Hier is het dan....het eerste deel van mijn Oostenrijk-verslag. Ik probeer het kort te houden, maar jullie weten hoe lastig dat voor mij is. Vrijdag 9 Juli gingen wij op weg naar Oostenrijk. Om 9.00u. reden we weg. De nacht brachten we door in Duitsland, in een mooi hotel in Burgbernheim. De andere dag reden we om 9.20 verder na een heerlijk ontbijt. Om 14.40u. reden we Gaschurn binnen. Eerst haalden we de sleutel op bij Frau Kreuzmayr, die zelf in het huis ernaast woonde, daarna kregen we van haar een rondleiding door het huis. Het huis was in één woord geweldig !! Alleen al mijn eigen kamer zou ik zo willen omruilen met de kamer die ik daar had, zo groot, met een grote kledingkast die ik nu niet eens voor een kwart kon vullen.

De voorkant van het huis. Wij zaten op de eerste verdieping, maar doordat het tegen een berg is gebouwd, is het eigenlijk gelijkvloers.

De beneden buren hadden een tuin, wij hadden het terras wat ook heel groot was, met ingebouwde BBQ, die we helaas niet gebruikt hebben.

Dit was dus mijn slaapkamer, met WC en badkamer met een aparte douche en .....

....een bad ! Daar waren de kinderen dus bijna niet uit te krijgen. Elke avond moesten ze er in, zelfs als we na tienen thuis kwamen.

Onze keuken, ook heel groot en luxe met vaatwasser, magnetron etc.

Zondag 11 Juli

Vandaag besloten we met de auto de silvrettapas op te gaan. Mijn ouders hebben deze route ooit al eens gereden en het scheen erg indrukwekkend te zijn. Normaal moet je per auto 10,90 Euro tol betalen om op de pas te mogen rijden, maar doordat deze pas die dag 50 jaar bestond, betaalde je de zelfde prijs als 50 jaar geleden, 3.50 Euro. Het is best lastig rijden, allemaal slingerwegen, langs behoorlijke afgronden. Er zijn ongeveer 30 haarspeldbochten op de pas. Maar inderdaad was het erg indrukwekkend, we keken onze ogen uit !

Op een gegeven moment kwamen er auto's ons tegemoet rijden met sneeuw op hun motorkap. Boven aangekomen zaten we op 2032 meter, bij de Silvrettasee. Er lag niet veel sneeuw, maar het was sneeuw en dat is natuurlijk al fantastisch in Juli !!! De kinderen begonnen meteen sneeuwballen te gooien.

We liepen nog wat rond, Rebecca kocht nog een steen in de souvenirshop en we dronken nog wat in het Silvretta-restaurant, waar we een prachtig uitzicht hadden op de besneeuwde bergen. Toen we weer naar de auto liepen, zagen we in het water kikkervisjes. Natuurlijk moesten die mee naar huis. We stopten ze in limonadeflesjes en namen ze mee.

Thuis aan gekomen stopten we ze in een melkfles.

Maandag 12 Juli

Vandaag kochten we bij de Versettlabahn voor ieder een Montafon-Sivretta-Card. Alleen Luuk was nog gratis. Met die kaart konden we 10 dagen lang gratis gebruik maken van bergbanen en openbaar-vervoer. Nadat we de kaarten hadden gekocht, gingen we meteen naar boven met de kabelbaan. We passeerden het tussenstation op 1480m. en gingen verder naar Nova Stoba, het station op 2010m. Helaas was het weer begonnen met regenen, wat later overging in sneeuw, waardoor we meteen de berghut in doken voor een lekkere bak koffie.

Toen het heel even droog was, wilden Luuk en Rebecca nog even op de foto in de sneeuw, een restje wat nog van `s ochtends was blijven liggen.

Reacties (1)

13 Juli 2004

Deze ochtend reden we naar de Vermuntbahn. Met deze kabelbaan gingen we tot een hoogte van 1700m. Hierboven was ook de ingang van de 2 km lange Wasser-elebnisstollen Vermunt, een tunnel die dwars door de berg heen loopt en waar vroeger een treintje reed voor de aanleg van de Vermunt- stausee. Nu waren er licht en geluidseffecten en werd er door verschillende sprookjesfiguren een verhaal verteld. Deze figuren werden ook op de muur geprojecteerd. Het was ontzettend koud in de tunnel, natuurlijk waren we daar voor gewaarschuwd en hadden we ons er op gekleed, maar toch viel het tegen ! Bovendien waren we net in de tunnel toen Luuk al moest plassen en hij plast alleen op een WC, nergens anders. Hij had het dus echt niet naar zijn zin. Bovendien vond hij het maar niets dat het zo donker was en die rare geluiden hoefden van hem ook niet zo. Gelukkig brulde opa boven de meeste geluiden uit. Soms zag je andere mensen vreemd opkijken "Goh, die geluiden hadden zij niet gehoord ! " Niet dat het druk was maar er waren er nog wel een paar die het donker en de kou trotseerden.

Soms zag je best vreemde dingen, in een glazenbol bijvoorbeeld......

Ook kwamen we nog een prinses tegen....

en liepen we koning Midas tegen het lijf.

Gelukkig kwamen we ook de wijze man tegen....

Alhoewel ik het wel leuk vond in de tunnel, was ik toch wel blij toen we de uitgang zagen. Helaas...... buiten bleek de weg afgesloten te zijn, waardoor we nog een andere tunnel moesten doorlopen, dit keer zonder licht en geluid. Inmiddels moesten mijn moeder en ik ook nodig plassen...... Maar gelukkig, ook aan deze tunnel kwam een eind, omdat we inmiddels door en door koud waren was het fijn geweest als het zonnetje had geschenen of als er een warm restaurantje had gestaan. Maar helaas, niets van dit alles, we stonden midden op de silvretta-pas en het regende flink. Een stel Duitsers die ook uit de tunnel kwamen, stonden ook te bedenken wat ze zouden doen. Waar we uit konden kiezen was, of weer een paar kilometer door de tunnel terug, of verder lopen in de hoop een bushalte tegen te komen. De Duitsers hadden een mobiel en belden ( waarschijnlijk) een taxi, wij besloten door te lopen. Op deze foto waren we net uit de tunnel.

Toen we de stausee overstaken, vonden we gelukkig een bushalte ! En als je zo blij bent dat je een bushalte hebt gevonden is een half uur wachten op de bus ook niet zo heel erg meer ! Het was weer een prachtige rit over de silvrettapas en nu mijn vader niet hoefde te rijden kon hij ook alles goed bekijken, bovendien was met onze pas de bus (incl. tol) gratis, met de auto niet ! Dit moeten we onthouden voor een volgend keer !

We stapten uit in Partenen, waar we ook de auto hadden staan. Maar eerst doken we een café in voor een lekkere bak koffie met appelstrüdel en....een WC !

Reacties (1)

Ik sla weer een paar dagen over, dagen waarin we ook nog een hoop hebben gedaan maar ik kan natuurlijk niet alles "opschrijven" , en ga verder met....

Vrijdag 16 Juli 2004

Vandaag stonden we al op met prachtig weer en besloten we weer over de Silvretta-hochalpenstrasse naar de Bielerhöhe te gaan. Dit keer ook met de bus. We kunnen er niet genoeg van krijgen, van deze indrukwekkende rit. Om 11.24u. hadden we de bus en om 12.15u. waren we boven. We werden afgezet bij de Silvrettasee, een groot stuwmeer op 2034m. hoogte. De vorige keer toen we er waren ( 11 Juli) heb ik een foto van Rebecca gemaakt terwijl ze op de brug van de stausee staat.

En deze dag dus weer. Zie het verschil, ze staat ongeveer op het zelfde punt !

We waren eigenlijk van plan naar de kaasboerderij te lopen, een wandeling van ongeveer een half uur ( voor ons 1 1/2 uur ) Maar ik had ook wel zin om "de see"rond te lopen en hopenlijk in de sneeuw terecht te komen. De vorige keer lag er overal nog sneeuw, maar toen mocht je deze wandeling ook niet maken. Mijn ouders hebben deze wandeling 12 jaar geleden gedaan en het scheen erg mooi te zijn. De anderen hadden er ook wel zin in er was alleen één probleem er stond op een bord "durchgang gesperrt"Het was dus een risico, voor het zelfde geld heb je 3/4 gelopen en moet je omkeren, waardoor de wandeling wel erg lang wordt, maar we besloten de gok te wagen.

De wandeling was in één woord fantastisch ! We hebben Luuk wel de hele tijd aan de hand gehad, want de wandeling ging over smalle paadjes langs steile afgronden. Rebecca is een geboren bergbeklimster, voor haar is het echt "hoe moeilijker, hoe beter !" en volgend jaar wil ze weer, ook bij haar heeft het bergvirus toegeslagen. Luuk niet, die zei dat hij Kijkduin leuker vond ! Toen we een stukje gelopen hadden was het tijd om te eten, we zochten een steen uit en aten daar ons mee gebrachte brood op.

Op een gegeven moment zagen we waarom de weg afgesloten was, er was een graafwagen bezig een stuk berg af te graven. Maar we mochten er langs. Een spannende bezigheid, we moesten over een heleboel stenen klauteren, ons ondertussen vasthoudend aan het gespannen touw.

Af en toe riep ik naar Rebecca die achter mij liep "hou je goed vast hè !" Ik was als de dood dat ze onder het touw zou doorschieten en in de waterval zou belanden,maar het was onmogenlijk om naast elkaar te lopen. Later hoorde ik dat mijn moeder met Luuk via de bergkant gegaan is, nog lastiger maar wel iets veiliger.

En dit is dus de waterval, erg indrukwekkend !

Niet te geloven dat deze stenen ooit naar beneden zijn gekomen, je zult maar zo'n steentje op je hoofd krijgen

En ja hoor, we vonden nog wat sneeuw. Gelukkig vonden we ook nog wat sneeuw, waar de kinderen wat konden glijden.

Om 16.15 waren we weer terug op de plek, waar we begonnen. Als beloning voor onze prestatie dronken we nog wat in het Silvretta restaurant.

Toen we op het terras zaten begon het al te onweren en tijdens de laatste slokken ook te regenen. Om 16.45u. stapten we weer in de bus voor de terugreis. Onderweg hadden we echt noodweer, maar de chauffeur bracht ons weer veilig beneden. Daar aangekomen aten we nog wat in hotel Rössle. We zaten in een knusse ruimte met maar een paar tafeltjes, echt Oostenrijks met veel hout. Heel gezellig en het eten en de wijn smaakten geweldig.

Thuisgekomen namen Rebecca en mijn moeder een voetenbadje voor hun vermoeide voeten. Bij gebrek aan een teiltje of emmer, werd de wasbak maar gebruikt. Daar moest ik natuurlijk een foto van nemen !

Reacties (1)

De kinderen moesten natuurlijk wel wat doen voor de kost, hier zijn ze bezig met de was.....

Maar af en toe was er ook tijd voor ontspanning. Hier zijn ze bij frau Kreuzmayr in de tuin aan het tafeltennisen.

Voordat we op vakantie gingen had Luuk gezegd, dat hij naar het bos wilde in plaats van naar de bergen. Zondag 18 Juli kreeg hij een beetje zijn zin. Met de Tafamuntbahn gingen we de de Tafamuntberg op. De bedoeling was een wandelroute te gaan lopen, maar de routes waren allemaal voor ervaren wandelaars en Alpinisten. Iets te hoog gegrepen voor ons dus, al zijn we nog wel een heel stuk omhoog gegaan. Het was ook erg warm vandaag wat de klim dubbel zo zwaar maakte. Rebecca was wel boos, die wilde de hele route wel lopen.

Maar toen we op de terugweg bij dit beekje stopten, was ze haar boosheid snel vergeten. Ze hebben nog een tijdje met de andere kinderen bij de beek gespeeld, zonder woorden want ze spraken elkaars taal niet.

`s Avonds konden we voor het eerst buiten eten, heerlijk !

Na het eten stak pa de openhaard aan. We vroegen ons wel af of die rook normaal was.

De kinderen probeerden de rook weg te blazen, maar dat hielp niet zo erg....

Het bleef roken........:(

We hebben alle deuren en ramen open gegooid en moesten toen wachten tot het blok was opgebrand. Je kon het niet tussentijds uitmaken. De rest van de vakantie rook heel de huiskamer naar de rook. Het bleek later dat het rookkanaal verstopt was.

Reacties (1)

Maandag 19 Juli 2004

Nadat we in Schruns eerst heerlijk gebak hebben gegeten bij een conditorei en ik nog een paar echte wandelstokken had gekocht ( beter laat dan nooit ! ) , liepen we naar het beginpunt van de hochjochbanen en gingen daar mee de hochjoch op. Het eerste station lag op 1335m. Daar konden we meteen overstappen in de tweede baan, die ons tot een hoogte van 1855m. bracht. Daar aangekomen bleek dat je nog verder omhoog kon met een stoeltjeslift. Rebecca wilde daar heel graag mee naar boven. Mijn vader houdt niet van stoeltjesliften en Luuk wilde er ook niet in. Ik besloot toen alleen met Rebecca te gaan. Mijn moeder bleef ook beneden.

Boven aangekomen hadden we werkelijk een prachtig uitzicht. Het was er erg ruig, veel rotsen en er lag beneden nog een hoop sneeuw. We hadden er een half uurtje om rond te kijken. Daarna gingen we weer naar beneden naar de rest. Maar onderweg zagen we onder ons murmeltieren lopen. ( bergmarmotten) Helaas heb ik ze niet kunnen fotograferen, daar baalde ik wel een beetje van.

Beneden aangekomen vertelden we natuurlijk hoe mooi het boven was en dat we zelfs murmeltieren hadden gezien. Ma werd nu ook wel nieuwsgierig, dus gingen we nog een keer met zijn drietjes omhoog. Pa en Luuk gingen op het terras zitten. Pa achter een biertje, Luuk met een ijsje. Op de heenweg had ik continu mijn fototoestel in de aanslag, maar we zagen er nu natuurlijk geen één !

Maar gelukkig op de terugweg hadden we meer geluk. Al was het er nu maar één, hij staat er op. Ik heb er twee kunnen maken, dit is de duidelijkste al zit zijn kopje al in zijn holletje. Jammer genoeg kan ik maar een klein beetje inzoomen op dit toestel.

Om half vijf namen we de kabelbaan terug naar beneden en reden we weer terug naar Gaschurn. Daar haalden we snel wat boodschappen en gingen naar huis om te eten. Na het eten kleden we ons om en liepen we naar het kerkplein, waar een volksdansgroep uit Partenen een optreden gaf. Op het plein waren tafels en banken gezet en je kon er eten en drinken kopen.

Ik had nog nooit zo'n Oostenrijkse volksdansgroep gezien en verwachte wat standaard gehuppel, maar dat het zo ontzettend leuk was, had ik echt niet gedacht. Er deden ook kinderen aan mee, sommige niet veel ouder dan Luuk.

Deze dans werd de houthakkersdans genoemd. De mannen hakten om beurten in een boomstam. Daarna kwam er een vrouw aanlopen die hen een pan eten bracht. Ook daar begonnen ze in te hakken met hun bijl......

En ja hoor, ik had het kunnen weten....uit al die mensen die er waren, werden er een paar vrouwen uit gekozen voor een "lekkere" hap uit die pan en natuurlijk was ik daar één van. Erg fijn ! Ik heb een tijdje geweigerd om mijn mond open te doen, maar toen bleek dat hij niet op gaf, deed ik toch mijn mond maar open. Het was de enigste manier dat zwaargewicht van mijn schoot te krijgen. Pffff.... Ik weet nu nog niet wat ik in mijn mond gestopt kreeg en het was een grote hap !!! Het duurde lang eer ik het weg kon slikken. En toen ik mijn mond nog half vol had gooide hij er ook nog wat wijn van mijn moeder er achteraan. De rest dronk hij zelf op.

Reacties (1)

Ik sla weer een dag over, ook een erg leuke dag, maar anders komt er nooit een eind aan mijn verslag en ga verder met ......

Woensdag 21 Juli 2004

Vandaag was de laatste dag dat we gebruik konden maken van de montafon-silvretta-card. We reden naar Gargellen wat op 1423m hoogte ligt en wat we konden bereiken via een vrij steile weg. Wel een hele mooie rit. In Gargellen aangekomen gingen we met de Schafbergbahn omhoog, een gondel voor maximaal acht personen die ons tot een hoogte van 2130m. bracht. We kozen een wandeling uit die langs de Schafbergsee liep, maar helaas bleek bij aankomst dat er geen water in het meer zat. Een man legde uit dat ze met reparaties bezig waren, waarvoor ze het meer hadden laten leeglopen. Maar echt erg was dit niet, er was genoeg te zien onderweg.

Samen met de Silvrettapas, de bielerhöhe, vond ik dit de mooiste berg. Het uitzicht is werkelijk adembenemend. Geen één foto kan laten zien hoe mooi de werkelijkheid is. Zoals veel mensen houden van groene glooiende bergen, wat natuurlijk ook erg mooi is, houd ik het meest van de ruige rotspartijen. En hier werd ik op mijn wenken bediend. Voor de kinderen was het hier ook een paradijs. Er waren hier een aantal goed bereikbare hellingen vol met sneeuw. Deze helling vonden we al voordat we goed en wel aan de wandeling begonnen waren en we kregen ze dus alleen nog mee door ze te beloven hier terug te komen als we geen andere sneeuwhelling meer zouden tegen komen.

Onze meegebrachte broodjes aten we op bij een berg opgestapelde stenen, net een oud graf. Heel de vakantie hadden we het al over Frau Trutmayr en Herr Kutschröder, als geintje. Fictieve personen die we overal de schuld van gaven. "Ja vraag dat maar aan de Herr Kutschröder" Als ik het hier op schrijf lijkt het erg flauw, maar we moesten er steeds erg om lachen. Ik moest al lachen als ik het de kinderen hoorde uitspreken, zo zuiver met een echt duits accent. Maar toen we dit "oude graf" vonden moest er natuurlijk ook ( fictief ) iemand begraven worden. Dat werd de "herr Kutschröder". We maakten een kruis van hout en Rebecca plukte nog een paardebloem, de enige bloem die op dit stuk te vinden was. Ik vroeg me wel af wat de mensen gedacht moeten hebben die ons zo bezig zagen.

Op de terugweg kwamen we weer langs een sneeuwhelling. Ik gaf de kinderen een H&M tasje om op te glijden, tot mijn moeder ineens aan de nog-nooit-gebruikte-poncho-uit-Schotland dacht. Dat ging helemaal goed ! Nu konden ze er met zijn tweeën op glijden. Na afloop waren ze wel erg koud. Vooral Luuk z'n korte broek en zijn schoenen zaten helemaal vol met sneeuw.

Wat wel een gek idee was, dat deze berg de Schafberg, zowel in Oostenrijk als in Zwitserland ligt. En dat niet alleen maar aan de andere kant van de berg ligt ook nog eens Davos, waar ik als kind twee maal in het astmacentrum verbleven heb, op tien- en dertienjarige leeftijd. En waar ik nog steeds veel mooie herinneringen aan heb. Op een gegeven moment kwamen we een bord tegen van een wandeling naar Klosters, het dorpje voor Davos. Een wandeling van 5 uur, natuurlijk niet haalbaar voor ons maar toch..... Vanaf het punt waar we in de sneeuw stonden was het ongeveer 25 km naar Davos, maar met de auto moet je om de berg heen rijden....

We hebben het er wel over gehad om een dagje naar Davos te gaan met de auto, maar omdat je ook voor één dag in Zwitserland, meteen voor een heel jaar wegenbelasting moet betalen en dit jaren geleden al onbetaalbaar was, zouden we over de B-wegen moeten rijden. Wat waarschijnlijk betekende dat we er ongeveer 4 uur over zouden rijden en dit is wat ver voor de kinderen. Dit zou betekenen dat ze 8 uur op één dag in de auto moeten zitten, omdat ik zo graag het astmacentrum wil zien. Het zou wel misschien mijn laatste kans zijn. 1 Jan 2005 sluit het centrum en er is nog niet bekend wat er met het gebouw gebeurd. Mijn vader maakte een deal, we zouden morgen over de B-wegen naar Vaduz in Liechtenstein rijden en als het wat de tijd betreft mee viel, zouden we doorrijden naar Zwitserland. Zoniet..... zouden we er een dagje Liechtenstein van maken. Wat het geworden is lezen jullie de volgende keer in het vervolg..........

Reacties (1)

Donderdag 22 Juli 2004

De titel zegt het al....het is gelukt, we zijn in Davos geweest !!! En de reis er heen viel heel erg mee ! Om 8.15u. reden we weg en om 9.15u. waren we al bij de grens van Liechtenstein. Omdat dit zo vlot was gegaan, besloten we door te rijden naar Zwitserland. Deze grens passeerden we om 9.40u. ( Liechtenstein is niet zo groot ) 11.00u. waren we in Davos. Ik herkende niet veel meer van het plaatsje zelf. Wel zag ik meteen de ijsbaan liggen, waar we vaak gingen schaatsen, waar we gingen kijken naar de schaatsers Hein Vergeer, leo Visser en nog een paar van wie ik de namen niet meer weet, terwijl ze aan het trainen waren. En waar ik mijn eerste ( en tot nu toe ook meteen m'n laatste ) ijshockeywedstrijd heb gezien. Ook dacht ik het zwembad te herkennen waar we vaak zwommen.

We besloten meteen naar het Astmacentrum te rijden, maar dat viel nog niet mee...... We hebben het twee keer bij de VVV gevraagd, maar nog konden we het niet vinden. En het vervelende was, het was overal eenrichtingsverkeer. Dus wanneer je fout reed, kon je niet omdraaien maar moest je weer helemaal rondrijden. Na een uur rondrijden werd mijn vader het zat, hij besloot de auto te parkeren en eerst even ergens koffie te drinken voor we onze zoektocht zouden hervatten. Ook dit bleek niet zo simpel, over al was het betaald parkeren en mijn vader had alleen papier geld in Zwitserse Franken. Hij besloot de auto in een parkeergarage te zetten, dan kon je tenminste achteraf betalen. Maar toen we naar binnen reden kregen we helemaal nergens een kaartje, bleek het hetzelfde te werken als de parkeerautomaten. Vooraf betalen dus !!! Het werkte dus hetzelfde als een gewone parkeerautomaat, met één klein verschil.....bij een gewone parkeermeter kun je zonder een kaartje wegrijden, maar in een parkeergarage gaat zonder kaartje de slagboom niet omhoog.

We moesten de auto dus laten staan en liepen buiten naar het eerste de beste Grand café die we tegen kwamen. We gingen op het terras zitten en mijn vader vroeg de ober of hij iets kon wisselen. De ober leende hem ZFR 1,- wat genoeg was om er drie kwartier te mogen staan. Tijd genoeg om elk twee koppen koffie te drinken, de kinderen allebei een appelsap en mijn ouders en ik namen er nog een broodje ham bij. De kinderen hoefden niets te eten. Achteraf gelukkig ! Toen mijn vader moest afrekenen bleek het 51 Zwitserse Franken te zijn en toen was ze de ZFR 1,- nog vergeten die mijn vader geleend had. En mijn vader had maar ZFR 50,- Gelukkig kon hij met Visa betalen. Echt niet normaal meer 50 Zwitserse Franken is omgerekend 70 Euro !!! En dat voor 6 koffie, 2 appelsap en 3 broodjes ham ! Nu begrijp ik het toen mijn ouders zeiden dat Zwitserland te duur was geworden om naar toe te gaan, dus dat we in Oostenrijk wat leuks moesten zoeken. Ze hadden dus echt gelijk ! In Oostenrijk hadden we voor dit bedrag `s avonds lekker kunnen dineren.

Maar goed, nog steeds zonder kleingeld, reden we verder. Gelukkig zagen we nu al snel het astmacentrum liggen. Ook hier was alles betaald parkeren. Bezoekers van het astmacentrum mochten wel gratis op het terrein parkeren. Omdat we ons zelf maar als "bezoekers" beschouwden, parkeerden we de auto en stapten uit. Eerst liepen we een rondje op het terrein. Het hoofdgebouw en het "vossenhuis" ( weet niet meer of dat de orginele naam was) herkende ik wel, maar er was ook veel bij gebouwd. De laatste keer dat ik hier heb gezeten is ook alweer 18/19 jaar geleden. Op de foto kun je wel zien waar mijn kamer was, de laatste keer. Op de tweede verdieping, dus de verdieping met het niet overdekte balkon, het middelste raam. Jammer genoeg zagen we hier helemaal niemand, anders had ik wel gevraagd of ik even had mogen kijken. Verder was het ook maar een dooie boel, het leek wel uitgestorven. Af en toe kregen we een nieuwsgierige blik toegeworpen vanaf de weinige in gebruik genomen balkonnetjes. We liepen naar de receptie, maar ook daar was niemand. Op een bordje stond te lezen dat er om twee uur weer iemand aanwezig was. Omdat dit nog wel even zou duren besloten we eerst een stukje te gaan lopen.

Mooie herinneringen bewaar ik aan de berg de Schatzalp, waar ik vroeger altijd graag kwam. De keren dat ik in het astmacentrum verbleef en we hier vaak wandelden en speelden, maar ook de keren dat ik met mijn ouders in Zwitserland op vakantie was en we ook wel eens een dagje naar Davos gingen. Tijdens de klim naar boven vroeg ik me wel verbaasd af, hoe ik hier vroeger boven kwam. Ik die vroeger amper vijf meter kon lopen zonder daarvan weer te moeten uitrusten...

Ook vroeg ik mij af of de eekhoorntjes die uit je hand aten hier nog zaten en of ik "de waterval" kon terug vinden. Op een gegeven moment, ik liep voorop samen met Rebecca, hoorde ik iets wat op het ruisen van water leek...... Wat er dan door je heen gaat als je boven komt en je " jouw waterval" terug ziet ! Ik riep meteen naar beneden "de waterval !!!" De kinderen waren al net zo weg van de waterval als ik vroeger.....:D Ze maakten dammen, sprongen van steen naar steen en liepen door het koude water. Gelukkig had ik voor de zekerheid hun waterschoenen meegenomen.

 

We kregen de kinderen haast niet meer mee, maar om vier uur moesten we toch terug richting het astmacentrum. Op de terugweg maakte ik nog een foto van Rebecca met een eekhoorn. Het viel die beesten natuurlijk wel een beetje tegen dat we geen eten bij ons hadden. Bij het centrum aangekomen was de receptie nu wel open. Jammer genoeg zat er een vrouw die "haar dag niet had" en ik voelde dus ook niet de behoefte haar te vragen of ik even rond kon kijken. Ze keek al verveeld toen ik haar zei, dat ik hier 19 jaar geleden patiënt was geweest. Misschien komen er elke dag horden ex-patiënten haar lastig vallen, dan is het te begrijpen. Wel liep ik nog een stukje de gang in. Ik herkende de bibliotheek en zag het bordje richting de sauna en gymzaal. Ik zat daar ook ergens op school, maar gek genoeg kon ik dat niet meer voor me halen. Van tervoren dacht ik alles wel meteen te herkennen....maar dat was dus niet zo, jammer !

We hadden dorst maar helaas, de automaat die binnen in het hoofdgebouw hing, bleek kapot. Daarom liepen we maar naar de supermarkt tegenover het astmacentrum, in een terrasje hadden we niet zo veel zin na vanmiddag. We kochten voor allemaal een flesje drinken en voor de kinderen ook nog een ijsje. Luuk wilde ook nog een zak chips kopen. Ik vond het onzin, we hadden genoeg snoep bij ons, maar opa vond het goed. Bleek toen ik de bon nakeek, dat de zak chips ZFR. 3.50 was, omgerekend 5 Euro !!! En dat voor een zak normale chips, niets bijzonders !

Toen we wat gedronken hadden stapten we om 17.30u. weer in de auto, terug naar Oostenrijk. Om 18.40u. passeerden we weer de grens van Liechtenstein en om 19.00u. de grens van Oostenrijk. In Bludenz maakten we een stop om wat te eten. We aten wat bij een Grieks/Italiaans restaurant. Voor 65 Euro hadden we allemaal een hoofdgerecht en een nagerecht of koffie. Nog minder dan de "koffie met een broodje" in Zwitserland. Om een uur of tien waren we thuis. Vanmorgen wilde Rebecca niet zo ver rijden....nu vond ze vandaag de leukste dag ! 

 

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl