14 maart 2018, Abu Simbel

Vandaag na amper vier uurtjes slaap vertrekken we om half vijf met de bus richting Abu Simbel. Iedereen krijgt een goed gevuld lunchpakket mee met broodjes, verschillende soorten beleg, fruit, een flesje water en een zakje chips. We nemen ook onze kussens mee zodat we in de bus nog wat kunnen slapen maar daar komt niet veel van.

Er is ook al is het donker nog zo veel te zien. De mooie verlichte moskeeën, het leven op straat...Het is ook meteen weer gezellig in de bus. Ik klets wat met Yvonne en Bas. En dan maakt de stad plaats voor woestijn en daar zien we na de prachtige sterrenhemel tegen een uur of zes de zon opkomen.  Ik heb de zonsopgang in de woestijn al een keer meegemaakt in Marokko, toen op de rug van een kameel wat natuurlijk niet te vergelijken is met het zicht vanuit een bus maar het is zeker opnieuw een kippenvelmoment!

Op een gegeven moment stopt de bus en zegt Hesham dat we hier naar het toilet kunnen. Adrie en ik gaan even en Rebecca en Chantal blijven in de bus met onze spullen. Als Adrie en ik de wc uitlopen staan Rebecca en Chantal daar met onze tassen. We zijn al in de buurt van de tempel en het laatste stukje moeten we lopen. Uiteindelijk was de hele bus leeg en vroeg de chauffeur aan de meiden of zij liever in de bus wilden blijven. Haha geweldig toch? Je zou maar drieënhalf uur hebben gereden om vervolgens in de bus te wachten tot je weer terug mag. We hebben Hesham dus gewoon verkeerd begrepen en lachend lopen we achter de rest aan naar de ingang. Gek idee trouwens dat we hier maar 30 km verwijderd zijn van de grens met Soedan. Je zou het bijna kunnen lopen ;-)

Voordat we bij het tempelcomplex aankomen wijst Hesham ons op een stuk van de voormalige tempel die nu in het water ligt. Farao Ramses II liet tussen 1290 en 1224 voor Christus de twee tempels uit een berg hakken. De tempels werden in 1813 ontdekt door de Zwitserse archeoloog Johann Ludwig Burckhardt. Ze lagen onder een grote berg zand, waardoor het nog vier jaar duurde voordat de Italiaanse ontdekkingsreiziger Giovanni Battista Belzoni de tempel als eerste kon betreden.

In 1964 moest de tempel helaas verplaatst worden. De aanleg van de Aswandam zorgde ervoor dat Abu Simbel maar ook de tempel van Isis die we gister hebben bezocht , voorgoed onder water dreigden te verdwijnen. Een internationaal team van experts heeft de taak op zich genomen om de tempels in zijn geheel te verplaatsen. Abu Simbel werd in miljoenen blokken gezaagd en op een hoger gelegen heuvel weer exact op dezelfde manier opgebouwd. Deze operatie duurde vier jaar. Ramses had nooit kunnen vermoeden dat zijn tempel eerst uit het zand en vervolgens van het water gered moest worden.

Het deel van de oorspronkelijke tempel in het water

Voordat we de tempels in gaan geeft Hesham nog wat informatie. Binnen mag hij dat helaas niet doen en dus vertelt hij ons eerst alle bijzonderheden.

De grootste tempel is gewijd aan Ramses zelf en de goden Ra-Horachte, Amon-Ra en Ptah. De tweede tempel is gewijd aan zijn vrouw Nefertari en de godin Hathor. Deze tempel is een stuk kleiner dan die van haar man. Toch blijkt Ramses liefde voor haar overduidelijk uit het feit dat Nefertari bij de tempelingang even groot is afgebeeld als haar man. Dit is niet gebruikelijk in de oude Egyptische cultuur.

Ik ben echt onder de indruk van deze prachtige tempels en ik krijg voor de tweede keer vandaag kippenvel als we de tempel binnen gaan. Wat voel ik mij klein met die grote beelden van twintig meter hoog links en rechts voor de ingang. Niet voor te stellen toch dat Ramses II hier 3242 jaar geleden ook deze ingang inliep? Het voelt bijna magisch om hier rond te lopen. 

De grote tempel van Ramses II

De kleinere tempel voor Nefertari

Binnen genieten we van de prachtige muurschilderingen die ieder op zich een verhaal vertellen. Foto's maken mag hier niet. Alleen als je er voor betaalt maar dat had ik dan van te voren moeten regelen. Stiekem maak ik een foto van Rebecca. Als ik even later opnieuw een foto wil maken word ik gesnapt. Ik word streng toegesproken maar hoef gelukkig niet mijn camera in te leveren. Daarna laat ik het maar. Volgende keer betaal ik gewoon!

Gelukkig zijn er veel foto's op internet te vinden dus kan ik onderstaande plaatjes toch plaatsen bij dit bijzondere verhaal. Hesham vertelde dat twee keer per jaar, op 22 februari en 22 oktober de zon via de toegangspoort precies drie van deze vier beelden verlicht. Alleen die van de god Ptah blijft in de schaduw achter. Maar Ptah, dat is dan ook de god van de duisternis. Ik zoek op internet naar de betekenis van deze twee dagen maar ik vind alleen maar speculaties. Ook Hesham vertelde dat het nog steeds een mysterie is waarom juist op deze dagen de beelden verlicht worden.

De indrukwekkende hal, meteen als je binnen komt. (foto internet)

De vier beelden waarvan er drie, twee dagen per jaar worden verlicht.(foto internet)

Buiten maak ik nog een keer een foto van de twee tempels samen.

Als we richting uitgang lopen om terug naar de bus te gaan komen we langs een gebouw waar foto's hangen van de tempel op de voormalige locatie. Ik maak een foto van de foto maar vergeet de datum te noteren. De verhuizing begon in 1964 dus deze foto is in ieder geval ervoor gemaakt.

Als we terug lopen naar de bus stapelt Rebecca wat stenen op elkaar. Een teken dat dit een plek is waar ze ooit terug komt. Misschien wel later met haar dochter ;-)

Op de terugweg maken we een stop in de woestijn. We maken een echte Fata morgana mee! We zien een groot meer voor ons terwijl er geen water in de buurt is. Je snapt meteen dat mensen die ooit verdwaald en dorstig waren hoop kregen bij het zien van dit beeld. 

Op het schip kunnen we aanschuiven voor een late lunch. De rest van de middag brengen we door aan het zwembad terwijl we terug varen naar Edfu via Kom Ombo. Het duurt trouwens even voordat we kunnen uitvaren want de Fransen zijn weer eens te laat terug. Dit keer kunnen ze er zelf niets aan doen want hun bus had pech dus ze hebben een paar uur stil gestaan in de woestijn.

We moeten trouwens nog erg gelachen. Wanneer ik twee Rosés bestel duikt de man onder de bar en blijft even onzichtbaar om na een minuut weer overeind te komen met twee Rosés. Ik vind het vreemd maar denk er verder niet over na. Als Rebecca later nog twee Rosés haalt komt ze lachend terug lopen. Zij is veel langer dan ik en kon de man op zijn hurken voor de koelkast zien zitten met twee pakken wijn. Hij mixte de rode en witte wijn zorgvuldig door elkaar en kwam weer naar boven met twee glazen Rosé. Ze smaken heerlijk trouwens hoor maar grappig is het wel.

Wat geniet ik ontzettend van het varen! Dat is zo heerlijk van een cruise maken. Je ziet en doet ongelofelijk veel maar er is ook nog genoeg tijd voor ontspanning. En het mooie van deze Nijlcruise ten opzichte van de zeecruise die ik een paar jaar geleden maakte is dat je hier zo veel ziet onderweg in plaats van alleen maar water.

Hier nog een kort filmpje van die middag

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl