Gister was het dan zo ver, ik zou een aantal reisgenoten die ik had leren kennen via het forum van Fox, alvast gaan ontmoeten op de Marokko tentoonstelling in Amsterdam. We zouden met zijn zessen naar de tentoonstelling gaan en René zou om zeven uur naar Bazar komen, waar we dan een hapje zouden eten. Hij had de tentoonstelling al gezien. Met Esther, die in Schiedam woont had ik om 13.20.u. op Schiedam-centrum afgesproken waar we de trein richting Amsterdam konden pakken. We hadden foto's van elkaar gezien maar het blijft spannend of je elkaar herkent. Ik bleek mij zorgen te maken om niets, ik herkende haar meteen. Op het perron begonnen we al te kletsen en het hele uur dat we in de trein zaten bleven we dat doen.

Jammer alleen dat het weer niet mee werkte, het bleef miezeren toen we richting nieuwe kerk liepen. En Amsterdam is zo'n geweldige stad met mooi weer ! Je blijft om je heen kijken naar al die prachtige aparte mensen. Nu we vroeg waren hadden we daar mooi even de tijd voor en dan werkt dat weer niet mee ! Rond kwart voor drie stonden we voor de kerk, een kwartier eerder dan afgesproken. Gelukkig zagen we meteen waar het was. Kon niet missen......

Om een uur of drie, we hadden al een paar mensen aan gekeken of zij misschien één van de Marokko gangers waren, zei ik tegen Esther : " We hadden eigenlijk de Fox reisgids mee moeten nemen, dan waren we te herkennen !" Ik had de zin nog niet afgemaakt of er kwam een vrouw naar ons toelopen die zich voorstelde als Els, ze had gehoord wat ik zei. Meteen daarna kwam ook Marjolein aan lopen, zij was er ook eerder maar wist ook niet of wij er bij hoorden. We waren nu dus al met zijn vieren, het wachten was nu alleen nog op Saskia en Mischa die samen zouden komen omdat zij beiden in Denhaag wonen. Iedere voorbijganger werd bestudeerd, wie zouden het zijn. Hij lang, zij kort, beiden blond....maar ja dat zijn er nog een heleboel ! En hand en hand zouden ze vast nog niet lopen, of er moest meteen een "klik" geweest zijn. We hebben in ieder geval gelachen.

Uiteindelijk kwam Saskia aanlopen, alleen ! Mischa bleek ziek te zijn. Jammer hoor ! Met zijn vijven gingen we naar binnen. De tentoonstelling vond ik een beetje tegen vallen. Iniedergeval geen tien euro waard. ( gelukkig had ik een bon uit libelle voor twee euro korting ) Er waren veel oude spullen te bekijken, ook veel uit de Romeinse tijd. Wij hadden meer gehoopt op reisinformatie, over de steden nu, de kleding, de cultuur, de gebruiken... Er werd ook een film gedraaid maar die ging vooral over Casablanca en daar gaan we nou net niet naar toe ! Ach, gezellig was het toch wel en wat echt heel leuk was was de marokaanse munt thee die je kon bestellen met heerlijke zoete koekjes erbij. Dat konden we natuurlijk niet overslaan....

Om kwart voor zes stonden we buiten. We hadden nu dus nog ruim een uur voordat we zouden gaan eten. We hadden gehoopt een terrasje te kunnen pikken maar daar was het dus helaas geen weer voor. Met de tram gingen we alvast naar de Albert Kuyp waar Bazar zit. We keken eerst bij Bazar zelf maar toen bleek dat we aan de bar mochten wachten en er geen barkrukken waren besloten we een andere kroeg op te zoeken. Lege terrassen kwamen we genoeg tegen maar de café's daar in tegen waren overvol !! We kwamen nergens in.

Gelukkig...uiteindelijk vonden we toch nog een tent met vijf lege krukken. Daarna ging de tijd snel en ineens was het kwart voor zeven, tijd om terug te lopen naar Bazar. Het wachten was nu nog op René. Weer werd iedereen die binnen kwam onder de loep genomen. Zou dat hem zijn ? Die misschien ? Zou hij wel komen ? Ja hoor, hij kwam en ook hij bleek heel gezellig. Er werd druk gekletst en veel gelachen !

We namen twee voorgerechten met wat verschillende hapjes waar we met elkaar van aten. Als hoofdgerecht nam ik couscous, niet omdat het me het lekkerste van de kaart leek maar omdat ik vond dat dat er bij hoorde en bovendien had ik het nog nooit gegeten. De couscous vond ik best lekker, het vlees vond ik niet echt geweldig. Iets te pittig ook. Maar over Bazar ben ik echt tevreden. Het ziet er echt waanzinnig uit, de bediening is goed, snel en gezellig.

Alleen over de WC ben ik niet zo te spreken. Er zitten namenlijk geen bordjes op de deuren. Eerst zat ik in het berghok, toen bij de heren, ik kwam er pas achter toen ik de vieze WC zag. Toen ik terug liep liep ik een man tegen het lijf. Ik mompelde : " Sorry, ik zit geloof ik verkeerd" Zijn antwoord : " Ja ik ook, ik zat eerst hiernaast ! " Ach, ze zijn net open misschien zijn ze het nog niet eens over het ontwerp van de bordjes.

Om kwart voor tien namen we afscheid van elkaar. Esther en ik wilden richting trein. Marjolein naar de tram en Saskia en René naar René's auto, hij bleek ook uit Denhaag te komen. ( Els moest al iets eerder weg ) René stelde voor om ons af te zetten bij het station, Esther en ik gingen uit van station Amsterdam-Centraal maar hij bracht ons zelfs naar Denhaag-Hollands Spoor. Het was even spoorzoeken maar gelukkig bedacht Saskia dat we "het spoor" konden volgen vanaf CS en had zij ook gelijk ! ( Twee keer zelfs ! ;-) )

Vrijwel meteen hadden we de trein, waardoor we al om ongeveer kwart over elf op Schiedam-Centrum waren. De metro kwam snel, de bus helaas pas na een half uur, waardoor ik toch nog over twaalven thuis was. Maar de dag was zeer geslaagd en ik kijk nu nog meer uit naar de reis. Als de rest van de groep net zo gezellig is als deze vijf dan wordt dit zeker een super reis !

Reacties (1)

Om kwart over tien had ik bij Esther afgesproken. Mijn ouders en de kinderen brachten mij erheen. Esther' s vader bracht ons naar Schiphol. Rond half twaalf waren we op schiphol. Ruim op tijd want tussen 12.00 en 12.30 moesten we onze tickets ophalen bij een medewerkster van Fox. Toen we zaten te wachten zagen we ineens Els zitten, die we ook al kenden van de Marokko-meeting en met zijn drieën wachtten we tot we de Fox-medewerkster zagen. Om half één was iedereen compleet, alleen één man had de reis geannuleerd. Al snel was iedereen aan het handen schudden om zich voor te stellen. Leuk om te zien dat al snel iedereen aan het kletsen was. Door het forum en de meeting kende je elkaar al een beetje.

Na het inchecken dronken we nog wat met elkaar en om 14.45 vertrok ons vliegtuig richting Casablanca. Tijdens de vlucht zat ik naast René en Anita, ook hier werd wat afgepraat en het was erg gezellig. Tussendoor werden we nog verwend met een maaltijd, iets wat lang niet altijd meer vanzelfsprekend is in een vliegtuig. We konden kiezen tussen vis of vlees. Ik koos vis en dat ging er goed in met de rijst en het broodje met roomkaas en zalm. Heerlijk !

Leuk was dat we op een scherm konden volgen waar we vlogen, dat had ik nog nooit eerder gezien. Ook werd er de hoogte, de snelheid en de themperatuur weergegeven. Om 18.45 kwamen we aan op Casablanca, alleen moesten we hier de klok twee uur terug zetten waardoor het ineens 16.45 was. We moesten meteen doorlopen naar de volgende gate want om 17.10 vertrok het vliegtuig naar Marrakech alweer. Deze vlucht was kort en drie kwartier later stonden we al weer op de luchthaven van Marrakech. Hier stond Willy ons al op te wachten, onze reisleider van deze week. Na de kennismaking wisselden we allemaal alvast wat euro's om in Dirham's, daarna liepen we naar de bus. Hotel Alkabir lag niet ver van het vliegveld. Bij het hotel moesten we een formulier invullen met naam, paspoortnummer,beroep, waar je vandaan kwam, waar je naar toe ging etc. Dit hadden we op het vliegveld ook al moeten doen en Willy vertelde dat we dat bij elk hotel opnieuw moesten doen.

Daarna liep ik door naar mijn kamer, kamer 203. Toen ik de kamerdeur open deed zag ik meteen een openstaande koffer en wat mannen kleren over een stoel, de kamer was dus al in gebruik !! Ik klopte op de deur en riep : " Hallo !" . Er kwam geen antwoord. Ik draaide de deur weer op slot en liep naar Esther die een paar kamers verder zat. Samen liepen we naar beneden en vertelde de vrouw bij de receptie dat er iemand in mijn kamer zat. Ik weet niet of ze mijn engels begreep maar ze stuurde een schoonmaakster mee. De schoonmaakster zwaaide de deur open en liep meteen de kamer in. Toen ze de koffer en de kleding zag sloeg ze haar hand voor haar mond, slaakte een gilletje en liep meteen naar de telefoon. Het was dus heel duidelijk dat ze mij of niet geloofden of niet hadden begrepen. Ik liep met haar mee naar de receptie waar ik opnieuw een sleutel kreeg, dit keer van kamer 204.

Ik friste me wat op, trok snel een ander shirt aan en ging weer naar beneden voor het welkomsdiner. Dit bestond uit soep, gehaktballetjes in saus en toen we alles bijna op hadden kwam er ook nog rijst op tafel. Als toetje was er vanillepudding met caramelsaus. Het eten was niet echt geweldig maar ze hadden wel heerlijke rosé !

Na het eten wilden we naar het bekende Djemaa El Fna plein, volgens Willy ongeveer 20 minuten lopen van het hotel. Nu hebben we een klein stukje verkeerd gelopen, maar ook wanneer we goed gelopen waren hadden we er denk ik wel iets langer over gedaan ! Ik had dus meteen de eerste avond al een blaar op mijn voet.

Het Djemaa El Fna plein was heel indrukwekkend. Overal vertoonden artiesten hun kunsten, werden er verhalen verteld en muziek gemaakt. Het was er heel druk. Ook de verschillende eetkraampjes op het plein, met de lange tafels erbij, werden druk bezocht. Wat ik wel heel erg vond om te zien waren de bedelende kinderen die je overal zag. Ze kwamen naar ons toe lopen met uitgestoken hand en smekende ogen, sommige niet ouder dan een jaar of drie/ vier. Ook probeerden ze zakdoekjes te verkopen. Wij dronken versgeperste jus orange bij één van de vele sinaasappelkraampjes, voor 3 Dirham per sinaasappel.

Ook liepen we langs de winkeltjes op het plein en sommige van onze groep lieten meteen al zien dat ze goed waren in afdingen. Anita wilde een Marokaans theeservies en de koopman vroeg 700 Dirham ( 70 Euro) Na het afdingen was de prijs 300 Dirham, maar nog te duur dus het theeservies bleef staan.

Toen we uitgewinkeld waren gingen er een aantal met de paardentaxi, ik en nog een paar anderen met de gewone taxi terug naar het hotel. In het hotel was de bar nog open dus we namen daar nog even een biertje. Alleen in de hotels kun je alcohol krijgen, op de terrassen is dit niet mogelijk.

Rond een uur of één ging ik naar boven. Echt goed sliep ik niet. Ik lag aan de straatkant en het leven op straat ging aardig lang door. Rond half vier kwam er een soort karretje wat nieuwe strepen op de weg maakte. Ik ging er maar even uit om te kijken. Een mooi gezicht die gele verf in het donker. Af en toe ging het scheef en dan werd er hard geroepen waarop iemand er heen liep die het karretje weer op de juiste plek duwde. Tegen half vijf werd het stil en kon ik nog even wat slapen totdat de wekker die ik op half zeven had staan zou afgaan...

Reacties (1)

Toen ik wakker werd maakte ik nog even een foto vanuit mijn raam. Let vooral op de mooie gele strepen die mij vannacht uit mijn slaap hielden.

Rond een uur of acht ging we ontbijten. We zaten toch nog wel even in spanning toen Shane op zich liet wachten. Shane waren we de avond ervoor op het drukke Djemaa El Fnaplein kwijt geraakt. Een paar zijn hem gaan zoeken terwijl ik en een paar anderen op dezelfde plek zijn blijven staan. Helaas hadden we hem niet meer kunnen vinden. Gelukkig na een tijdje kwam ook hij aan tafel, waar hij enthousiast werd begroet en een hoop vragen kreeg natuurlijk !

 

 

 

 

Een uurtje later reden we met de bus naar het oude gedeelte van de stad, de medina. De medina is omsloten door stadsmuren die op sommige plaatsen meer dan achthonderd jaar oud zijn. Je kunt de stad in door één van de vijftien poorten.

We liepen langs de kasbamoskee of de el Mansour, daarnaast lag de ingang van het mooiste monument van de stad, de Saadische tomben. Hier liggen de familieleden van de Saadische sultans begraven. Het bewerkte cederhout en de prachtig ingelegde tegelvloeren waren prachtig om te zien.

 

 

 

 

 

 

Na het bezoek aan de tomben liepen we verder door de smalle straten. Ik keek mijn ogen uit, wat was er veel te zien ! De mensen op straat, de winkeltjes, de ezel-wagentjes die je overal zag, met kleden of zelfs met levende kippen erop, die met de poten aan elkaar vastgebonden afgeleverd werden bij de slager.

De wilde honden waar Marokko bekend om staat heb ik niet veel gezien. Katten daarin tegen zag je echt overal op straat. Ook veel hele kleine poesjes van net een paar weken oud, zwaar verwaarloosd, je zou ze zo meenemen. Deze kat kan wel voor zich zelf zorgen, hij durft risico's te nemen.

Daarna was het tijd voor koffie. Vanaf het hooggelegen terras hadden we een goed uitzicht op het plein wat er zo vroeg nog stil en verlaten bij lag. Ook zagen we veel ooievaars die hun nesten hadden gebouwd op de grote schoorstenen.

Na de koffie bezochten we het El Bahiapaleis. Een prachtig gebouw, gebouwd volgens de Andalusisch-Moorse architectuur. Ook de tuin is prachtig en staat vol palmen en sinaasappelbomen.

De plaatselijke gids die ons vandaag heel de dag begeleidt weet een hoop te vertellen over de man die hier woonde met zijn vier vrouwen. Daarna vervolgen wij onze weg door de smalle straatjes van de medina.

 

 

Al snel komen we bij een soort drogist/apotheek, waar we een demonstratie krijgen van allerlei kruiden en zalfjes. We mogen alles ruiken, ik rook nog steeds niets helaas, en ook kregen er een aantal van ons ( ik ook ) een massage. Een goede service ? Welnee...later mochten we de massage afrekenen. Ik weet niet meer wat ik moest betalen maar hij kreeg niet meer dan 10 dirham van me. Ik kocht nog wel een potje crème en kruiden tegen hoofdpijn en verkoudheid.

De vrouwen kregen wel allemaal een Marokkaanse lippenstift cadeau. Een soort bakje van klei aan de binnenkant rood gekleurd, waar je met een natte vinger overheen moet gaan, dit smeer je dan op je lippen. Van je vinger krijg je het bijna niet meer af, van je lippen waarschijnlijk ook niet. Iemand maakte terecht een opmerking "de Marokkaanse lipfinity" Daarna is het al weer tijd voor de lunch die we deze middag gebruiken in het hotel. Vanavond is er namelijk een Marokkaanse feestavond met diner waar de meeste van ons naar toe gaan.

 De lunch in het hotel was opnieuw niet echt geweldig. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik gewoon niet zo van de Marokkaanse keuken hou maar de droge kip, overigens wel met heerlijke olijven er overheen, kreeg ik niet weg.

Na de lunch gingen we opnieuw naar het oude centrum van Marrakech waar we eerst een bakker bezochten. Het brood in Marokko is gesubsidieerd waardoor het zelfs voor de hele arme mensen betaalbaar blijft.

 Nog steeds met de lokale gids, liepen we door de souks, een wirwar van markten. Samen vormen ze de grootste overdekte markt van Afrika. Zonder gids zou je hier heel gemakkelijk verdwalen. Alle kooplui deden hun best om ons hun stalletje in te krijgen. Jammer genoeg hadden we hier nu niet veel tijd voor. Iets kopen is hier een behoorlijke tijdrovende bezigheid omdat de waanzinnig hoge bedragen die de verkopers vragen door afdingen lager moeten worden en ze geven zich niet snel gewonnen.Ook kwamen we op een stuk waar allemaal handwerkplaatsen waren. Op sommige stukken vond ik het best eng om er door te lopen omdat er overal ijzer gesmeed werd en ze vaak direct aan de smalle paadjes zaten. Gelukkig kwam ik er zonder schroeivlekken vanaf.

 Na de souks bezochten we het oude universiteitsgebouw de Ben Youssef-medersa. In de 14e eeuw gesticht en verbouwd en vergroot zoals het nu is, in 1565. Echt een prachtig gebouw met een mooie binnenplaats en een gebedshal. Op de eerste verdieping zagen we de vertrekken waar de studenten waren gehuisvest.

 

Als laatste bracht de gids ons naar een tapijtknoperij. Vaak hebben de lokale gidsen connecties overal, ze brengen je dan expres naar bepaalde winkels toe. Het gaf niet, het was best lekker om even te zitten en bij te komen. Ook was het best mooi om de verschillende tapijten te bekijken en er iets over te horen. We hebben niet op de thee gewacht die je ook overal aangeboden wordt, daar hadden we geen geduld meer voor en zonder tapijten stonden we even later weer buiten.

Na de knoperij werden we losgelaten. Je mocht zelf beslissen of je terug wilde naar het hotel of dat je op het Djemaa El Fna plein bleef. Om zes uur zou de bus terug gaan naar het hotel. De grote groep splitste zich op. Met een klein groepje bleef ik op het plein. We liepen bijna meteen naar een paar slangenbezweerders die op het plein stonden en waar mooie oosterse muziek te horen was. Toen ik een foto wilde maken legde de slangenman een slang om mijn nek, leuk voor de foto. Eerst stribbelde ik nog wat tegen, ik ben niet zo gecharmeerd van reptielen en amfibieën. Maar hij drong aan en het was maar een kleintje gelukkig.

Na het nemen van de foto's wilde hij geld zien, natuurlijk voor elke foto willen ze geld zien en ik vond dat voor deze foto geen probleem. Tot ik het bedrag hoorde wat de man wilde hebben........ 200 dirham, 20 Euro dus !! Ik dacht even dat de man zijn slang wilde verkopen, maar nee hij bedoelde echt alleen voor de foto ! Ik zei dus dat ik het niet deed maar zat nog steeds met die slang om mijn nek. Op dat moment drukte hij de slang met zijn kop in mijn handpalm en op mijn voorhoofd waarbij hij steeds herhaalde : " It's 200 dirham voor goodluck !" Pas toen ik echt boos werd, de slang beet pakte en hem in staat was weg te smijten haalde hij de slang van mijn nek. Hij bleef protesteren toen ik 10 dirham gaf en weg liep.

 Bijna meteen kwam er een jongen naar me toe om papieren zakdoeken te verkopen. Toen hij nadat ik twee keer beleefd weigerde de zakdoekjes op mijn tas legde, keek ik hem woedend aan, riep hard : " No !!" en smeet de zakdoekjes op de grond, waarop hij weer boos reageerde. Jammer dan, ik was het even zat. We hebben er uiteraard later wel erg om moeten lachen. Ik belde ook even naar mijn ouders om te laten weten dat ik goed was aangekomen. De telefoon hing midden op het warme drukke plein dus ze konden mooi meegenieten van al die oosterse geluiden. Ik moest de hoorn wel een beetje van mijn oor houden want de zwarte hoorn was kokend heet. Rebecca was bij Jet logeren maar Luuk riep nog even "Hallo" door de telefoon. Daarna liepen we opnieuw naar het terras waar we die ochtend koffie hadden gedronken. In de schaduw dronk ik een Sprite en genoot van het uitzicht op het plein, waar het al weer lekker druk begon te worden. Ook maakte ik vanaf daar een ( gratis) foto van de slangenbezweerder omdat ik nog geen foto van de Cobra had.

De souks


De slangenbezweerder

 

 Op het plein waren stonden ook alle lange tafels alweer klaar en was iedereen al weer druk aan het kokkerellen, wel een fotootje waard. Ook van de twee waterverkopers maakte ik een foto. De mannen verkochten bekertjes water aan de Marokkaanse voorbijgangers en de artiesten op het plein. Wij houden het zelf maar bij de flessen water die je hier overal kunt kopen. Wel zo veilig !!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om acht uur moesten we in de hal van het hotel verzamelen. De meeste hadden zich opgegeven voor de fantasiashow die optioneel was, een kleinere groep ging vanavond de stad in. Toen we met de bus bij de show aan kwamen rijden zagen we voor de ingang al een heleboel paarden staan met mannen erop. Samen met het opstuivende zand en de grote verlichte toegangspoort zag het er meteen al heel sprookjesachtig uit.

Binnen werden we getrakteerd op een echte fantasiashow met acrobaten, dansers, muzikanten enz. Heel indrukwekkend. Op een gegeven moment maakte ik een foto van een vuurspuwer. Hij zag het en wenkte mij dat ik moest komen. Toen ik naast hem stond spuwde hij opnieuw vuur. Ik voelde daarna wel even of ik mijn wimpers en wenkbrauwen nog had, wat was dat heet zeg ! Want al heb ik een broertje die kan vuurspuwen, ik heb er nog nooit zo dicht bij gestaan.

 

We konden gewoon overal rondlopen, tussen de dansers en de muzikanten. Ook waren er tenten waar vrouwen aan het weven waren en kon je je handen met henna laten versieren.

Op een gegeven moment was het tijd om aan tafel te gaan. Eerst baalde ik een beetje toen we naar binnen liepen, aten we niet buiten ? Maar toen ik zag hoe het er binnen uitzag was ik verkocht. De lage tafels met de banken en de krukjes gaven meteen al sfeer. Bovendien was het restaurant erg open waardoor je toch nog genoeg van buiten mee kreeg.

We begonnen met soep, de zogenaamde harira. Met deze soep begint het eten na zonsondergang tijdens de vastenmaand de ramadan , maar het staat ook verder heel het jaar op het menu. Erg lekker !

Daarna kwam het vlees op tafel, wat voor vlees het was kwamen we niet helemaal achter. We dachten eerst lamsvlees maar het smaakte heel anders. Het leek bijna alleen maar bot te zijn wat we op tafel kregen maar gelukkig werd er steeds wat voor ons afgesneden, er zat toch nog aardig wat aan. Ik vond het heerlijk. Na het vlees kwam de couscous, ook met vlees. Inmiddels zaten we al aardig vol. Ook hier was de rosé weer overheerlijk ! Ik wou dat ik een paar flessen had meegenomen ! Na het eten was er fruit en het werd afgesloten met thee met marokkaanse koekjes.

Tijdens het eten was er ook nog volop muziek en dans. En ook na het eten was er buiten nog genoeg te zien. Er was een buikdanseres en een paardenshow, echt prachtig om te zien.

Toen Sas naar de WC ging en vertelde over het "leuke bordje" wilde ik dat natuurlijk ook wel even zien en fotograferen natuurlijk !

Het was echt heel indrukwekkend geweest, echt een superavond ! In de bus terug hebben we nog vreselijk gelachen. Als je niet beter wist zou je denken dat we dronken waren. Ik had veel foto's gemaakt met de nachtstand op mijn camera maar dat werkt niet echt omdat je het toestel dan vrij lang niet mag bewegen. Ook het onderwerp wat je wilt fotograferen moet dan stil staan. Ik had dus hele aparte dingen gefotografeerd zoals engeltjes en ruimteschepen.

Na nog een afzakkertje in de bar zocht ik rond half twee mijn bed weer op. De gele strepen op het wegdek waren gelukkig klaar, dus het werd een redelijk rustige nacht.

 


Reacties (2)

Om kwart over negen verlieten we Marrakech. Even voorbij Marrakech reden we langs grote huizen en golfterreinen. Hier hebben veel filmsterren een huis waaronder Bratt Pitt, helaas we hebben hem niet gezien. Op een gegeven moment reed er een wagen voor ons met een stier en een boer achterin. Anita maakte een foto en toen de boer dat ontdekte dook hij onder zijn stier. Soms kwam hij voorzichtig weer even boven maar toen hij zag dat Anita er nog stond dook hij weer weg. Wij allemaal lachen natuurlijk ! Ze houden er hier echt niet van om op de foto te gaan, behalve wanneer je er voor betaald uiteraard.

Onderweg vertelde Willy ons iets over de regels (pilaren) van de Islam. Er zijn er vijf :

1) Er is niets goddelijks behalve god 2) Er moet vijf keer per dag worden gebeden 3) De bedevaart naar Mekka 4) Vasten tijdens de ramadan 5) Plicht tot het geven van aalmoezen aan de armen

Rond tien uur rijden we het atlasgebergte in. Hier word je echt even stil van, wat is dat prachtig om te zien. Bloeiende cactussen, bergstroompjes, het roodbruine gebergte en dezelfde kleur huizen. De palmbomen, de mensen die aan het werk zijn op het land, of de tijd hier heeft stil gestaan. Willy vertelt dat de cactussen gegeten worden. Het vruchtvlees dan natuurlijk, de buitenkant veroorzaakt een ontzettende jeuk !

Om tien over half elf houden we een koffiestop, ik begin al te wennen aan de sterke koffie die ik hier steeds krijg. Je hebt de keus tussen koffie met melk of expresso en aangezien ik gewend ben mijn koffie zwart te drinken kies ik voor het laatste. De WC is hier heel primitief. Er zit een mannetje voor de deur die een emmertje in de WC gooit als je klaar bent. Wanneer ik ga is de WC bezet, de man wijst op de WC er naast die bestaat uit twee voetstappen waar je op moet staan, ik schud mijn hoofd en knik in de richting van de bezette WC , waarmee ik bedoel dat ik wel even wacht.

 

Een half uurtje later vertrekken we weer. Opnieuw volgt een prachtige rit door het ruige gebergte. Veel films worden hier opgenomen omdat het gebied erg ruig is maar wel toegankelijk.

 Rond één uur stoppen we voor de lunch. Ik koos voor een omelet met patat en brood, erg lekker !

Hoe verder we rijden hoe zanderiger het wordt, een echt woestijnlandschap.

Rond vier uur komen we aan bij Ait Ben Haddou. Deze kasbah, 24 km ten noord-westen van Ouarzazate, ligt aan de voet van de hoge Atlas. De kasbah kreeg zijn bekendheid door de vele films die er zijn opgenomen zoals Lawrence of Arabia, Sodom en Gomorra en Jesus of Nazareth.

We hebben ongeveer een uur om hier even rond te kijken en natuurlijk willen we de kasbah ook van binnen bekijken. Hoe warm het vandaag is weet ik niet precies maar ik schat zeker zo'n 40 graden, de klim omhoog valt dan ook niet mee. Gelukkig heb ik water mee genomen want van het klimmen in de hitte en het stof krijg je dorst ! Dacht ik dat de klim al erg was, de afdaling was nog erger. Je moest goed opletten waar je je voeten zette en ik was af en toe best bang om door te schieten en naar beneden te tuimelen. Gelukkig, met af en toe wat hulp van Dorien kwam ik weer veilig beneden ! Het was wel heel mooi en indrukwekkend om alles te bekijken.

Grappig is dat wanneer we langs de kleine winkeltjes lopen ons wordt gevraagd waar we vandaan komen. Wanneer ze er achter komen dat we uit Nederland komen roepen ze in zuiver Nederlands : " Aha, kijken, kijken niet kopen !!" En daarna vragend : " kijken, kijken misschien kopen ?" We kopen niets en lopen terug naar de bus....

Rond kwart voor zes kwamen we aan in hotel Oscar in Ouarzazate. Vlak voor dat we het hotel bereikten reden we langs een grote filmstudio. Ook ons hotel lag naast een studio waar veel bekende films zijn opgenomen.

Eerst hielden we ons weer bezig met het invullen van de verplichte papieren en nadat we de sleutels hadden ontvangen liepen we naar onze kamers. De kleine mini huisjes lagen om het zwembad heen. Een beetje oud en vervallen maar redelijk schoon en dat vind ik toch wel het belangrijkst. Vanuit mijn raam keek ik op het terrein van de studio.

 

Daarna moesten we beslissen wat we het eerst gingen doen. Of meteen gaan zwemmen, of eerst de omgeving bekijken. Ik koos voor het laatste. We bekeken de directe omgeving van het hotel. Behalve de studio was er niet veel te zien en de studio was al gesloten helaas. We liepen nog wel even om het hotel heen en vanaf een heuvel konden we een stuk van het studioterrein zien liggen. Het lag er nu inderdaad stil en verlaten bij...

We liepen terug naar het hotel, waar ik toch nog even snel een duik in het zwembad nam. Koud !! Daarna nam ik een uitgebreid bad en liep daarna de kamer weer in om mijn kleding voor die avond uit te zoeken. Op dat moment kwam ik er achter dat het studioterrein toch nog niet helemaal verlaten was, ik dook op de grond en kroop naar het openstaande raam om het te sluiten. Volgens mij ben ik niet ontdekt ! Nadat ik me omgekleed had haalde ik een biertje en ging bij de rest van de ploeg zitten.We zaten daar perfect aan het zwembad en gelukkig konden we daar ook blijven zitten tijdens het eten. Saskia haalde haar CD speler zodat we onze eigen muziek hadden aan tafel. De obers zeiden er niets van en moesten er zelfs wel om lachen. Het eten was heel goed. Het was een lopend buffet en er was veel keus.

 Ook na het eten bestelden we nog wat extra rosé en bleven we nog lang natafelen. Sas, René, Erik en ik gingen als laatste naar bed, het was toen half één. We vroegen nog even aan de portier hoe laat de studio de andere dag open ging. Dat bleek om acht uur te zijn en aangezien we pas om negen uur zouden vertrekken hadden we daar nog best tijd voor. We besloten de wekker te zetten vóór de wake-up call, want die studio wilden we zeker bekijken !

Foto's van sterren die hier gelogeerd hebben en filmposters van de films die hier zijn opgenomen. Wie weet welke beroemdheid er ooit in mijn bed heeft gelegen ! In elk geval hebben we geen bekende acteurs zien rond lopen, best jammer eigenlijk!

Reacties (1)

Was ik blij dat ik niet meer aan een drukke straat sliep ? Deze ochtend werd ik al om vijf uur gewekt door de vogels. Ik ging er uit om het raam dicht te doen maar slapen kon ik daarna niet meer. Ik bleef liggen tot half zeven. Daarna nam ik een snelle douche, kleedde me aan en om half acht liep ik naar Sas. Samen gingen we ontbijten. We waren niet de eerste, er waren er meer die vroeg aan het ontbijt zaten. Er was een heerlijk ontbijtbuffet en we namen opnieuw plaats op het terras bij het zwembad waar het `s ochtends om half acht al lekker warm was.

Met nog een paar die ook graag de studio wilden zien stonden we om acht uur precies bij de ingang van de studio. Wat heel leuk was, was dat we een rondleiding kregen over het terrein. De man vertelde heel veel over de verschillende decors en gebouwen. We zagen het vliegtuig uit Jewel of the Nile...

De huizen uit Asterix en Obelix

Sas ging op de foto als echte diva en samen hielden we een "echt" stokkengevecht !

De man die ons de rondleiding gaf zag hier de humor ook wel van in en hij bood aan om ons vast te binden voor de foto.

Hier sta ik dan als slaaf vastgebonden....

Ook zagen we het kasteel van de film die net in première is gegaan " King of heaven"

Verder zagen we de mensen aan het werk die bezig waren met een decor voor een nieuwe film "de tien geboden" . Hier mochten we absoluut geen foto's van nemen. ( Sas is de foto gelukt ? Die wil ik wel hebben hoor voor mijn plakboek !) Voor de ingang van het grote gebouw zijn de twee grote beelden hergebruikt die ooit dienst deden voor de film van Cleopatra .

De rondleiding duurde drie kwartier, net op tijd stonden we weer voor de ingang van het hotel, waar we iets over negenen weg reden. Een paar minuten later stopten we even om water te kopen en te pinnen. Willy vertelde dat het nu steeds warmer werd omdat we steeds zuidelijker gaan. We zagen een bord hangen waar de temperatuur op viel af te lezen. Het bord hing in de schaduw en het was om 9.10u. al 32 graden !

Na de pin/waterstop gingen we de bus weer in en niet veel later stopten we bij de Kasbah van Ourzazate waar we een rondleiding kregen van een plaatselijke gids. Erg interessant.

Sas had nog een heel leuk idee, een groepsfoto in Ourzazate. Deze plaatsnaam spreek je namelijk uit als "waar ze zaten" !!

achter : v.l.n.r. Sas, Truus, Martha,Margit, René, Dorien, Nicol, Shane midden : Willy, Anita, Esther, Mischa onder : Monique, Margo, Wilco,Renate, Marjolein, Kitty, Els, Gloria

Rond half elf gingen we de bus weer in en reden weer een stukje verder voor een koffiestop. Meteen zochten we de schaduw weer op, met deze hitte is die zeer welkom.

Rond half twaalf verlieten we de hoge Atlas en reden we door de anti-Atlas. We reden langs steile afgronden, vaak zonder vangrail. We zagen een autowrak halverwege de berg liggen, daar kreeg je toch wel een beetje de kriebels van. Maar echt druk maakten we ons niet, Mohammed was het duidelijk gewend om hier te rijden en bracht ons veilig naar de volgende stop.

We zagen groepjes palmbomen midden tussen de rotsen staan. Om half één reden we de Draa Vallei binnen. Terwijl vertelde Willy ons wat meer over kamelen. Wij vroegen ons af waarom er steeds over kamelen wordt gesproken in plaats van over de dromedarissen die je in Marokko ziet. Het blijkt dat een Dromedaris ook gewoon tot de kamelen behoort en dus ook die naam mag dragen.

De bulten van de kameel beschermen zijn organen tegen uitdroging, er zit dus geen water in de bulten, iets wat vaak wordt gedacht. Wel slaat de kameel daar zijn voedsel in op. Hij kan zijn lichaam goed op temperatuur houden. De kameel kan zijn nieren uitschakelen, de afvalstoffen komen in de ontlasting terecht. De kameel kan wanneer hij bij een waterbron is 90 liter water drinken waar hij vervolgens twee weken mee kan doen. De prachtige lange wimpers van de kameel beschermen zijn ogen tegen het zand. Ook vertelde Willy dat een kameel harder kan lopen dan een racepaard, iets waar ik later in de woestijn nog wel iets van zal merken.

Om een uur of één stopten we bij een restaurant voor de lunch. Dit keer zaten we binnen. Wat niet erg was, buiten was geen schaduw en binnen was het heerlijk zitten bij het raam waar nog een heerlijk briesje uit kwam.

Rond twee uur vertrekken we weer.In de dorpjes waar we langs rijden lijkt de tijd te hebben stil gestaan. Ezeltjes zijn hier een belangrijk transportmiddel.

Later zien we overal waar we kijken groepjes palmbomen met af en toe wat bloeiende planten tussen de ruige rotsen, heel indrukwekkend.

Een half uur later stoppen we bij een palmoase. Als uit het niets komen er weer jongens aan lopen met dozen dadels, ze lopen heel de weg met ons mee en proberen ze ons te verkopen. Ook beestjes van gevlochten stukken palmblad proberen ze te slijten. We vragen ons af hoe de jongens weten dat hier net een bus toeristen is gestopt.

We maken een wandeling door de oase. Het is heet, de warme wind die er waait brengt ook geen verkoeling. Gelukkig lopen we onder de hoge palmbomen nog wat in de schaduw. Wat ons trouwens ook opvalt is dat hoe zuidelijker we komen, hoe donkerder de mensen. Veel mensen hebben hier een echt zuid-Afrikaans uiterlijk. Om half vier lopen we weer richting bus.

Om vijf uur maken we opnieuw een stop, dit keer bij de beroemde 12e eeuwse bibliotheek van Tamegroute, waar o.a een koran inscriptie te bewonderen is uit 1091. We kregen een rondleiding van een klein streng mannetje. Af en toe wees hij naar een boekenkast en riep "Mathematiek !" liep naar de volgende en riep "Biology" of " Islam" Wanneer iemand durfde te fluisteren wees hij diegene aan en zei streng : "Madame !! Mathematic !!" Achteraf hebben we hier uiteraard hartelijk om moeten lachen.

In de kleine ruimte stonden de zeer oude boeken in gewone boekenkasten, onvoorstelbaar ! Af en toe pakte hij er een boek uit, bladerde het een paar keer door, stof van jaren vloog er af. Deze bibliotheek is ook meteen een koranschool.

Na het bezoek aan de bibliotheek rijden we nog even naar een winkel. Hier krijgen we een korte rondleiding langs allemaal mooie antieke spullen en...

...ook weer een tapijtenshow, met een kopje thee. Het was binnen lekker koel en de thee smaakte lekker. Weer niets gekocht want echt goedkoop was het allemaal niet. Toen we buiten naar de bus wilden lopen bleek dat de winkel tegenover het hotel lag ! De bus stond daar inmiddels al geparkeerd. Binnen in het hotel bleek dat er overal vogeltjes tussen de dakranden zaten. Toen ik in mijn kamer het raam opende vloog er ook bijna een vogel naar binnen. De mensen die mij kennen weten ook dat ik absoluut niet van rondvliegende vogels houd dus ik sloot het raam meteen weer. Ik besloot de airco maar aan te gooien, echt veel koelte gaf dat niet maar het was beter dan niets.

Eerst nam ik een douche, daarna liep ik naar beneden want ik had inmiddels echt trek in een biertje gekregen. Er waren er meer die daar zo over dachten en ook het prachtig gelegen zwembad was erg in trek.

Om acht uur konden we aan tafel. Je kon kiezen tussen verschillende gerechten. Er zaten best lekkere dingen tussen maar wat ik koos was achteraf niet echt bijzonder.

Voor het eten vroeg Willy wie er allemaal mee wilden naar de Hamman. Saskia, Marjolein, Renate, Esther, Nicol, Anita, Dorien, Els, Mischa, Wilco en ik wilden wel. Ook Willy ging mee. Om tien uur bracht de bus ons naar de Hamman die in een hotel verderop zat. Ik wist helemaal niet precies wat ik mij er van voor moest stellen maar ik verheugde me vooral op de massage. Ik hou niet van een sauna dus ik wist ook niet of de hete ruimte me wel zou bevallen en ook het scrubben op mijn licht verbrande schouders leek me niet prettig, maar ik besloot het in ieder geval te proberen.

Voor 100 Dirham per persoon kregen we heel het pakket. De vrouwen waren eerst aan de beurt, de mannen mochten buiten wachten. We hielden ons bikinibroekje aan en gingen in een kring in de hete ruimte zitten. Ook de muren en de matjes waar we opzaten waren erg heet ! Ze gooiden er wel af en toe wat water over heen waardoor het nog net uit te houden was. In het begin waren we best wat giechelig, toen we om beurten werden in gezeept. Later kwamen we niet meer bij toen er hele emmers water over ons heen werden gekiept. We verzopen nog net niet maar we kregen het er wel behoorlijk benauwd van. Daarna werden we gescrubt, dat viel gelukkig mee. Wel kreeg ik op een gegeven moment erg veel last van de hitte, ik had echt even het gevoel dat ik flauw zou vallen. We waren natuurlijk ook met een grote groep waardoor we ruim een uur binnen zijn geweest, eigenlijk te lang. De ruimte was bovendien erg klein waardoor je ook nog eens te weinig zuurstof binnen krijgt.

Esther, Els en ik waren als laatste aan de beurt. De vrouwen waren inmiddels al behoorlijk geïrriteerd geworden, waarschijnlijk duurde het hen ook te lang en ze begrepen ons steeds niet. Els was eerst aan de beurt voor een massage. Toen Els vroeg of ze voorzichtig wilde doen met haar arm, liep ze naar de andere vrouw en ging ze daar tegen te keer, ze begreep duidelijk niet wat Els gezegd had. Toen was ik aan de beurt. Ik moest op de inmiddels al weer kokende vloer gaan liggen, ik gooide er zelf maar eerst een emmertje water over heen. Toen ik op mijn buik lag vouwde ze mijn armen en benen naar achter en trok er hard aan, meteen kreeg ik een knietje van haar in mijn rug, die plek heb ik nog een paar dagen gevoeld. Ik riep hard : " Au Au !! Dat was voor haar de bekende druppel. Ze maakte een gebaar van " laat maar dan !!" en liep duidelijk scheldend weg. Ik was inmiddels ook kwaad. Ik pakte een handdoek, deed mijn bikinitopje aan, griste mijn kleren bij elkaar en liep boos naar buiten. Bij de deur kwam ze nog naar me toe en trok de handdoek uit mijn handen, gelukkig had ik er zelf ook één bij me.

De mannen zaten buiten te wachten, ik riep meteen toen ik buiten kwam : " Dit is echt niet normaal dit is pure mishandeling !!" Later hoorde ik dat de andere meiden hetzelfde naar buiten waren gekomen. Ik weet niet meer wie maar ééntje zei : " Nou dat is lekker zeg en wij moeten nog !" Toen de man die de mannen zou helpen op de deur bonsde kreeg ook hij de wind van voren van de Hamman-vrouwen. Ik was nu echt toe aan een duik in het zwembad, ik liep erheen en zag dat de andere meiden er ook al inlagen. Ik gooide mijn kleding op een stoel en sprong er in. De anderen lagen ook in deuk toen ze mij zo kwaad om de hoek zagen komen.

In het zwembad kwam ik weer helemaal bij, nu het achter de rug was konden we er met zijn allen hartelijk om lachen. We hadden trouwens ook aardig wat bekijks bij dat zwembad. Er zaten heel wat mannen om het zwembad heen te genieten van een drankje, voor hen was het denk ik best vreemd dat om een uur of half twaalf ineens het zwembad vol vrouwen lag. Net schoon van de hamman, lekker in het chloor. Toen we uitgezwommen waren, kleedden we ons een beetje ongemakkelijk om aan de rand van het zwembad en in de WC's. Als afsluiting namen we natuurlijk nog een lekker biertje. Daarna kwamen ook de mannen terug. Zij waren heel wat beter behandeld dan wij en hadden er wel van kunnen genieten.

Om half één namen we een taxi terug naar het hotel. Helaas, de bar was al dicht, maar gelukkig was er nog genoeg bier in onze mini-bars. We spraken dus nog met een klein groepje af bij het zwembad, waar we nog een biertje namen. Daarna pakte ik alvast een rugzak in voor morgen voor de overnachting in de woestijn en het was al weer twee uur toen ik mijn bed in stapte.

De andere dag lees ik in de bus een stukje over "de Hamman" in mijn reisboek. Ik citeer : Daarnaast zijn er masseurs, die afhankelijk van de behoefte ( O ja ??) een lichte massage geven of iets wat meer op een eenzijdige worstelpartij lijkt met bijna benenbrekende kneed en trekpartijen. Dit had ik dus eerder moeten lezen !

Reacties (3)

Om iets over negen verlaten we ons hotel in Zagora. Van Zagora naar Timboektoe is het 52 dagen rijden, wanneer je met een kameel gaat. Het is maar dat je het weet !

Na anderhalf uur maken we een koffiestop.

Weer komen de dadeljongens aanlopen en dit keer koop ik wel twee dozen dadels.

Na drie kwartier rijden we verder. In de bus lees Willy ons voor uit een boek van Sjoerd Venema , "Een man met suikerhaar" Wat schrijft die man geweldig over dit boeiende land ! Veel dingen zijn ook echt herkenbaar, ik ben zeker van plan dit boek eens aan te schaffen. Opeens zien we heel veel kamelen aan komen vanuit de bus. We maken een fotostop.

Rond één uur stoppen we bij een hennaplantage. Daar krijgen we een korte rondleiding. De jongentjes lopen nieuwsgierig met ons mee. De meisjes houden ons vanuit de verte in de gaten. Zij zijn weggestuurd door hun vader toen hij zag dat wij foto's van hen wilden maken.

Vlakbij de hennaplantage, in Tazzarina, gebruiken we de lunch. Bij het restaurant kun je sjaaltjes kopen voor een vaste prijs. 50 dirham. Lekker om nu eens niet af te hoeven dingen. Bijna iedereen koopt er een. Ik ook, al had ik er al twee bij me die ik in Nederland had gekocht. Deze is lekker ruim zodat hij goed om mijn hoofd kan in de Sahara.

Rond de klok van drie was het weer tijd om verder te gaan. We waren nu echt bijna toe aan ons grote woestijnavontuur, waar de meeste toch wel heel de reis al naar uitkeken. Als het nu maar niet tegen zou vallen. In de namiddag komen we aan in Erfoud, waar we de bus verruilen voor 4x4 jeeps. Met de bus komen we niet ver in de woestijn. In het begin zijn er nog wegen en rijden we in colonne achter elkaar. Wanneer de wegen veranderen in zandvlaktes is het ieder voor zich.

Wat een geweldig gevoel is dat zo heerlijk hard te rijden door dat zand. Een mooi gezicht ook om die jeeps te zien gaan in die enorme stofwolken van zand. De Arabische muziek in de wagen maakte het euforische gevoel compleet. Onderweg zagen we een houten pijl, midden in de woestijn, " Zuid-Afrika" stond erop. Zo ver zouden we niet gaan, maar zulke dingen zijn toch geweldig om te zien !

Na een tijdje maakten we een fotostop. De zon begon al te zakken, wat de prachtige zandbergen nog mooier deed uitkomen. Ik schreef het al eerder, het is jammer dat het gevoel wat ik toen had, en wat ik de rest van de tijd in de woestijn ook bleef voelen, niet echt met jullie kan delen. ( behalve dan met de andere reisgenoten denk ik ) Want dat gevoel laat zich niet met een pen, of een toetsenbord, beschrijven. Ik denk echt met een gevoel van heimwee aan die uren terug.

Rond half zes kwamen we aan bij het tentenkamp. Achter de tenten zagen we de kamelen waar we de andere ochtend vroeg mee op pad zouden gaan. We hoorden ook hoe vroeg dat zou zijn. Om kwart over vier moesten we opstaan, om half vijf zouden we al op de kamelen zitten. Van ter voren hadden we ons best afgevraagd of het wel uit te houden was, in de brandende zon, met een temperatuur van meer dan 40 graden en nergens schaduw, op de rug van een kameel. Maar dit zou dus ook niet het geval zijn, we zouden de zon op zien komen in de woestijn.

Eerst verdeelden we de tenten. Ik deelde een tent met Saskia en Marjolein.

We gooiden onze spullen in de tent en liepen daarna door naar het restaurant, wat er naast gelegen was. Het restaurant leek wel wat op een enorm zandkasteel en in één van de "torens" genoten we van het uitzicht. Bijna meteen werd er thee gebracht. Lekker !

 

 

 

 Niet veel later kwam dezelfde man nog een keer : " Hij had gehoord dat wij ook wel een biertje lusten ?" Hoe kwam hij erbij. Nog nooit heeft een Heineken biertje zo lekker gesmaakt ! Terwijl genoten we van het uitzicht, de zon die verder onderging en zo ver als je kon kijken niets anders dan zand.

 

 

 

 Na een tijdje heerlijk gezeten te hebben besloten we eens beneden te gaan kijken. We hoorden getrommel van beneden komen. Beneden bij een gezellig brandend vuurtje zaten de "kamelenmannen" en met elkaar maakten ze muziek. We gingen er natuurlijk meteen bij zitten en tot half negen hebben we gezongen en gedanst. De "kamelenmannen" zongen berberse liedjes.

Op een gegeven moment vroegen ze ons om wat te zingen. We zongen een breed repertoire . Ciske de Rat, André Hazes, René Froger en als klapper "Ik heb een tante in Marokko en die komt..." Je had de mannen moeten zien kijken bij dat laatste nummer: " Waar gaat dit over ???"

Om half negen konden we aan tafel, wat vonden we het jammer om de gezelligheid bij het vuurtje te verlaten ! Het eten was weer niet echt geweldig, tenminste vond ik dan. Maar de soep en het brood smaakte wel en echt veel honger had ik toch niet.

Gelukkig zaten de mannen na het eten nog steeds bij het vuur. De grote groep Fransen die na ons was gearriveerd was in geen velden of wegen te bekennen, gelukkig ! We waren al bang dat het na het eten hun beurt was om bij de muziek te zitten. Een groot gedeelte van onze groep ging al snel naar de tenten, om alvast aan hun korte-nacht-slaap te beginnen, de rest bleef zitten, dansen, zingen en biertjes drinken.

Een nog kleiner groepje ging op de uitnodiging van de "kamelenmannen" in om naar de sterren te gaan kijken. We namen nog een paar biertjes mee en liepen mee de grote zandvlakte op. En het was prachtig !! Nog nooit heb ik een mooiere sterrenhemel gezien dan daar...... Jammer genoeg lukte het mij niet de sterren te fotograferen, wel heb ik op goed geluk want ik zag geen hand voor ogen, foto's gemaakt. En naast de foto's van voeten en ruggen zijn er ook nog een paar gelukt en zelfs heel leuk geworden.

Tijdens het fotograferen hield ik ineens mijn camerahoes ondersteboven terwijl de rits open stond, weg batterijen ! Ik zocht nog met mijn handen in het losse zand maar dat was onbegonnen werk en al snel gaf ik het op. Nog geen paar minuten later hoorde ik een paar van ons sissen : " Ssst....hij zoekt zijn telefoon !" Wat bleek, één van de berbers had zijn telefoon in het zand laten vallen en een ander probeerde hem te bereiken. Iedereen luisterde of de telefoon te horen was, maar helaas.....ook de telefoon kwam niet meer terecht. Dan kan je maar beter je batterijen verliezen.

Ik kon het goed vinden met Omar en wanneer hij iets dichterbij had gewoond en hij niet zo'n totaal andere achtergrond had gehad had ik zeker wel eens één ( of meer ) beschuitje (s) met hem willen eten.

Rond een uur of twee liepen we richting tenten. Ik moest nog even naar de WC en toen ik eraf kwam was de rest weg. Gelukkig was René blijven wachten. We liepen naar de ingang van het tentenkamp. René vroeg nog : " Weet je zeker dat we bij de goede tenten zitten ?" Ik wist het zeker ! Maar vertrouw nooit op mij als je de weg wilt weten want ik verdwaal overal. Ik riep steeds zachtjes :" Sas !! " Wat leken al die tentjes op elkaar. Ineens klonk er : "Ssssssssttttt!!" en net toen ik in een tentje gluurde hoorde ik Sas in het tentenkamp ernaast antwoorden. We zaten dus in het tentenkamp van de Fransen. Maar dat "Ssssssstttt" klinkt in elke taal hetzelfde. In de tent sliep ik redelijk snel, maar niet voor lang want twee uur later zouden we al weer gewekt worden....

Reacties (1)

deze foto kreeg ik van de week doorgemaild van Anita met de vraag "Is dit is soms jouw Omar? "

Om tien over vier werd ik wakker. Ik had toch het gevoel dat ik heerlijk geslapen had al was dat amper twee uur ! Snel kleedde ik me aan, friste me een beetje op en probeerde de doek om mijn hoofd te binden. Ik kreeg hulp van een berber. Een bijzonder gezicht zoals we daar stonden als groep. In het donker, allemaal met hoofddoek...We liepen naar de kamelen. Het was zo ver, we zouden een kamelenrit maken op de Erg Chebbi, zoals de zandduin hier heet. Een man wees op een kameel, ik mocht daarop plaats nemen. Net toen ik dat wilde doen werd er luid geprotesteerd en werd ik weggetrokken. In het donker herkende ik Omar. Het is me nog een raadsel hoe hij mij herkende, met andere kleding dan de dag ervoor en met een hoofddoek om. " Kitty ! Weet je mijn naam nog ?" Natuurlijk wist ik die nog en hij glimlachte toen ik zijn naam noemde.

Hij vertelde dat de kameel waarop ik plaats nam Loulou heette. Wat een lief beest eigenlijk , van ter voren dacht ik nog dat ik kamelen eng vond. Helemaal voorop liepen wij, de rest van de groep volgde. Het was als in een sprookje en het zat ook echt lekker. Eerst zat ik helemaal rechtop. Omar zei me dat ik meer naar achter moest zitten en inderdaad zat dat perfect. Het zag er alleen achteraf op de foto's niet uit, ik lag bijna over die kameel ...

 Op een gegeven moment moest ik afstappen. Te voet gingen we verder de grote zandbergen op. De kamelen kunnen hier niet komen en wij zouden hier wachten tot de zon op zou komen. Ik werd op een gegeven moment best nerveus omdat ik niet wist of de rest ook zou volgen. De rest van de groep zat nog op de kamelen toen Omar en ik de berg opliepen. Omar beloofde dat de rest ook zou komen, maar hij wilde wel steeds een berg verder. Wat was dat zwaar door dat zand ! En wat was het al warm ! Eindelijk waren we waar wezen moesten. Tenminste...Omar wilde nog verder maar ik vond het genoeg.

Ik kwam er achter dat ik geen conditie had en wat ik al zei, ik wilde een beetje bij de groep blijven. Dat ik dan die "berbermassage" die omar mij wilde geven en die vast beter was geweest dan die in de Hamman zou moeten missen, nam ik op de koop toe. Daar op die berg, terwijl de zon op kwam vroeg Omar of ik zijn vrouw wilde worden. Het lijkt wel een romannetje hè ! Ik mocht kiezen, of hij zou naar Nederland komen of ik mocht daar komen wonen. De kinderen waren geen probleem, ik kon daar een nieuw gezin beginnen. Huh ?? Bedoelde hij dat echt zoals ik dat opving ? Natuurlijk wees ik zijn aanzoek af maar ik vond het toch bijzonder, ik ben nog nooit eerder ten huwelijk gevraagd.

Ook deze foto maakte Anita

Op een gegeven moment wilde Omar roken en vroeg of Anita sigaretten had. Toen ik bevestigend antwoordde liep hij naar de volgende zandberg waar Anita en haar berber zaten. Ik moest hem beloven daar te wachten.... Maar toen hij de sigaret ook daar op rookte liep ik ook naar hun berg. Omar protesteerde nog wel even maar toen hij door had dat ik wilde blijven liet hij dat zo. We waren als groep in de woestijn en ik wilde dat bijzondere gevoel toch ook met de groep delen.

Toen de zon op was gekomen liepen we weer richting de kamelen. Elke berber probeerde ook nog fossielen te verkopen, naast de kamelenritjes aan toeristen hun enige bron van inkomsten. Ook Omar probeerde mij fossielen te verkopen. Nu wilde ik er graag twee hebben voor Rebecca en Luuk maar natuurlijk vroeg hij er veel te veel voor. Ik wilde graag wat geven. Ik weet dat ze daar erg arm zijn. In de zomer hebben ze geen inkomsten omdat er dan geen toeristen komen, het is dan 65 graden in de woestijn. Ik zei dus dat ik het bedrag wat hij vroeg onmogelijk kon betalen. Dat ik in zijn ogen dan misschien rijk was maar dat ik dat in Nederland absoluut niet ben. Hij kon twintig euro krijgen meer niet. Hij deed geen tweede bod, drong niet aan en ging akkoord.

Toen ik wilde betalen kwam ik erachter dat ik al mijn geld, paspoort en tickets in de tent had laten liggen. Ik laat dat nooit in de koffer en had het heel de vakantie al op mijn buik gedragen. Ik had het toch even niet meer, ik was zo bang dat het weg zou zijn !! Maar ik kon verder toch niets anders doen dan hopen dat het er nog lag wanneer ik terug was.

We reden dezelfde weg terug. Omar gaf mij de teugels. Af en toe maakte ik een foto. Op een gegeven moment gaf Omar Loulou een paar tikken in de zij en spoorde hem aan. Ineens ging hij in galop. Ik riep :" my camera !" en met één hand hield ik me vast terwijl ik met de andere het fototoestel weg probeerde te doen. Uiteindelijk lukte dat maar wat kunnen kamelen vaart maken zeg ! Toen Loulou weer een beetje minder hard liep hoorde ik Omar roepen :" Bye bye Kitty !" toen ik omkeek lachte hij en zwaaide naar me. Hij was een heel stuk achter me, ik was dus nu echt alleen met Loulou. Bovendien had ik behoorlijk wat kamelen ingehaald terwijl ik in galop was dus ik reed opnieuw voorop.

Gelukkig wist Loulou precies de weg....En gelukkig bleek dat mijn geld en papieren nog netjes bovenop mijn deken lagen. Na de rit en het afscheid van Omar en Loulou friste ik me op en liep naar het restaurant voor het ontbijt. Op het moment dat ik kwam waren er alleen nog wat harde broodjes over. Maar dat gaf niet, ik had genoeg aan een sterke bak koffie en dat was er wel...

Ik voelde me heel blij door de mooie ervaring en tegelijk heel triest omdat aan deze ervaring een einde was gekomen, heel dubbel... Niet veel later zaten we weer in de jeeps, ons woestijnavontuur was nu echt ten einde.... Het was een ervaring die me altijd bij zal blijven en dat geldt ook voor de anderen dat durf ik wel te zweren !

 In de bus begint Willy weer te vertellen. Hij vertelt dat er steeds meer Marokkanen zijn die een Europese vrouw willen trouwen. Ook merkte hij op dat enkele vrouwen uit ons gezelschap dat al hebben ervaren. Ook vertelt hij dat Berber vrouwen vaak trouwen wanneer ze een jaar of veertien zijn. De nieuwe koning van Marokko heeft beslist dat ze achttien moeten zijn maar de meeste houden zich daar niet aan. De mannen zijn meestal een jaar of twintig. De vaders zoeken de bruid en bruidegom uit. Zowel bruid als bruidegom zien elkaar pas tijdens het huwelijk. De vader van de bruidegom betaalt de vader van de bruid, meestal in de vorm van kamelen.. Hoe jonger, mooier, rijker of hoger de status hoe meer de vader van de bruidegom voor haar moet betalen.

De rit is weer prachtig, wat een uitzicht. Ik kan er niet genoeg van krijgen.

Ik hou veel van bergen en vooral het ruige gesteente trekt mij heel erg. Ik kon hier mijn hart ophalen. In de middag arriveren we bij de Todra-kloof, een spectaculaire rivierkloof in de Hoge Atlas. De rotsen reiken wel tot 250 meter. Het gebergte doet een beetje denken aan de Grand Canyon. Niet dat ik daar ooit geweest ben hoor !

Het is ontzettend heet maar in de kloof blijft het koel. Het is hier dan ook een ontzettende drukte. Veel Marokkanen zitten hier in de schaduw aan het water met hun hele familie. Ze praten, drinken thee en ook in het water wordt druk gespetterd.

Eerst gebruiken we daar de lunch, heerlijk in de schaduw van een boom. Het is er goed uit te houden, dit is echt genieten !

Na het eten worden we weer even losgelaten. Sommige gaan pootje baden, andere relaxen even en ik maak met nog een paar anderen een korte wandeling en maak wat foto's.

Jammer dat het mij niet lukte om de baby die ze op haar rug had op de foto te krijgen. Later vroeg de vrouw nog wel of ik een foto van haar wilde maken maar omdat ik niet precies wist hoeveel klein geld ik nog had deed ik dat niet. Dan alleen maar deze stiekeme foto. Als ik mijn portemonnee zou pakken zou ik misschien valse hoop wekken. Ik blijf het ook lastig vinden, hoeveel moet je nou geven voor het maken van een foto ?

 Na het bezoek aan de kloof gingen we de bus weer in. Eventjes maar, want al snel waren we bij de palmentuin waar opnieuw een wandeling op het programma stond. Ook hier was het heerlijk om te lopen, in de schaduw van de hoge palmbomen. We kregen een rondleiding door de plaatselijke gids.

De gids laat ons zien hoe je in een palmboom kan klimmen. We hoeven hem gelukkig niet na te doen.

Ook zagen we een veld waar de munt groeit waar ze de bekende en overheerlijke muntthee van trekken.

Soms moest je achter elkaar lopen omdat het pad erg smal werd, of....

moest je over het water heen. Gelukkig werden we geholpen door de gids en wat jongens die mee waren gelopen.De meeste kwamen dus droog over.

We zijn nog wel ontzettend geschrokken toen Sas ineens een stuk palmblad heel ver in haar voet kreeg. Nooit geweten dat die palmbladeren zo scherp zijn ! De gids trok het er uit, maar wat moet dat ontzettend veel pijn hebben gedaan. Na de wandeling was het weer tijd om richting ons hotel in Tinghir te rijden waar we eind van de middag aankwamen.

Eind van de middag komen we aan bij ons hotel. Wat een super de luxe hotel is dit !! Alleen de hal is al prachtig ! Wanneer de koffer naar mijn kamer wordt gebracht legt de koffer-hotel-meneer uit hoe de airco werkt, zet hij een rek neer zodat ik mijn koffer hoog kan zetten, zodat ik zonder te bukken goed in mijn koffer kan zijn. Laat zien waar alles is, de badkamer en de WC , vertelt dat er de andere dag een wake-up call gegeven wordt en ook laat hij zien hoe het slot werkt. Ik vind dit echt een goede service. Wanneer ik het hier later over heb blijkt dat de anderen ( tenminste degene die ik erover spreek) dit helemaal niet hebben gehad ! Moet ik me nu gevleid voelen of moet ik me juist zorgen maken... misschien zag ik eruit als iemand die wel wat meer uitleg kon gebruiken.

Daarna trok ik mijn bikini aan en liep naar beneden richting zwembad. Daar bleek dat ik zeker niet de enige was met dat idee. Heel onze ploeg lag al zo'n beetje in of aan het zwembad. Gelukkig was er nog een ligbed over en ik besloot eerst maar eens te genieten van mijn biertje voordat ik een duik in het zwembad zou nemen. Een behoorlijk duur biertje trouwens ! 30 dirham (=3 euro), net zoiets als een biertje op het Stadhuisplein in Rotterdam en dat zijn we hier niet meer gewend.... Ik raakte in gesprek met Anita en dronk een glas rosé mee met René, die geen trek had in een heel flesje.( trouwens zo'n flesje waar je twee glazen uithaalde was 70 dirham (= 7 euro)) Van zwemmen kwam dus niet veel meer...

Dan maar twee keer in bad gegaan later om al dat woestijnzand kwijt te raken. Later hoorde ik dat er een bordje in de badkamer hing " Zuinig met water !" maar ja ik spreek geen Frans. Nadat ik me om had gekleed liep ik weer naar beneden waar veel van de Fox-genoten al aan tafel zaten. Van Anita hoorde ik dat er een gaaf winkeltje in het hotel zat maar dat het bijna zou sluiten. Snel besloot ik nog even te kijken.

Anita had niets te veel gezegd, wat een leuke spulletjes hadden ze daar ! Het leuke trommeltje wat zij had gekocht hadden ze niet meer maar ik zag voor Rebecca wel een leuk hangertje van de hand van Fatima en een mooi doosje met het oog van Fatima. Voor Luuk kocht ik een echte dolk, voor aan de muur uiteraard want het lijkt me geen goed idee als hij ermee gaat spelen. Na het shoppen gingen we snel weer aan tafel zitten. Het eten was geweldig ! Er was een lopend buffet met vlees, vis en groente en als nagerecht kon je kiezen uit allerlei zoet Marokkaans gebak.Over de rosé bij het eten heb ik het maar niet meer, die mis ik nu nog steeds.

Op een gegeven moment kreeg ik door gefluisterd dat Mischa zogenaamd jarig was. Marjolein had dat ooit op de wintersport gedaan. Toen vertelden ze elke dag in een ander hotel dat er die dag iemand jarig was. Willy zat ook in het complot en hij had de obers ingelicht. Op een gegeven moment begonnen de obers te zingen en kwamen ze met brandende kaarsjes, een potje thee en een roos aan. Mischa en nog een paar anderen die het niet hadden meegekregen keken om zich heen wie er dan wel jarig was. Toen Mischa door had dat het voor hem was moest hij ook wel erg lachen. De obers lachten mee maar wisten uiteraard van niets. Ik weet ook niet of ze zo'n grap wel zouden waarderen. In ieder geval hebben we onwijs gelachen !

Na het eten werd er gevraagd of we nog koffie wilden maar er werd door Anita en Nicol voorgesteld om dat op een terras te nemen. We vroegen in het hotel of er een terras of café in de buurt was. Een ober vertelde dat er wel iets zat en we besloten er met een ploegje heen te lopen. We waren echt een bezienswaardigheid zoals we daar als groep op straat liepen.:D Al snel kwam er een man bij lopen die ons wel naar een terras zou brengen. Uiteindelijk bleek dat hij ons mee wilde nemen naar de kasbah om zijn zelfgestookte wijn te proeven. Inmiddels hadden we al een behoorlijk stuk gelopen. Niet echt erg want het was heerlijk even een stuk wandelen na het eten maar het is ook lastig stoppen als je misschien bijna bij dat terras bent. Op een gegeven moment geloofde niemand echter nog dat we ooit bij dat terras zouden aankomen en liepen we terug naar het hotel.

Willy vertelde dat er in Marrakech waar we de laatste avond opnieuw verblijven wel terrassen zijn en zelfs een grote discotheek "de Pacha". Ik zei dat ik dat wel een goed idee vond. Omdat we al vroeg in de ochtend richting vliegveld zouden vertrekken konden we net zo goed doorstappen. Willy vond dat ook een leuk idee en zou een vriend bellen in Marrakech om het plan voor te stellen. In het hotel aangekomen was de bar al dicht en vertrok iedereen naar zijn eigen kamer...

Reacties (1)

Vanmorgen vertrokken we vroeg. Zeven uur reden we al weg bij ons hotel. Helaas bleek dat Willy zijn mobiel op zijn kamer had laten laten liggen en dus reden we terug. Om 7.45 vertrokken we voor de tweede keer. Na een uurtje rijden stopten we in El Kelaa M'Gouna. Dit plaatsje staat bekend om de productie van rozenwater. Hier werd nu het rozenfestival gevierd ( altijd in Mei ) en gelukkig hadden we heel even de tijd om rond te kijken. Wel werden we door Mohammed de buschauffeur gewaarschuwd dat we op ons geld moesten letten omdat het anders wel eens gerold kon worden in die drukte. Ik had mijn geld op mijn buik en was dus niet echt ongerust.

Overal werden producten verkocht gemaakt van rozenbladeren, zeep, parfum etc. Ik had daar best wel een paar uur kunnen rondlopen maar helaas...daar was geen tijd voor. Ik kocht twee kettingen voor mezelf. Eén achteraf niet echt geweldig de ander ben ik echt heel blij mee. De man liep al een hele tijd met Monique en mij mee en hij vroeg absurd hoge bedragen. Vlak voordat ik de bus instapte zei hij 50 Dirham. Voor vijf euro wilde ik hem wel graag hebben en dus kocht ik hem. Hij had ook nog een hele mooie armband maar ik had al moeten lenen ( het geld vliegt hier je zak uit !) dus liet ik het er maar bij...

We reden een klein stukje verder. Daar dronken we koffie. Ook hier stonden allemaal kinderen met kettingen van rozenbladeren die ze wilden verkopen. Terwijl we koffie dronken hoorde we steeds :"Psssst madame !" , anderen keken alleen maar..... Wij deden net of we niets hoorden. Gek maar we worden harder hierin. Je kunt ook moeilijk iedereen wat geven of bij iedereen wat kopen. In het begin glimlachte ik nog beleefd, maar dat werd dan natuurlijk meteen opgepikt als een " misschien koopt ze toch wel wat." Nu merk ik dat ik al met een strak gezicht een definitief " nee" kan laten horen.

Na de koffiestop gingen we weer een stuk rijden. Na een tijdje bleken er echter problemen te zijn met de bus.Daarom maakten we een stop in Ourzazate waar de garage zat. Wij hebben daar dan ook maar meteen geluncht en dat was helemaal niet verkeerd ! Wat zaten we daar heerlijk op dat terras. Ook de brochettes (vleesspiezen )met patat smaakte heerlijk ! Waar ik wel van baalde was dat het me niet lukte om ergens mijn moeder te bellen die vandaag jarig was. Of ze verkochten geen telefoonkaarten, of de telefoons waren defect. Gelukkig mocht ik even bellen op René zijn mobiel, nogmaals bedankt René !

 

We liepen nog even langs de winkeltjes die vlakbij het restaurant lagen. Op een gegeven moment kwam er een poes aanlopen. Ik zakte op mijn knieën en begon de poes te aaien. Ze vond het prima maar was wat schichtig. Later bleek waarom....

We moesten ook nog erg lachen. Samen met Dorien en Esther liep ik een winkel in. Dorien zag een leuke tas en wilde die kopen. De man vroeg er veel te veel voor en wilde niet zakken. Wij merkten op dat het niet eens leer was en hij antwoordde dat het dat wel was. Om het te bewijzen pakte hij een aansteker en ging met het vlammetje langs de tas. Meteen begon het plastic te smelten. Daarna bleef hij zeggen dat hij er niets van begreep en dat het echt leer was ! Inmiddels was de tas dus verpest en wilde hij hem toch nog steeds niet verkopen voor de prijs die Dorien bood. Eigenwijze vent !

Die middag maakten we ook weer een pin- en waterstop. Dat was dus echt nodig want ik was potje los ! Rond half twee reden we verder richting ons hotel in Marrakech. We zouden de reis eindigen in hetzelfde hotel als waar we begonnen waren...Hotel Al Kabir. Ik kan zo genieten van die lange busritten. Soms zit ik wat te kletsen maar veel vaker ben ik alleen maar naar buiten aan het kijken. ...

 

Deze foto vind ik ook heel gaaf ! Ik vroeg Esther of ze een foto wilde maken met mijn toestel ( van de bloeiende cactussen geloof ik ) omdat zij bij het raam zat. Per ongeluk kreeg zij deze mannetjes op de foto, prachtig toch !

 

Willy vroeg in de bus wie er vanavond allemaal in het hotel wilde eten omdat hij geluiden had gehoord dat er sommige mensen liever het centrum in wilden gaan. Omdat het eten in hotel Al Kabir toch niet echt geweldig was vond ik dit eigenlijk ook wel een prima plan. Ook zei Willy dat hij een vriend in Marrakech had gebeld of hij ook eventueel mee wilde naar de discotheek de Pasha. Deze vriend vond dat een leuk idee en wilde eventueel wel een tafel reserveren voor ons omdat het altijd erg druk is. Helaas, er was geen animo verder. Alleen ik had wel willen gaan en dan doorstappen tot het tijd was om naar het vliegveld te gaan. Ik vond het ook niet heel erg hoor, ik wilde ook nog wat souvenirs kopen en daar zou nu genoeg tijd voor zijn. Ik sprak af met Anita, Nicol en Esther. Om half acht in de bar van het hotel. Eerst zouden we dan gaan eten bij Mc Donald's en dan gaan shoppen in de Souks.

Ik haalde de sleutel van mijn kamer op en zocht mijn kamernummer, nummer 100. Nergens te vinden. In de gang kwam ik Mischa tegen en hij wees me nummer 100. Het zat helemaal apart van de andere kamers. Mischa had toevallig ook zo'n apart gelegen kamer ( 200) en dat bleek een suite te zijn. Ook mijn kamer was dus een suite, mooi !! Jammer dat ik zo weinig op mijn kamer zou zijn. Eerst nam ik uitgebreid een bad en maakte ik me klaar voor de avond. Gelukkig lukte het mij om iets eerder in de bar te zijn zodat ik nog even een lekker biertje kon drinken voordat we op pad gingen. Wilco en rené waren ook in de bar. Wilco had wel zin om even mee te gaan naar Mac Donald en het Djemaa El Fna plein. René niet, hij had niet zo'n zin meer in winkeltjes. Zeker niet met een stel vrouwen die alles willen bekijken. Renate had trouwens ook een bezette kamer in dit hotel, net als ik hier de eerste nacht had. Schijnbaar klopt hun administratie niet echt.

 

Eerst liepen we naar de Mc Donald's. Even waren we bang dat we moesten kiezen tussen een Mac Couscous , een Mac Brochettes of een Mac Tajine. Maar nee hoor, er stonden allemaal bekende dingen op de kaart. Ik nam een lekkere kipburger met friet. We hebben echt heerlijk gegeten !!

 

Daarna liepen we verder naar het Djemaa El Fna plein. Het oversteken doe je hier wel met gevaar voor eigen leven. Soms staan er wel stoplichten maar niemand trekt zich daar wat van aan. Je moet echt gewoon een knop om zetten en gewoon overlopen, hopend dat je veilig aan de overkant komt. De straten zijn ook behoorlijk breed dus het duurt wel even voordat je aan de overkant bent. Maar we kwamen veilig aan op het plein en we begonnen met het aflopen van de kraampjes, op zoek naar leuke spulletjes.

Anita en Nicol waren beter in afdingen dan Esther en ik, maar gelukkig schoten ze ons een paar keer te hulp. Wel splitsten we ons af en toe op zodat het niet zo heel lang zou duren. Wanneer Anita en Nicol een lampenzaak in liepen keken wij even snel in een tassenzaak. Al blijft het een aardige en tijdrovende klus dat afdingen ik begon het wel steeds leuker te vinden. Ik kocht theeglaasjes voor mezelf, een asbak voor mijn vader. Kruidenbakjes van aardewerk voor mijn moeder en voor mezelf. Een tas, een setje trommels en een houten slangetje bij een meisje op straat.

Op een terras dronken we nog een heerlijke verse Jus Orange. Weer zagen we veel bedelende kinderen. Op het terras mochten ze niet komen, dan werden ze weggestuurd. Rond half twaalf zag ik een meisje lopen van Rebecca's leeftijd met een baby op haar rug, waarschijnlijk ook er op uit gestuurd om te bedelen. Echt erg vind ik dat. Terug gingen we met de koets, ook leuk om eens mee te maken en bovendien konden we dan met zijn allen terug. Een taxi hier neemt maar drie personen mee. Ik mocht op de bok. Wat heerlijk zo'n rit door de stad. Ik had een vestje bij me maar ik heb het niet aangehad. Het was inmiddels een uur of twaalf en het was nog steeds heerlijk in een hempje.

In het hotel dronken we nog wat op het terras bij het zwembad. Ook René en Sas zaten daar met een biertje. Toen ik aan de bar wat drinken ging halen kwam Margo daar om een fles water te halen. Zij wees Sas en mij op de vele prostituees in de bar. Nu viel bij mij het kwartje pas !! De eerste avond in de bar was het mij inderdaad opgevallen dat er zoveel jonge vrouwen met oudere mannen in de bar zaten. Sowieso hebben we heel de vakantie weinig vrouwen gezien, en deze vrouwen zagen er zo westers uit. Toen we er op gingen letten was het echt heel duidelijk. Een man kwam aan lopen met een mooie jonge vrouw. De vrouw wilde meteen richting de kamers lopen. De man riep haar terug en wees naar een stoel. Ze namen dus eerst nog even wat te drinken. Heel de nacht bleef het druk in het hotel, het was duidelijk dat ze de kamers hier ook per uur verhuurde. Ik bleef weer het langst zitten samen met Saskia, Anita en Nicol, erg gezellig was het nog.

Wel werden we door heel wat mannen aangestaard. Nu gebeurde dat overal wel maar nu voelde dat toch heel anders in dit hotel ! Niet vervelend hoor, we moesten er wel om lachen. Ik wist alleen niet of ik nu nog zo blij was met mijn suite, ik zou in ieder geval niet open doen wanneer er `s nachts op mijn deur geklopt zou worden. Rond half twee werden wij door de eigenaar vriendelijk verzocht om naar binnen te gaan, we maakten iets te veel herrie en het was nogal gehorig daar... We kregen toch niets meer te drinken dus gingen we maar naar onze kamer. Ik zette mijn wekker om half vier, om vier uur zou er ontbijt zijn en om half vijf zouden we vertrekken. Echt slapen kon ik toch niet en toen ik even weggedoezeld was schrok ik om kwart over drie wakker van een nieuwe groep die in het hotel was gearriveerd. Ik besloot er maar uit te gaan. Toen we om vier uur beneden aankwamen bleek er geen ontbijt te zijn, zelfs geen koffie. Lullig ....

Reacties (1)

Om half vijf vertrokken we uit het hotel, een half uurtje later waren we op het vliegveld van Marrakech. Daar namen we afscheid van Willy en gingen in de rij staan om in te checken. Er waren twee rijen waar de groep zich over verdeelde. Het duurde ontzettend lang voordat iedereen aan de beurt was. De band stopte, of omdat hij defect was of omdat het achter niet opschoot maar in ieder geval was het op een gegeven moment een totale chaos. Koffer na koffer strandde op de band. Ik zag bovendien dat de koffer van Marjolein al bijna het maximale aantal kilo's had bereikt en mijn koffer was echt niet meer te tillen. Ik had al mijn handbagage er ook in gepropt zodat ik mijn rugzak voor alle souvenirs ( behalve de dolk dan ) kon gebruiken. Ik zat daar toch wel een beetje over in, later kwamen daar de zenuwen bij of we het vliegtuig wel zouden halen. Inmiddels was het al zes uur, de tijd dat we eigenlijk zouden vertrekken. Een gedeelte van de groep was al richting paspoortcontrole...

Op een gegeven moment werd mijn koffer op de weegschaal gezet. Meteen zag ik de teller naar 25 gaan waarna de vrouw zonder daar een blik op te werpen de koffer een zet gaf. Het gewicht was in deze chaos schijnbaar niet meer van belang ! Snel liep ik naar de paspoortcontrole. Toen ik daar stond te wachten kwam de piloot langs die de mensen die stonden te wachten iets in het Frans vroeg. Maar ik spreek geen Frans en ik was de enige van de groep die in de rij stond. De ene helft zat al in het vliegtuig, de andere helft stond nog in de rij om in te checken. Ik hoorde alleen dat hij het over "Casablanca"had en ik hield mijn ticket omhoog. Hij bekeek het en maakte een gebaar van "ik wacht wel" . En dat deed hij, in het vliegtuig zag ik een gedeelte van de groep weer, maar het bleef lullig dat het vliegtuig zonder de rest moest vertrekken. We maakten ons nog wel eventjes druk dat de rest het vliegtuig naar Amsterdam ook zou missen maar gelukkig was dat niet zo. Al heel snel na ons landden zij ook op het vliegveld van Casablanca.

Op het vliegveld wilden we onze dirhams opmaken. Officieel mag je dat geld ook niet uitvoeren. Marjolein en ik wilden een pakje muntthee kopen. Toen we af wilden rekenen bleek het 220 dirham te kosten. Marjolein en ik keken elkaar aan met een blik van " Dit kan toch niet kloppen !" Ruim twintig euro voor een pakje thee !! Belachelijk. We dronken eerst een bak koffie en ik kocht een flesje water. Toen we wilden afrekenen bleek ook dat bedrag niet te kloppen. Renate legde de vrouw uit hoeveel het was, zij had het bedrag gelukkig helemaal uitgerekend. Uiteindelijk schoof de vrouw kwaad het blad naar ons toe en begon iemand anders te helpen , want de rij die er stond was ontzettend lang.

Ik besloot van de rest van het geld maar sigaretten te kopen voor mijn vader, maar toen ik bij de kassa kwam bleek dat je bij die winkel alleen maar met euro's kon betalen. Wat een zooitje zeg ! Sommige gaven hun geld dan maar aan het goede doel want ook een wisselkantoor was niet te vinden en het was nu echt de hoogste tijd om naar het vliegtuig te gaan. Dit vliegtuig wilden we echt niet missen ! Ik schoof mijn geldbuidel helemaal naar beneden in mijn broek zodat er niets meer van te zien was en liep opnieuw naar de paspoortcontrole, dan maar wel uitvoeren die handel.... De vliegreis naar Amsterdam verliep vlot en gezellig. Ook het eten vond ik weer erg lekker.

De landing zal mij en de andere passagiers waarschijnlijk nog lang bijblijven. Vlak voordat we gingen landen kantelde het vliegtuig, kantelde weer terug waarna hij met een klap op de landingsbaan viel. Na de landing zat iedereen elkaar aan te kijken en iedereen was stil..... Normaal wordt er op passagiersvluchten altijd geklapt maar nu was dat niet het geval. Meteen verscheen er tekst op het televisiescherm en wij dachten dat dat een verontschuldiging of een verklaring zou zijn, maar in plaats daarvan stond er " We hope you had a nice flight !" Daar moesten we dan wel weer om lachen. Wel hoopte ik dat alle handbagage nog heel zou zijn want ook die had een aardige klap gemaakt. Gelukkig was dat wel zo.De mooie Marokkaanse lamp van Saskia niet, zo bleek achteraf . Ik was benieuwd of mijn ouders en de kinderen de landing hadden gezien omdat zij dat zouden proberen. Het moet er best eng hebben uitgezien denk ik... Maar omdat het te koud was in die hal waren ze weer terug gelopen, ze hebben dus niets gezien.

Toen we het vliegtuig uitkwamen hadden we weer een controle, ik begreep er niets van. Renate legde uit dat Casablanca een risicovlucht was en dus werd er extra gecontroleerd. Bijna iedereen werd gefouilleerd. Terwijl we daar stonden brak er ook een vechtpartij uit tussen een man en een vrouw. De man had haar een duw gegeven omdat ze voorpiepte en zij begon te schreeuwen dat ze hem wel zou leren hoe hij vrouwen moest slaan. Ze had haar riem bij de controle af moeten doen en daar begon ze nu mee te meppen. Al snel was er een hoop politie bij, iets te veel naar onze mening maar goed.. Het duurde al met al een behoorlijke tijd voordat we door de controle heen waren, ook mijn ouders en de kinderen begrepen maar niet waar ik bleef. Na het halen van de koffers en het afscheid van de groep liep ik snel naar de kinderen. Wat zal ik de groep gaan missen, maar wat was het fijn om de kinderen weer te zien...

Ook Rebecca en Luuk waren blij me weer te zien, ik werd meteen bestormd. Wel vind ik het erg koud in Nederland. Bij de landing zagen we op het scherm dat de temperatuur 11 graden was !! En dat zijn we niet echt meer gewend.

Als we in de auto zitten op de terugreis naar huis besef ik dat ik nu al heimwee heb. Naar het prachtige land, de mensen in de groep, het lekkere weer. Willy (midden), de geweldige reisleider die er echt een super vakantie van heeft gemaakt door zijn vele verhalen in de bus en zijn kennis over het land. Doordat hij zijn best deed om aan ieders wensen te voldoen. Gloria wilde naar een winkel terug om een stel kleden te kopen en hij zorgde daarvoor. Denk aan het stappen in Marrakech wat uiteindelijk niet door ging maar wat hij wel mooi geregeld had ! De "verjaardag "van Mischa waar hij aan mee deed. Echt een betere reisleider hadden we ons niet kunnen wensen. Ook Mohammed en Mohammed zal ik erg missen. Mohammed de chauffeur (rechts) die ons overal veilig heen bracht, precies wist waar je de mooiste foto's kon maken en die ons elke ochtend met een vrolijke lach begroette. En dan Mohammed (links)die voor onze bagage zorgde en die heel de dag bleef stralen en grapjes maakte. Ook door hem weren we elke dag enthousiast begroet.

Gelukkig heeft Dorien nog een hele mooie foto van hun drietjes gemaakt die ik hier zal plaatsen, als afsluiting van dit verslag. Als ik er nog aan denk hoe eng ik het vond om deze reis te boeken. Voor het eerst alleen op vakantie met allemaal vreemden.... En nu , is het mijn mooiste reis ooit geworden. Wanneer mijn financiële situatie het toelaat ga ik volgend jaar weer alleen, weer met Fox. Jordanië zou ik dan wel leuk vinden dus hopelijk gaat die reis dan ook in de meivakantie.

Reacties (1)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl