Verschillende ideeën voor de zomervakantie waren er al voorbij gekomen. Zelf had ik wel zin in een rondreis door Jordanië of Israël en daar had ik ook al een paar mooie aanbiedingen van gezien. Maar omdat Luuk en ik van het hoogseizoen afhankelijk zijn twijfelde ik wel een beetje over de hitte. Zelf kan ik er redelijk tegen maar Luuk een stuk minder.

En toen opperde Govert het idee om een keer van zijn appartement in Oslo gebruik te maken. Hij denkt er steeds vaker aan om het appartement te verkopen en zou het leuk vinden als wij er voor die tijd nog eens naar toe gaan.

Een zomervakantie én een stedentrip zou niet haalbaar zijn en ik begon steeds meer te denken aan een zomervakantie in Noorwegen. Toen er bovendien een kerstkaart van Govert en Miryam op de mat lag met Noors geld erin en de tekst 'ter herinnering...' wist ik het zeker. Hier moesten we gewoon gebruik van maken. Wanneer krijg je nu de kans om gratis in Oslo te verblijven en dan nog in een appartement hartje centrum?! Luuk was meteen enthousiast, hij zag dit veel meer zitten dan Israël of Jordanië.

In Oslo is genoeg te zien en te doen maar ik had wel meteen het idee dat ik meer van Noorwegen wilde zien. Mijn eerste idee was om net als vorig jaar gebruik te maken van een interrailpas omdat het reizen per trein ons goed bevallen is. Wij maakten die zomer gebruik van een global pass waar je meerdere landen mee kon bezoeken maar nu zouden we kunnen kiezen voor een one country pass om alleen door Noorwegen te reizen.

Mijn ouders zijn al twee keer in Noorwegen geweest. Eén keer met een cruise en een keer met een georganiseerde rondreis. Zij zijn toen onder andere naar de Noordkaap geweest en dat staat ook al langer op mijn wensenlijstje. Mijn moeder vond de Noordkaap geweldig, volgens mijn vader kon je dat net zo goed overslaan. Het was er mistig, druk en ontzettend toeristisch. Mijn moeder moest hem daar wel gelijk in geven maar ze vond het toch indrukwekkend om daar op dat uitkijkpunt te staan in die ruige natuur en te beseffen dat ze zich op het, traditioneel beschouwde, noordelijkste punt van het Europese continent bevonden.

Ik weet zeker dat ik de Noordkaap geweldig zou vinden. Alleen al het idee er geweest te zijn, natuurlijk het liefst midden in de nacht in de middernachtszon. Meteen begon ik uit te zoeken hoe ik daar het beste kon komen. Ik was er al snel achter dat we met de trein niet verder konden dan Bodø. Vanaf daar zouden we met bussen verder moeten. Of zich geen probleem. Vroeger in Zweden heb ik per bus gereisd en dat was allemaal prima geregeld. Een zoektocht op het internet liet zien dat er wat dat betreft weinig veranderd was, het openbaar vervoer in Scandinavië is nog steeds goed en bovendien redelijk betaalbaar.

Het bleek wel heel lastig om de route alvast uit te stippelen. Er bleek weinig informatie over het openbaar vervoer richting Noordkaap te vinden te zijn. Wel kwam ik veel hulpvragen tegen op reisforums van andere reizigers die op dezelfde manier de Noordkaap wilden bereiken. Wat het er ook niet makkelijker op maakte was dat de zomerdienstregelingen van de busmaatschappijen nog niet op de sites stonden en in de winter rijden de bussen die route niet.

Ik kwam er wel achter dat het vanaf Bodø nog ruim 1000 km was naar de Noordkaap. Ongeveer 16 uur rijden maar met een bus zouden we daar waarschijnlijk een stuk langer over doen. Onderweg zouden we verschillende malen een hostel of couchsurf adres moeten boeken om de lange reis nog leuk te houden. Naar de treinen had ik ook gekeken. Wanneer je een interrail boekt is het reizen per trein gratis maar kies je voor een slaapcoupé komt daar nog aardig wat bij. Vonden we de treintoeslag naar München van €33 p.p. al veel, in Noorwegen betaal je het dubbele. Nu is het natuurlijk ook geweldig om een groot deel van het traject overdag af te leggen maar gezien de afstanden hadden we dat toch moeten afwisselen. Bergen wilden we ook bezoeken en natuurlijk wilde ik de Flåmsbana boeken, het toeristische traject tussen Myrdal en Flåm. Norway in a nutshell, ze zeggen dat je met deze adembenemende tour alles ziet wat Noorwegen te bieden heeft!

Ik zette alles op een rij en kwam tot de conclusie dat het al met al een aardige reis zou worden. Nu ben ik gek op trein en busreizen en als ik dan ook nog een goed boek, een camera en een schrijfblok mee neem komt het wel goed. Maar was dit wel helemaal wat Luuk wilde? Hij vond het reizen per trein geweldig vorig jaar maar had toen ook twee vrienden bij zich waar hij kaartspellen en dergelijke mee kon doen onderweg.  

Toen bedacht ik dat we natuurlijk ook de Noordkaap over konden slaan en nog Noordelijker gaan. Er ligt namelijk nog een eiland (of eigenlijk een eilandengroep) tussen de Noordkaap en de Noordpool en dat is Svalbard, beter bekend als Spitsbergen. Een eilandengroep 650 km verwijderd van het Noorse vasteland en nog maar 1000 km verwijderd van de Noordpool. Ik ben eens gaan rekenen en ontdekte dat ik niet eens zo veel meer geld kwijt zou zijn als ik in plaats van de interrailtickets en de kosten voor overnachtingen, twee vliegtickets en een accommodatie op Svalbard zou boeken! Luuk vond dit ook een geweldig idee en dus waren alle interrailplannen meteen van de baan. Voorlopig dan... zelf lijkt het mij nog steeds geweldig om Noorwegen ooit per trein te gaan ontdekken maar dat komt nog wel! 

Ik was van plan om drie nachten te boeken op Svalbard maar nu bleek dat het net zo duur te zijn om twee dagen langer te blijven. Dit omdat de vlucht een paar dagen later goedkoper was en dit de twee extra nachten in het hostel compenseerden. En dus zijn we vijf hele dagen in Longyearbyen op Svalbard. Longyearbyen is de grootste nederzetting op Spitsbergen en telt ongeveer 2075 inwoners. Omdat er meer ijsberen (zo'n 3000) wonen dan inwoners mag je alleen op pad als je in het bezit bent van een vuurwapen. Aangezien Luuk en ik dat niet hebben kunnen we het eiland alleen ontdekken door excursies te boeken. Dit gaan we dan ook zeker doen.

Wat ik in het begin wel heel spannend vond was dat ik een hostel had geboekt dat aan de rand van het dorp ligt. Het was het enige redelijk betaalbare hostel dat nog vrij was in het hoogseizoen. Kunnen we nu wel zonder gevaar naar de supermarkt of de pubs in het dorp lopen? Zoals ik begrijp komt dat wel goed. Ja er loopt wel eens een ijsbeer door het dorp maar de kans is nog steeds heel klein. Bovendien houden ze het goed in de gaten en geven ze het aan elkaar door wanneer er één is gesignaleerd in de buurt van het dorp. Heel belangrijk want een directe ontmoeting met een ijsbeer loopt zelden goed af. 

En zo kijken we nu dus uit naar Oslo & Spitsbergen! Er is nog heel veel uit te zoeken en voor te bereiden maar dat betekent alleen maar meer voorpret!

Reacties

Oslo laten we maar een beetje over ons heenkomen. Er zijn veel mooie musea om te gaan bekijken en natuurlijk staan er wandelingen door de prachtige natuur op het programma. De adressen van voordelige supermarkten en restaurants heb ik al opgezocht maar de rest gaan we gewoon lekker zelf ter plekke ontdekken. Oslo is niet groot en we hebben de tijd.

Spitsbergen is een ander verhaal! We zijn er maar vijf dagen maar het vraagt wel wat voorbereiding om er een onvergetelijke reis van te maken. De meeste mensen die naar Spitsbergen gaan doen dat georganiseerd. Per expeditieschip, via reisorganisaties die avontuurlijke poolreizen aanbieden of ze brengen een kort bezoek aan het eiland per cruiseschip. Er zijn er maar weinig die gewoon een vlucht en een hostel boeken zoals ik.

Ik heb vrij snel geboekt omdat veel hotels al waren volgeboekt en ik zag dat het laatste betaalbare hostel Coal Miners Cabin  in Longyearbyen ook nog maar een paar beschikbare plaatsen had in de periode dat wij van plan waren te gaan. Daarna kwam de twijfel...had ik er wel goed aan gedaan om te boeken? Ons hostel ligt aan de rand van het dorp, twintig minuten lopen naar het centrum. Zouden we dan onderweg geen ijsbeer tegen kunnen komen? Inmiddels weet ik dat deze kans niet groot is. Over het algemeen komen ze niet in de buurt van het dorp en de inwoners van Longyearbyen houden dit goed in de gaten en geven het aan elkaar door wanneer er ergens een beer gesignaleerd is.

Maar verder vond ik het ook best spannend. Inmiddels heb ik aardig wat informatie over excursies maar dit heeft nog wat aardig wat tijd en speurwerk gekost. Ik kwam wel ervaringen tegen van mensen die op expeditie waren geweest maar vond weinig ervaringen van mensen die de reis net als ik zelfstandig hadden geboekt. Tot ik onderstaand filmpje van Tom Scott tegen kwam. Aan het eind van het filmpje zegt hij: 'You can just go!' En dat haalde mijn laatste beetje twijfel weg. Ik ga gewoon en het wordt vast geweldig!

Wat zo leuk was...Toen ik op Facebook had vermeld dat ik naar Spitsbergen toe zou gaan kreeg ik een privébericht van mijn achternichtje. Ruud, een collega van haar was toevallig in September in Spitsbergen geweest en had daar prachtige foto's en filmpjes gemaakt. Ze had het met hem over mij gehad en hij had gezegd dat ik hem wel kon bellen voor informatie. Ik belde Ruud op en natuurlijk net toen hij in een restaurant zat. Toen ik mijn naam noemde reageerde hij enthousiast ' Hey Kitty, wat leuk dat je belt! Ik zit alleen in een restaurant dus wil je over een uurtje bellen? Als ik hier nu begin te vertellen over Spitsbergen word ik zo enthousiast dat iedereen straks achterstevoren zit om mee te luisteren!' :-)

Ik belde een uurtje later terug en we hebben een tijd aan de telefoon gehangen. Helaas kon Ruud mij niet veel vertellen over Longyearbyen zelf omdat hij een expeditiecruise vanuit Tromso heeft gemaakt rond het eiland spitsbergen. Maar wat was het geweldig om naar zijn verhalen te luisteren... Hij noemde het ook echt 'de reis van zijn leven' Vast lopen op een ijsschots, genieten van het Noorderlicht... Het Noorderlicht gaan Luuk en ik hartje zomer niet zien. Gelukkig heb ik dit bijzondere natuurverschijnsel al mogen zien in het noorden van Zweden! Wat wij wel gaan ervaren is dat de zon niet onder gaat. Het is 24 uur per dag licht. We komen midden in de nacht aan maar we hoeven in ieder geval niet in het donker ons hostel op te zoeken.

Het gesprek met Ruud was zo leuk! Al kon ik van hem geen tips krijgen wat excursies betreft, ik heb echt genoten van al zijn verhalen over Spitsbergen. Ik had mij al een beetje verdiept in de geschiedenis van het eiland Spitsbergen maar hij wist er nog veel meer over te vertellen.

Gelukkig kwam ik via google op visit Svalbard terecht waar ik meer dan genoeg leuke excursies tegen kwam. Zoveel dat het gewoon lastig kiezen is! De eerste excursie die ik geboekt heb is een tour door Longyearbyen met een taxi. Het lijkt mij een leuke kennismaking met het eiland. We worden opgehaald in ons hotel en rijden twee uur rond. Er worden veel fotostops gemaakt en de gids schijnt boeiend te kunnen vertellen.

De tweede excursie die ik boekte was 'Drive your own dog sled on wheels' bij Svalbard Villmarkcenter . Hier gaan we drie tot vier uur met een troll cart op pad voorgetrokken door sledehonden.

Verder heb ik een Fjordsafari naar Pyramiden geboekt, een verlaten Russisch mijnstadje. (Voor wie het leuk vindt, Floortje Dessing is op Pyramiden geweest en de aflevering is hier te bekijken!!)  We gaan met een kleine open boot uiteraard aangekleed in een speciaal drijfpak en met zwemvest. Spannend en leuk! Over de laatste excursies hebben we een beetje te lang nagedacht en toen we besloten naar Barentsburg te gaan was de Fjordsafari al vol geboekt. Maar misschien ook wel beter... Wie weet bevalt het helemaal niet dat urenlang hobbelen in zo'n klein bootje, het is bijvoorbeeld ook niet geschikt voor zwangere vrouwen en mensen met rugklachten, en dan zou je de dag erna weer zo'n zelfde tocht moeten maken. Naar Barentsburg gaan we dus met de MS Polargirl, een grote boot voor maximaal 99 passagiers. Een heel verschil met de 11 mensen die mee kunnen met de Fjordsafari.

Waar ik echt heel lang over na heb gedacht is de kayaktocht door de Adventfjord. Het leek ons erg leuk maar zou het niet te zwaar zijn? Ik ben helemaal niet sportief en ik heb nog nooit in een kano gezeten. En dan meteen een tocht van vijf à zes uur. Uiteraard wel met pauzes maar toch... Nu stond er bij dat je geen ervaring nodig had en dat het voor de meeste mensen 'easy' was. Het kon wel wat vermoeiend zijn voor de armen. Uiteindelijk de gok genomen en de excursie geboekt. We gaan ervaren hoe het is.

We willen ook nog een keer een wandeling maken maar die hebben we nog niet geboekt. Dat lukt vast ter plaatse nog wel. Het was sowieso een gedoe steeds om de excursies te boeken omdat alles met een creditcard betaald moest worden en ik die zelf niet heb.

In ieder geval kijk ik er naar uit, zowel naar Oslo als naar Spitsbergen! We zijn al aan het aftellen...

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl