Vorig jaar hebben Astrid en ik voor het eerst Oud & Nieuw in het buitenland gevierd. Toen één dagje Londen dat zo in het honderd liep dat we bij het programma 'Groeten van Max' terecht kwamen maar wat tegelijkertijd zo mooi en onvergetelijk werd doordat we vier geweldige meiden ontmoetten. In de uren die we nog wel in Londen konden spenderen hebben we zo veel leuks gedaan dat de eerste helse uren met Dirk in de bus snel vergeten waren.

Voor herhaling vatbaar dus zo'n jaarwisseling in het buitenland maar dit keer wilden we wel een overnachting erbij. Ik heb nog even naar Londen gekeken maar een andere stad leek ons toch leuker. Oslo kwam nog even als idee voorbij omdat ik daar gratis van het appartement van Govert gebruik mag maken. Maar even Googelen leerde mij dat er in Oslo eigenlijk niet echt Oud & Nieuw wordt gevierd en eigenlijk herinner ik mij dat nog wel van vroeger in Zweden. Natuurlijk was het heel gezellig met een feestje in huiselijke kring maar op straat merkte je verder weinig van de jaarwisseling.

En toen kreeg ik een mail van Actievandedag voor vier dagen Istanbul inclusief vlucht met transfer en hotel met ontbijt voor €199 per persoon, ook boekbaar van 31 december 2015 t/m 3 januari 2016. Istanbul werd wel genoemd in het rijtje van bijzondere jaarwisselingen met onder andere vuurwerk afgestoken vanaf de Bosporusbrug, restaurants met speciale Oud&Nieuw programma's en uiteraard de bekende Bosporustours om het vuurwerk vanaf het water te kunnen zien. Zowel Astrid als ik was het afgelopen jaar al in Istanbul geweest en allebei waren we verliefd geworden op die prachtige stad. De echte highlights hadden we al gezien dus zouden we gewoon kunnen genieten van alles wat er op ons pad zou komen zonder dat we de hele stad hoefden door te rennen. Een fijn vooruitzicht!

Een collega vroeg of ik het wel weer aandurfde om naar Istanbul te gaan. Met Rebecca was ik er in Februari geweest en toen hadden we 22 uur vertraging gehad in verband met sneeuwval. Er lag toen een paar dagen sneeuw en daarvoor was het 28 jaar geleden dat het voor het laatst gesneeuwd had in Istanbul. Hoe groot zou de kans dus zijn dat ik weer last van sneeuw zou hebben?

Ik wist niet wat ik las toen ik de dag voor vertrek op allerlei nieuwssites las over de hevige sneeuwval in Istanbul ! Wederom een paar dagen sneeuw en weer precies op het moment dat ik in Istanbul zou zijn.... Dit verzin je toch niet? Ook nu waren er al heel veel vluchten vertraagd of geannuleerd. We zouden eigenlijk aankomen om 15.45 uur maar dat werd een paar weken voor vertrek ineens gewijzigd naar 18.30 uur aankomsttijd. Hier baalden we toen natuurlijk al van maar nu was er ook nog een grote kans dat we nog veel later aan zouden komen of zelfs helemaal niet meer op tijd zouden zijn. Volgens Powned was oud en nieuw vieren in Istanbul zelfs een bijna onmogelijke opdracht geworden en verder werd de inwoners van Istanbul aangeraden binnen te blijven en niet de straat op te gaan als het niet nodig was.

Reisorganisatie Corendon raadde ons aan om drie uur van te voren op Schiphol aanwezig te zijn. Onze vlucht zou in principe vertrekken om 14.00 uur dus om 11.00 uur wilden we er zijn. Omdat we geen risico wilden nemen namen we één trein eerder en waren er dus al om 10.15 uur. Geen probleem op zich, op Schiphol verveel je je niet zo snel. Voor vertrek was er nog niets bekend over eventuele vertragingen dus we hoopten dat het mee zou vallen. We waren nog maar net op Schiphol toen ik de eerste melding kreeg via de Schiphol-app. Onze vlucht had al 45 minuten vertraging....

Was ik er in februari al achter gekomen dat vliegtuigen uit Amsterdam voorrang kregen op Rotterdam waardoor wij die dag helemaal niet meer aan de beurt kwamen, nu kwam ik er achter dat er een bepaalde volgorde is wat de maatschappijen betreft. KLM vertrok vrijwel zonder vertraging. Wij waren een paar weken voor vertrek overgeboekt op Atlas Global en nu bleek dat Turkisch Airlines, waar we eerder mee zouden vliegen voorrang had. Het vliegtuig dat twee uur na ons zou vertrekken ging nu een paar uur eerder dan wij de lucht in. Onur air had zijn vluchten al heel vroeg allemaal gecanseld. Tja als je zelfs nog achter Atlas Global in de rij moet aanschuiven kom je natuurlijk zeker niet meer aan de beurt...

De informatievoorziening was weer verschrikkelijk. Steeds kregen we te horen dat onze vlucht echt vertrokken was uit Istanbul maar aangezien we uren later nog aan het wachten waren en ze nog steeds niet konden aangeven wanneer onze vlucht zou aankomen geloofden we daar inmiddels niet veel meer van. Achteraf hoorden we dat ons vliegtuig vier uur op de startbaan heeft gestaan met alle passagiers erin maar dat het niet kon opstijgen.

Natuurlijk baalden Astrid en ik zo nu en dan maar over het algemeen hebben we ons toch wel vermaakt en ook een hoop lol gehad! Toen we net op Schiphol waren had Astrid Sushi gekocht voor tijdens Oud & Nieuw. Toen het op een gegeven moment duidelijk was dat we Istanbul niet meer op tijd gingen redden besloten we de Sushi op Schiphol maar op te eten. En inmiddels was ik ook wel toe aan wijn!

Haha nee hoor we vervelen ons echt niet !!

16.30 uur ?? Inmiddels wisten we allang dat het vliegtuig er sowieso niet voor zeven uur kon zijn....

Het grappige van vertragingen is dat je al snel met lotgenoten in gesprek komt. Iedereen baalt en iedereen voelt op de één of andere manier de behoefte om dit te delen. We hebben heel wat gesprekken gevoerd met mensen die net als wij naar Istanbul wilden afreizen maar kwamen bijvoorbeeld ook in contact met Cal die oorspronkelijk in Peking woont maar tijdelijk studeert aan de Universiteit van Nottingham. 

Cal was in Berlijn geweest en had een goedkope trip terug kunnen boeken via Amsterdam. Helaas was het deel van Engeland waar hij tijdelijk woont overstroomd en had zijn vliegtuig daardoor ook veel vertraging. Het plan was geweest om Oud & Nieuw met vrienden te vieren maar zijn trein ging hij sowieso missen. Als hij een taxi zou moeten nemen was hij minstens twee keer zo veel kwijt als voor zijn vliegticket. 

Toen Cal naar zijn vliegtuig was en de wijn en de Sushi op waren liepen we terug naar de plek waar we eigenlijk al uren geleden hadden moeten boarden... Inmiddels was het acht uur en hoorden we dat we waarschijnlijk om half negen zouden kunnen boarden en om negen uur de lucht in konden gaan. We geloofden er niet meer zo erg in en het personeel ook niet.

Bijna al het personeel op Schiphol was inmiddels naar huis en de meeste winkels en restaurants gesloten. Alleen onze vlucht en een vlucht naar Tel Aviv die ook vertraagd was stonden nog op vertrek. Er werd druk overlegd aan de andere kant van de balie. 'Ik moet nu echt naar huis want anders red ik mijn laatste trein niet!' waarop een collega dan weer reageerde 'Je kan wel met mij mee rijden!'

Tja Oud & Nieuw viert iedereen toch het liefst thuis met familie of op een leuk feestje. Wij wisten inmiddels dat we de jaarwisseling niet in Istanbul gingen vieren. Wat dat betreft had Powned gelijk... Wel was het nog de vraag of we het feest in de lucht zouden vieren of in een hotel in Amsterdam !

Om iets voor tien uur, bijna twaalf uur na onze aankomst op Schiphol, kwam ons vliegtuig eindelijk binnen... Op dat moment barstte er in de vertrekhal een luid gejuich uit ! Het vliegtuig moest nog worden schoongemaakt maar we zouden hoe dan ook diezelfde avond nog de lucht in gaan.... Wat waren we blij !!! 

Half elf mochten we dan echt boarden. Een paar onervaren personeelsleden hadden even een 'stoomcursus boarden' gekregen van de ervaren collega's die echt weg moesten. Ze vroegen mijn boadingpass als voorbeeld om te laten zien waar de collega's op moesten letten. Het verliep allemaal wat rommelig maar niemand die zich daar nog aan stoorde nu. Toen we het vliegtuig instapten vroeg Astrid aan één van de Stewardessen of er wel Champagne aan boord was. De stewardess kon het grapje niet echt waarderen en met een nors gezicht antwoordde ze:'Ook goedenavond!!'

Ach, ze had er natuurlijk net een bizarre vlucht opzitten van Istanbul naar Amsterdam. Negen uur vertraging waarvan ze zevenenhalf uur in het vliegtuig hebben gezeten.  De vlucht zelf duurt maar drieënhalf uur maar ze hadden natuurlijk al vier uur op de startbaan gestaan voordat ze op mochten stijgen. En ook nu ging het niet echt vlot.... Iedereen was zich aan het afvragen waarom we niet vertrokken toen er werd omgeroepen dat er vier mensen niet op waren komen dagen en de koffers van deze mensen moesten er voor onze veiligheid weer uit. Uiteindelijk gingen we om half twaalf pas de lucht in!

Ik had zo'n jaarwisseling van te voren nooit kunnen bedenken... Oké ik had er wel grapjes over gemaakt maar ik had niet echt gedacht dat ik het vuurwerk vanuit de lucht zou zien! Het was echt een geweldig gezicht. Natuurlijk kwamen er geen vuurpijlen voorbij schieten maar het vuurwerk was goed te zien. Ik heb een stukje gefilmd maar het komt jammer genoeg niet duidelijk over op het filmpje. Wat echt heel leuk was, de piloot vloog de hele weg laag en het zicht was heel helder! Van Amsterdam tot Istanbul kon je naar buiten kijken. Geen idee of de piloot zo laag moest vliegen of dat hij dit deed om er een speciale nieuwjaarsvlucht van te maken maar hij heeft ons wel heel blij gemaakt.

Gaaf om te zien zoals het uitzicht beneden ons veranderde. Boven Nederland en Duitsland zagen we heel veel vuurwerk, boven Roemenië veel kampvuren en vlak voor de landing zagen we de partyboten op de Bosporus met de flikkerende discolichten. Heel bijzonder!

Vuurwerk gezien vanuit de lucht

 Verder werd er helaas niets aan Oud & Nieuw gedaan. Om elf uur, toen we nog aan de grond stonden, was het nieuwjaar in Turkije. De stewardessen wensten elkaar vluchtig een gelukkig nieuwjaar maar bleven verder stil. Dit hadden we toch niet verwacht... Je roept dan toch iets om?!! Astrid en ik besloten dit om twaalf uur in ieder geval anders te doen. Er werd helaas geen champagne uitgedeeld maar gelukkig was er wel wijn voor bij het eten.

Ook tijdens de Nederlandse jaarwisseling werd er verder geen aanstalten gemaakt om iets te doen. Toen begonnen Astrid en ik maar af te tellen. Keihard zodat het in het hele vliegtuig goed te horen was! Gelukkig kregen we wat bijval en werden de gezichten van de stewardessen iets vrolijker maar verder was het maar een dooie boel. Jammer maar wij genoten toch wel. Het voelde heel bijzonder deze jaarwisseling en al moesten we het vuurwerk vanaf de Bosporusbrug missen, we keken ook uit naar de twee dagen die we nog over hadden in Istanbul. Even waren we toch bang geweest dat we er helemaal niet meer zouden komen....

Astrid had bij de AH nog hartige oliebollen met spek gekocht. Leuk voor de foto maar ze gingen linea recta de prullenbak in daarna. Wat een vieze lucht kwam daar van af!

Proost en Happy New Year !!!

Over de service van Atlas Global kan ik verder kort zijn...fantastisch!!! Net als bij concurrent Turkisch airlines word je de hele reis volledig verzorgd. Een warme maaltijd, verse broodjes, een toetje, drankjes, koffie, een cakeje...

En toen kwamen we aan in Istanbul. De landing verliep voorspoedig en om kwart over vier Turkse tijd raakten we de grond. Helaas duurde het daarna nog twee uur voordat we het vliegtuig konden verlaten. Er was een flinke sneeuwstorm gaande en we stonden in een lange rij vliegtuigen te wachten. Het bleek dat een paar mannen met een schep plekje voor plekje sneeuwvrij moesten maken. Best een grappig gezicht maar wat een klus! Ik had wel met ze te doen...

Toen we buiten kwamen werden we bijna de trap afgeblazen en alles was spekglad. Maar natuurlijk moest ik nog even een filmpje maken en pakte Astrid haar selfiestick erbij. Grappig idee dat we het oude jaar de lucht in waren gegaan en nu zo het nieuwe jaar instapten. Een bijzonder maar stormachtig begin van 2016! 

Een stormachtig begin van 2016....Happy New Year !!!

Onze aankomst in Istanbul op 1-1-2016

Het duurde nog even voordat we onze koffers hadden waarna we naar de uitgang liepen. In het vliegtuig hadden we al kennis gemaakt met Angelique en Erhan die ook de trip via Corendon hadden geboekt en bij de koffers kwamen we ze weer tegen. We hadden het er al met elkaar over gehad dat we benieuwd waren of er nu, na twaalf uur vertraging, nog iemand zou staan. We wisten niet naar welk hotel we zouden gaan omdat het een soort van verrassingstrip was en we maakten al onderling grapjes dat we een taxichauffeur zouden vragen naar het 'verrassingshotel'. Gelukkig sprak Erhan de taal als er onverhoopt iets geregeld moest worden.

Dit bleek gelukkig helemaal niet nodig! Respect voor de man die met het bordje 'Corendon' omhoog gestoken op ons stond te wachten. Ik had al een goede ervaring met de service van Corendon in het buitenland en nu ben ik overtuigd. Hier kan Arke(tegenwoordig TUI) nog heel wat van leren !!! De man vroeg ons even te wachten want er moest nog een stel uit Nederland komen dus die ging hij even zoeken. Het bleek om het stel te gaan dat achter ons stond bij de paspoortcontrole en waarvan de man met Nederlands paspoort geen visum had aangevraagd. De vrouw die een Marokkaans paspoort had mocht zonder visum binnen. Gelukkig is het hen uiteindelijk nog gelukt een visum te regelen en waren we compleet.

Met zijn zessen liepen we naar het busje dat ons naar het hotel zou brengen. Angelique en Erhan werden naar hotel Olympiat gebracht. Het hotel waar Rebecca en ik vorige keer hebben verbleven en dat heel erg centraal gelegen was ten opzichte van alle bezienswaardigheden. Het Marokkaans/Nederlandse stel en wij werden naar het Orient Mintur gebracht. Een heel mooi hotel maar helaas wat minder centraal. Het lag wel in de buurt van de Grand Bazaar dus zeker een goede locatie maar mijn keuze zou het niet zijn.

Natuurlijk probeerde de man die ons had opgewacht nog wat excursies te verkopen terwijl we naar het hotel reden. Astrid en ik en Erhan en Angelique hadden hier geen interesse in aangezien we de highlights van Istanbul al hadden gezien maar het was absoluut een mooie aanbieding van Corendon.

Het Marokkaans/Nederlandse stel dat voor het eerst in Istanbul was boekte wel een dagexcursie. Toen we hen een dag later bij het ontbijt weer spraken hoorden we dat de excursie toch niet door was gegaan wegens te weinig aanmeldingen. Wel had het stel op eigen houtje al heel veel gezien. De man sprak met volle verbazing uit dat hij niet snapte dat al die Turken naar Nederland kwamen. 'Istanbul is zo'n prachtige stad!!' Bijzondere uitspraak uit de mond van een Marokkaan... ik had hem kunnen vertellen dat Marokko ook een prachtig land is ;-)

In het hotel checkten we in bij de balie waarna we onze koffers boven brachten. Natuurlijk had Astrid alweer lopen grappen met de jongen van de receptie en toen we boven kwamen ging meteen de telefoon. Met een 'Hello love of my life' nam Astrid op en de jongen speelde het spelletje mee. Ik  kwam echt niet meer bij... Het bleek dat de jongen onze paspoorten nog nodig had voor het inchecken en we beloofden ze mee naar beneden te nemen als we gingen ontbijten. Om half negen zaten we aan het ontbijt wat echt super goed geregeld was. Na het ontbijt pakten we een douche en stapten we ons bed in. Inmiddels waren we al ruim 24 uur wakker. De wekker zetten we op één uur. Even een paar uurtjes slaap pakken want anders zouden we het niet volhouden.

Genieten van het ontbijt in Oriental Mintur.

Reacties

We hadden de wekker op één uur gezet maar waren om twaalf uur klaar wakker. Dan maar snel aankleden en naar buiten want inmiddels scheen het zonnetje en hadden we zin om er op uit te trekken. Gek genoeg voelde ik mij aardig uitgerust na amper tweeënhalf uur slaap!  Het was koud maar door de zon was het toch best aangenaam. Een beetje zoals op de wintersport. Wat wel ontzettend vervelend was, was de gladheid! Er was gewoon niet te lopen op straat. Op veel plekken was de sneeuw flink opgevroren en er zijn helaas ook veel gladde stenen trappen en stoeptegels in Istanbul. Hoe voorzichtig we ook liepen het was glibberen en glijden.

Het was ook wel weer heel komisch allemaal ! Mannen liepen hand in hand over straat om elkaar in evenwicht te houden. Soms ging er iemand onderuit maar gelukkig stonden ze ook allemaal weer lachend op. Ik zag veel vrolijke gezichten overal. Dat is het met sneeuw...het kan heel lastig zijn maar ook ontzettend leuk. Het schept een band, er werden vrolijke blikken uitgewisseld en soms raakte je met mensen aan de praat.

We liepen naar de Grand Bazaar die vlak bij ons hotel zat. Zowel Astrid en ik waren er pas geweest en omdat we nu weinig tijd hadden in Istanbul hebben we de Bazaar dit keer alleen even vluchtig bezocht. Het ging me best een beetje aan 't hart want ik had er best even willen shoppen voor mijn interieur. Oké ik moet dus echt nog een derde keer terug naar Istanbul! ;-) 

Inmiddels hadden we trek gekregen en zochten we een verwarmd terras waar we konden lunchen. Toen we plaats wilden nemen kwam een man die bij het restaurant hoorde meteen naar ons toe en wees ons op een tafel waar ook onder de tafel nog een kacheltje verstopt was. Zo maar dat was heerlijk! Niet alleen onze laarzen waren doorweekt maar ook onze sokken! Moonboots hadden we allebei wel meegenomen maar die zaten natuurlijk nog in onze koffer.

We bekeken de kaart pas nadat we waren gaan zitten maar er was genoeg keus. Astrid nam een salade en ik nam verschillende mezzes. Eigenlijk bedoeld als voorgerecht maar uiteraard ook heel geschikt voor de lunch. Verder genoot ik weer van een sparkling water. Die is zo lekker in Istanbul! Twee keer zo veel bubbels als in een spa rood en bij de eerste flinke slok moet ik echt altijd even met mijn ogen knipperen.

Heerlijk zo'n kachel onder de tafel om onze laarzen te drogen!

Na het eten liepen we richting blauwe moskee. In het park was het een drukte van belang. Mensen maakte complete fotoshoots, gooiden sneeuwballen of zeepten elkaar in. Eén en al schoonheid en vrolijkheid. Hoe wrang en bizar dat elf dagen later op exact dezelfde plek een zelfmoordterrorist zich  opblies, waarbij tien Duitse toeristen de dood vonden.

De blauwe moskee hadden Astrid en ik ook al eerder bezocht maar we wilden er graag weer even naar binnen. Astrid liep voor mij uit de trap op. De trap was spekglad en zelfs als ik voorzichtig deed gleed ik meteen weer van de treden af. Omdat Astrid al boven was wilde ik me niet laten kennen en begon aan de klim maar halverwege durfde ik niet meer verder. Zo stond ik midden op de trap waar ik ook nog veel moeite moest toen om te blijven staan. Om mij heen waren meer mensen verwoede pogingen aan het doen om veilig boven of beneden te komen. Gelukkig bood een man mij zijn hand aan en samen liepen we naar boven.

Waren we blij dat we boven waren realiseerden we ons wel meteen dat we straks ook weer naar beneden moesten. En we kwamen er achter dat we voor de entree naar de Moskee ook weer een trap af moesten. De moed zonk ons in de schoenen... Gelukkig vonden we aan de zijkant een trap waar één zijde langs een muur liep. Zo konden we één hand tegen de muur houden, en kwamen we iets makkelijker beneden.

De vorige keer dat ik een bezoek bracht aan de moskee stond er een aardig lange rij maar nu konden we zo doorlopen. We maakten nog een paar mooie foto's. En een selfie, uiteraard met hoofddoek want die is verplicht zodra je binnen stopt.

 

Toen we weer buiten waren kwam er een hond naar ons toe. Een verschrikkelijk lief beest! Er lopen heel wat straathonden in Istanbul rond. Mijn ervaring is dat ze van alle kanten eten krijgen. Toen ik met Rebecca in Istanbul was zagen we regelmatig dat er eten op straat was gezet waar de honden zich te goed aan konden doen.

We zijn nog even naar het hotel geweest om op te warmen en ons om te kleden. Onze hotelkamer was zeer luxe en had zelfs een ligbad. Astrid nam uitgebreid een bad en ik genoot ondertussen van een wijntje en tijdschrift op bed. Daarna waren we allebei weer opgeladen voor de avond.

Nog een fotootje van ons in de hotellobby

Hier twijfel ik dus even om over de taxi te schrijven die we op de terugweg namen. Een rit van hooguit tien minuten waarbij de chauffeur heel Istanbul rond reed terwijl Astrid doorlopend riep dat hij verkeerd ging (gelukkig had Astrid nog een idee waar we ongeveer waren want ik wist het echt niet) en om moest draaien wat hij natuurlijk niet deed. Uiteindelijk moest er de hoofdprijs afgerekend worden en werd zelfs het biljet dat Astrid gaf omgewisseld en zei de chauffeur dat ze te weinig gaf. Gelukkig was Astrid heel zeker van haar zaak en werd ze kwaad waardoor hij het geld terug gaf maar op dat moment had hij ons dus al flink belazerd. Oké dit kan dus ook gebeuren in die fantastische stad Istanbul...

Ik twijfelde om dit in het reisverslag te zetten omdat het iets is dat we het liefst vergeten maar tegelijk is het wel belangrijk dat mensen zich er bewust van zijn dat deze dingen kunnen gebeuren. Vraag dus altijd eerst wat de ritprijs is ! Iets wat Astrid en ik altijd doen en nu dus één keertje niet. Een tip die we later kregen was: 'Bel de politie als er iets niet klopt!' Blijf in de taxi zitten en zeg dat je de politie gaat bellen. Meestal zal de chauffeur die heel goed weet dat hij fout bezig is, eieren voor zijn geld kiezen en je het geld teruggeven.

We vonden een gezellig restaurantje, Sirevi Restaurant & Bistro, met live muziek en echte Turkse specialiteiten. Ik koos voor de kebab die op spectaculaire wijze aan tafel werd geserveerd. Vooraf kregen we lavas (Turks brood) geserveerd met hummus van het huis. Heerlijk!

Als nagerecht koos ik een Turks bladerdeeggebakje. Het leek veel op Baklava maar minder zoet en ik heb volgens mij nog nooit zo'n lekker toetje gegeten! Astrid koos voor vers fruit wat er ook heel goed uit zag. Toen we de rekening vroegen kregen we allebei nog een thee van het huis. Ik kreeg sinaasappelthee dat meer leek op warme limonadesiroop brrr... maar de appelthee van Astrid was heerlijk!

De Spaanse zanger die ons de hele avond van heerlijke achtergrondmuziek voorzag...

 

Na het eten wilde ik heel graag waterpijp roken. De vorige keer dat ik in Istanbul was hebben Rebecca en ik dat samen met Beatrice gedaan  en zij had ons meegenomen naar een Shishatent waar veel toeristen komen en waar je ook als vrouw niet vreemd wordt aangekeken als je er binnen stapt. Ik wist niet precies meer waar het was maar wel ongeveer en in de buurt begonnen we rond te vragen. Maar niemand snapte wat we nou precies wilden. Bij het vragen van de rekening in het Sirevi restaurant vroeg ik het de ober. Gelukkig snapte hij meteen wat ik bedoelde en schreef het adres op een papiertje. Daarna legde hij uit dat we de tweede straat rechts moesten gaan en dat als we in daar dit papiertje lieten zien iedereen ons verder de weg zou kunnen wijzen. Ik was helemaal blij. Ging het er toch nog van komen die avond!

Inderdaad werden we nu meteen  de goede kant opgestuurd. Toen we er ongeveer moesten zijn pakte een man het briefje met adres uit Astrid' s hand. Hij zag natuurlijk dat wij een adres aan het zoeken waren. Hij keek op het briefje en zwaaide lachend zijn wijsvinger in onze richting of we iets heel ondeugends gingen doen. Hij liet ons zien waar de ingang van de Shishatent ( of Nargile lounge ) was. Die hadden we nooit zomaar kunnen vinden want eerst moest je door een poort die alleen naar de begraafplaats leek te leiden.

Çorlulu Ali Paşa Medresesi bleek een stuk minder toerisch dan de tent waar ik met Rebecca en Beatrice ben geweest. Toen we aankwamen was er één vrouw aan het roken maar verder waren er alleen maar mannen. Het was erg ruim opgezet en je kon in een gedeelte zitten dat dicht was gemaakt met een doorzichtig zeil of op de grote binnenplaats. Wij namen plaats aan de zijkant, een beetje uit de wind. Doordat je vrij dicht bij elkaar zat was het ondanks de temperaturen onder het vriespunt nog redelijk uit te houden.

We bestelden een waterpijp en natuurlijk wilde ik er een Turkse koffie bij. Astrid ging voor de appelthee. Verder liepen ze de hele avond langs met thee en je moest zelf bijhouden wat je dronk en dit aan het einde van de avond afrekenen. Wat een geweldige tent! Ik vind het een aanrader voor iedereen die Istanbul bezoekt. Wat een leuke sfeer hing er. Doorlopend kwam er iemand voorbij die de kooltjes van je pijp verving voor nieuwe.

Toen we terugliepen naar ons hotel kwamen we ter hoogte van de blauwe moskee de hond tegen die we die middag ook al hadden gezien. Hij had duidelijk honger en bleef met ons meelopen. We hadden natuurlijk niets bij ons en de eettentjes die we tegenkwamen waren al gesloten. Ons hotel lag een heel eind van de moskee af maar de hond liep helemaal mee! Tegenover het hotel zat een supermarkt die nog open was en daar kocht Astrid een pak met worstjes. De hond schrokte alles achter elkaar naar binnen. Het liefst hadden we de hond mee het hotel in genomen maar dat kon natuurlijk niet. Toen we naar binnen gingen ging Hachi, zoals we de hond genoemd hadden, netjes voor de deur zitten. Hartverscheurend om hem achter te laten in die kou...

We legden de jongen bij de receptie uit dat de hond bij de ingang ons gevolgd was vanaf de blauwe moskee en hij sprak verbaasd uit dat hij dit nog nooit had meegemaakt. Boven gekomen zat het ons nog steeds niet lekker en we deden het raam open om te zien of we Hachi nog zagen zitten. Maar hoe ver we ook uit het raam hingen we konden de ingang niet zien. Op dat moment zagen we aan de overkant een man in het raam zitten. Astrid riep hem en vroeg of hij kon zien of er een hond zat. Hij begreep het niet en dus wees ze naar beneden en begon te blaffen. Hij keek en knikte om te bevestigen dat er inderdaad een hond zat.

We gooiden wat kaasblokjes naar beneden die we nog hadden maar op dat moment kwam er iemand van het hotel naar buiten, waarschijnlijk de jongen van de receptie, die de jongen aan de overkant vroeg wat er aan de hand was. Die antwoordde hem dat er twee vrouwen waren die eten naar beneden gooiden. Waarop de man van het hotel de jongen in het raam vroeg of hij ons wilde vragen daarmee te stoppen. Ach hij had natuurlijk ook gelijk...

Reacties

Na het overheerlijke en uitgebreide ontbijtbuffet in het hotel gingen we rond tien uur op pad. We hadden gehoopt dat de gladheid inmiddels wat minder zou zijn maar dat was helaas niet zo. Voetje voor voetje schuifelden we langs mooie gebouwen en leuke winkeltjes. Om twee uur hadden we een picknick gepland staan. Die had ik al weken eerder geboekt via Urban Adventures. Toen Rebecca en ik in Istanbul waren hebben we via hen de excursie Home Cooked Istanbul geboekt en dat was zo geweldig! Samen met onze Nederlands sprekende gids Beatrice aten we die avond bij een Turkse familie en dat heeft ons bezoek aan Istanbul extra bijzonder gemaakt. Helaas was Beatrice met Oud & Nieuw op familiebezoek in Nederland want het was natuurlijk helemaal leuk geweest om de picknickexcursie ook met haar te doen!

Ik had gelezen dat wanneer je je aanmeldde voor de nieuwsbrief van Urban Adventures je korting kreeg op je boeking. Voordat ik de picknickexcursie ging boeken vroeg ik dus eerst de nieuwsbrief aan. De nieuwsbrief ontving ik meteen maar de code niet. Ik besloot er achteraan te gaan en stuurde een bericht naar de Facebook van Urban Adventures. Daar kreeg ik snel een bericht op terug en ze zouden gaan uitzoeken waarom ik de code niet ontvangen had. Dat duurde even en ik had op een gegeven moment het idee dat ik verder wel niets meer zou horen en twijfelde of ik niet gewoon zou gaan boeken.

Gelukkig heb ik toch nog even gewacht! Uiteindelijk kreeg ik bericht van het hoofdkantoor in Australië. Ze stuurden een code die ik kon gebruiken en als ik verder nog vragen had over de boeking kon ik ze altijd mailen. Ik vulde de code in en in plaats van €70 (€35 p.p.) mocht ik 51,68 afrekenen!! Er ging nog veel meer korting af dan ik dacht! De moeite waard dus om je mailadres te registreren als je van plan bent een excursie te boeken via Urban Adventures. Ze hebben ontzettend veel leuke mogelijkheden voor kleinschalige excursies in 84 landen.  

Het sneeuwde die dag flink en er stond een stevige wind. Niet echt weer waar je nou meteen aan denkt bij een picknick....

We zouden onze gids ontmoeten bij de hoofdingang van de kruidenbazaar (Egyptische bazaar) tegenover de haven genaamd Fish Marked Gate (Balik Pazari Kapisi in het Turks). Nu hadden we de kruidenbazaar zo gevonden maar er waren meerdere ingangen en het was er erg druk. We vroegen verschillende mensen waar de ingang was en lieten ook het briefje zien maar iedereen stuurde ons een andere kant op. Eén raadde ons zelfs aan om de tram te pakken terwijl we achteraf op dat moment al voor de juiste ingang stonden. Het was inmiddels een uur of één en we besloten eerst even koffie te gaan drinken. Ongeveer hadden we wel een idee waar we moesten zijn dus het zou wel goedkomen. En anders hadden we altijd nog een telefoonnummer dat we konden bellen.

We vonden een gezellig koffietentje om de hoek en omdat het ontbijt al even geleden was namen we er een stuk gebak bij. Ik koos een stuk worteltaart die bijna net zo lekker was als dat ik hem altijd maak :-) Daarna rekenden we af en liepen naar de ingang waarvan wij dachten dat het wel de juiste moest zijn. Inmiddels was het 13.55 uur. We keken rond maar zagen nog niemand. Omdat we toch een beetje nerveus waren pakte ik mijn mobiel om het nummer te gaan bellen dat op mijn bookingsformulier stond. Op dat moment kwam er een jongen naar ons toe lopen die zich voorstelde als Emre, onze gids. We hadden ons druk gemaakt voor niets...

Met Emre liepen we langs wat marktkramen waar hij verschillende soorten kaas en olijven kocht.

Daarna stelde hij voor, in verband met het slechte weer, om vast naar de veerboot te gaan en de rest van de boodschappen voor de picknick aan de overkant in te slaan.

We kozen er voor om binnen te gaan zitten met dit weer.... 

De stad Istanbul ligt op twee werelddelen, Europa en Azië. Deze twee continenten zijn gescheiden door de Bosporus die dwars door de stad loopt. De veerboot bracht ons naar Kadiköy, op het Aziatische continent waar de picknick zou gaan plaats vinden. Bij ons was deze overtocht inbegrepen bij de excursie maar een los kaartje koop je voor een euro. Leuk om te doen als je wat meer tijd hebt in Istanbul!  Zo te zien waren we de enige of in ieder geval één van de weinige toeristen aan boord. Het was vrij druk aan boord maar dan vooral woon- werkverkeer. Veel inwoners van Istanbul wonen in het Aziatische en werken in het Europese deel.

We zijn in Azië !!

 

Emre vroeg ons wat we sowieso wilden proeven tijdens deze excursie en daar hoefde ik niet lang over na te denken: Hamsi !! De kleine zwarte zee ansjovis is een echte delicatesse in Istanbul en alleen in het seizoen (late herfst en de winter) wordt deze vis in die regio gevangen. Het is niet overal in Istanbul te verkrijgen maar vooral in de visrestaurantjes langs de Bosporus. Emre beloofde dat we zeker Hamsi zouden gaan eten.

Omdat we zouden gaan picknicken liep Emre bij een restaurant naar binnen om te vragen of we daar op het overdekte balkon konden zitten. Helaas had de eigenaar daar geen zin in met al die sneeuw. Iets wat ik mij ook wel weer kon voorstellen. Emre wist het op dat moment even niet meer en belde met de organisatie. Toen hij terug kwam deed hij ons een voorstel. De picknick was een beetje lastig nu maar konden we er een geïmproviseerde  food tour van maken?

Wij vonden het prima natuurlijk! De picknick gaat ook bij koude temperaturen gewoon door maar dit weer was wel erg extreem... Bij het eerste visrestaurant werd ik trouwens al meteen op mijn wenken bediend. Hamsi !!! En ze smaakten nog heerlijker dan verwacht!

We hebben heel wat sneeuwpoppen gezien maar deze was echt het leukst !!! :-)

Bij het volgende eettentje kregen we Manti, Turkse ravioli. We mochten kiezen, met of zonder knoflook door de yoghurtsaus en we kozen natuurlijk met. Er zat inderdaad flink wat knoflook in maar het was zo ontzettend lekker! Wat zo leuk was.. De eigenaar kwam er bij en hij vertelde dat wij de eerste toeristen in zijn eethuisje waren. Hij begon meteen allemaal flyers uit te delen. Ze waren verrast om te horen dat Emre de tour guide was. De vrouw die ons de Manti uitserveerde sprak vol verbazing uit dat ze eerder dacht dat Astrid en ik de locals waren en Emre met zijn Europese uiterlijk de toerist.

Emre gaf zijn visitekaartje en ik verwacht zeker dat zij in de toekomst met hem zaken gaan doen. Misschien inderdaad in de vorm van een food tour, al is het alleen maar als alternatief als de picknick bij extreem weer niet door kan gaan.

Dacht ik dat ik Hamsi de lekkerste specialiteit zou vinden die ik die dag zou proeven? Nee dus!! De Midye Dolma stond met stip op nummer één!! De met gekruide rijst gevulde mosselen verkochten ze op bijna iedere hoek van de straat maar Emre vond een eettentje waar je binnen kon zitten. Alleen voor deze mosselen wil ik nog een keer terug naar Istanbul !

Wat mochten we veel heerlijke specialiteiten uitproberen!!  

Even een fotootje onderweg...

Ik vond het geweldig om ook deze kant van Istanbul eens te bekijken!

In weer een ander eettentje aten we een soort loempia oliebolachtig hapje gevuld met gehakt en onderweg bij een soort snackbar kocht Emre nog çiğ köfte, een pittige Turkse snack van rauw gehakt. Ook erg lekker! Toen we dachten dat er nu echt niets meer bij kon en we voor de rest van de week genoeg gegeten hadden kocht Emre wat verschillende broodjes en vertelde ons dat het nu tijd was voor de picknick. Bij deze bakker kreeg hij het voor elkaar om boven op het overdekte dakterras plaats te nemen. Een medewerker liep mee naar boven om voor ons de deur te ontgrendelen en het licht aan te doen. Op de foto is het niet te zien maar vanaf dit terras keek je uit over de Bosporus! Een prachtige locatie voor een picknick.

We genoten van het heerlijke brood, de verschillende soorten geiten- en schapenkaas en de olijven. Wat een fantastische afsluiting!

Inmiddels was het al half zeven terwijl de excursie eigenlijk tot vijf uur zou duren. We pakten de metro terug en in de metro namen we afscheid van Emre die nog wat haltes verder ging. In de metro had hij nog even snel een adres opgeschreven van een winkel waar ze goedkope waterpijpen verkochten. Ik had al een kleintje thuis maar wilde ook nog graag een grote. We hadden die ochtend al bij verschillende winkels gekeken maar daar vroegen ze echt de hoofdprijs. Vanaf de metro moesten we nog een stuk lopen. We liepen heel voorzichtig vanwege de gladheid maar toch ging het nog fout. Ik maakte een flinke schuiver en nam Astrid in mijn val mee. Daar lagen we samen op straat. Het hengsel van mijn tas brak af en de zonnebril erin lag in stukken. Maar gelukkig waren Astrid en ik op wat blauwe plekken na oké.

Emre had heel duidelijk beschreven waar we het winkeltje konden vinden en we liepen er in één keer naar toe. Ze hadden heel veel keus wat waterpijpen betreft en inderdaad heel betaalbaar. Uiteindelijk was ik twintig euro kwijt voor een complete waterpijp met toebehoren. Ze pakten hem goed in zodat hij goed beschermd was voor de vliegreis terug maar ik bedacht ook, met onze valpartij nog vers in het geheugen, dat het wel zo veilig was voor het vervoer terug naar het hotel ! Ik vroeg ook meteen een extra tasje om mijn kapotte handtas in te doen.

Daarna liepen we weer naar Corlulu Ali Pasa Medresesi voor appelthee en een waterpijp. We maakten kennis met Ali, die naast ons zat. De hele avond hebben we gekletst over van alles en nog wat maar vooral over het leven in Istanbul, de politiek en de spanningen op dit moment. Ali vertelde dat hij al heel lang niet gelachen had, tot vanavond, en hij bedankte ons daarvoor.

We hebben inderdaad ook ontzettend gelachen. We probeerden een selfie te maken van ons drieën waarbij we alle drie op hetzelfde moment rook uitbliezen maar dit viel nog niet mee. Zeker omdat Astrid zo'n beetje bij iedere haal een flinke hoestaanval kreeg. Op een gegeven moment keek iedereen onze richting uit.

De hele avond bleven we hangen. Op een gegeven moment moest Astrid naar de WC en Ali waarschuwde haar dat het maar een klein krap hokje was. Toen ze terug kwam bevestigde ze dat het inderdaad heel smal was maar dat niet alleen...het was ook nog een hurktoilet!  Gelukkig hoefde ik de hele avond niet ;-)

Rond een uur of twaalf besloten we naar huis te gaan. Ali bood meteen aan om mee te lopen. Volgens hem zat het hotel waar wij verbleven in een minder veilige buurt en moesten wij als vrouw om deze tijd niet meer alleen over straat. Wij hadden het gister niet als onveilig ervaren maar hij liet zich niet afschepen en het was natuurlijk wel heel erg lief.

Wat we trouwens de avond ervoor wel hadden meegemaakt was dat er een auto stopte met een jong stel erin. De man draaide het raam open en vroeg waar we vandaan kwamen. We antwoordden dat we uit Nederland kwamen en op dat moment vroeg de vrouw of we in wilden stappen. Raar natuurlijk en vermoedelijk geen zuivere koffie. Ze waarschuwen ook wel voor mannen die mannelijke toeristen meenemen naar een bar en die ze eind van de avond een hoge rekening presenteren. Daarna volgt een keuze om te betalen of anders klappen te krijgen. Ik heb nog nooit gehoord dat vrouwen op deze manier belazerd worden maar dat wil niet zeggen dat dit niet kan gebeuren natuurlijk.

Het was een behoorlijk eind van de Shishatent naar ons hotel en Ali liep helemaal mee. De hele weg droeg hij de zware waterpijp en gaf hij mij een hand ter ondersteuning. Ik weet zeker als Astrid en ik samen waren terug gelopen we er zeker twee keer zo lang over hadden gedaan want ik vond het doodeng op die spekgladde stoep. Inwendig moest ik er ook wel om lachen. Hier liep ik dan, hand en hand met een jonge man over straat alsof ik dikke verkering had. Bij het hotel namen we afscheid van Ali. Hij sprak uit dat hij het jammer vond dat we de andere dag al terug gingen naar Nederland omdat hij anders graag nog iets af had gesproken voor de andere dag. Ik beloofde dat als ons vliegtuig niet op zou kunnen stijgen wegens sneeuwval ik een berichtje zou sturen en dat we in dat geval de andere dag wel weer naar de Shishatent zouden komen. En anders zouden we het hem sowieso laten weten als we weer eens in Istanbul zouden zijn. Het lijkt mij nog wel een keer leuk om Istanbul zonder sneeuw te bewonderen :-) 

Terug op onze kamer pakten we de koffers in en schonk ik een lekker wijntje in. Nog even nagenieten van een heerlijke dag... De wekker zette ik alvast op zes uur want om tien over zeven zouden we weer opgehaald worden voor het transfer naar het vliegveld en voor die tijd wilden we nog even ontbijten.   

Reacties

Tja en toen zat het er weer op... De wekker hadden we gezet om zes uur want tien over zeven werden we opgehaald voor het transfer naar het vliegveld. Leuk dat we Angelique en Erhan weer zagen in de taxibus. Zij hadden het ook erg leuk gehad en het was leuk om belevenissen uit te wisselen. Het was meteen gezellig zo op de vroege ochtend !

Astrid en ik hadden trouwens in het hotel nog wat gesnoept van het ontbijtbuffet met een lekkere koffie erbij maar het hotel gaf ons ook nog een pakket mee met belegde broodjes, een appel en een pakje drinken. Wat een super service van het ORIENT MINTUR HOTEL

Op het vliegveld verliep het inchecken vlot en zo konden we snel weer aan de koffie. We moesten nog even wachten want rond half tien hoefden we pas te boarden. Onze vlucht stond gepland om 10.20 uur. Na de koffie liepen we nog even over de parfumerieafdeling om een lekker luchtje op te spuiten en toen moesten we ineens toch nog rennen om op tijd te zijn!

En wat er toen gebeurde geloof je gewoon niet... In die megadrukke rij voor de incheckbalie stonden we ineens achter Berkay en zijn moeder Ozlem ! Berkay is een oud leerling van school en ik kwam ze in februari ook al tegen toen ik met Rebecca naar Istanbul ging! In het hotel in Delft, waar we ondergebracht werden door Turkisch Airlines vanwege de vertraagde vlucht, zagen we elkaar ineens bij het ontbijt. 'Hey juf Kitty!' klonk het ineens door de ontbijtzaal. Ozlem en Berkay waren onderweg naar familie en hadden een overstap in Istanbul. Heel toevallig natuurlijk!

Nu vlieg je met een hele andere maatschappij, vanaf een heel ander vliegveld, en kom je elkaar gewoon weer tegen. Ozlem was natuurlijk net zo verbaasd als ik. Allebei riepen we uit: 'Wat doe jij nu hier?' En ik vroeg haar of zij altijd met sneeuw naar Istanbul ging waarop zij natuurlijk zei dat ze dat ook wel aan mij kon vragen. Heel toevallig en ontzettend leuk! Zij waren al voor de sneeuwval naar Turkije gereisd en hadden dus wel gewoon Oud & Nieuw kunnen vieren. Astrid en ik vertelden op onze beurt hoe wij Oud & Nieuw hadden doorgebracht. In ieder geval een mooi verhaal ;-)

De terugvlucht naar Amsterdam verliep voorspoedig en om half twee landden we op Schiphol. Het vliegen met Atlas Global is heel goed bevallen! Weer werden we ontzettend goed verzorgd met een lekker ontbijtje, gratis drinken, koffie en thee.

Het enige wat mij echt opviel was dat er weinig zuurstof in het vliegtuig was. Heen was mij dit al opgevallen maar dit leek mij toen wel logisch aangezien het vliegtuig uren langer passagiers binnen had dan gepland. Op de heenweg  was er een paar stoelen voor ons ook een peuter onwel geworden maar was er gelukkig een arts en een zuurstoftank aan boord en kwam het meisje na enige tijd bij. Nu op de terugweg had ik er ook veel last van. Het enige dat je wilde was slapen en dat deed bijna iedereen in het vliegtuig dan ook.

Nog even een foto met de selfiestick ! v.l.n.r. Astrid, Angelique, Erhan en ik

Dag Istanbul !

Hallo Nederland....

Was ik blij dat het vliegtuig zo mooi op tijd geland was, bij de paspoortcontrole was het een zooitje. Een hal vol mensen en twee controlepunten. Niet te geloven !! Misschien kan Schiphol eens op Studiereis naar vliegveld Ataturk om te zien hoe geordend het daar verloopt en dit met nog veel meer passagiers !! Het heeft zeker een uur geduurd voordat we door de controle waren. Gelukkig hadden we de bagage wel snel.

Toen wij na de douane de schuifdeuren van de vertrekhal doorkwamen zag ik meteen een jongetje uit mijn klas met zijn moeder. Die keek echt raar op dat zijn juf daar ineens stond met een koffer! Hij kwam zijn oma ophalen die overkwam uit Marokko en verwachtte natuurlijk niet dat ik daar ineens zou staan.

Wat ik wel geweldig vind aan Schiphol is dat je zo vanuit de aankomsthal het treinstation in loopt. Het gaat nog sneller als naar je auto lopen. Mijn ouders waren zo lief om mij op te pikken bij station Schiedam en mij even thuis te brengen. Luuk zou bij Gerard eten maar mijn ouders hadden gevraagd wie er zin had om Chinees te komen eten bij mij thuis. Een vaste traditie om met elkaar te eten of te borrelen na een vakantie. Rebecca en Jeffrey zaten in Egmond maar Luuk had wel zin om mee te eten. Een mooie afsluiting na deze heerlijke dagen!

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl