Inmiddels zijn we alweer een paar dagen terug uit Macedonië. Wat een fantastisch land, wat een geweldige groep mensen.... ik heb gewoon heimwee nu. Voordat we vertrokken was ik alleen maar druk. Druk met de afsluiting van groep acht van Luuk, met de afronding van school. Zelfs bijna geen tijd om stil te staan bij het overlijden van tante Jacky, laat staan bij de vakantie.
 
De donderdag moest ik nog werken, die avond nam ik afscheid van Jacky en die nacht vertrokken we richting vliegveld. Helaas kon ik niet bij de begrafenis zijn vrijdag maar gelukkig is de afscheidsdienst opgenomen en gister heb ik de dienst met de kinderen terug kunnen zien via internet. Mijn moeder las nog iets voor en ik had ook een brief geschreven die werd voorgelezen. Het was een mooi afscheid, druk bezocht ook. Op deze manier ben ik er toch een beetje bij geweest al was het dan twee weken later. Mooi dat dit tegenwoordig mogelijk is !
 
Mijn ouders brachten ons naar Schiphol. We waren behoorlijk op tijd weggegaan en natuurlijk waren we er veel te vroeg. Om half drie waren we al op Schiphol en het inchecken kon nog tot half vier. Ach nu hadden we wel een hele mooie zitplaats ! Ik vroeg aan de man bij de incheckbalie of we een goede plek konden krijgen omdat het voor de kinderen de eerste keer vliegen was. Hij gaf ons stoelen op rij acht, net voor de vleugel. Prima plaatsen inderdaad !
 
Ik kan niet wachten om aan mijn reisverslag te gaan beginnen. Toch zal het wel even duren voordat het verslag er helemaal opstaat. Ik heb te weinig op mijn kont gezeten en dus erg veel om te schrijven. Toen ik wegging kreeg ik van iemand te horen : ' Hèhè Kitty gaat naar huis kunnen we weer even rustig aan doen.' hahaha...
 
Nu ben ik ook nog met de foto's bezig, heb ik alweer een aantal activiteiten gepland staan, moet ik weer verder aan mijn tuin en het schilderen van mijn schuur, mailtjes beantwoorden en moet er behalve een online verslag ook nog een fotoalbum worden gemaakt. Oja en de musical van Luuk staat nog in concepten en die wil ik natuurlijk nog wel op mijn log plaatsen. Druk, druk dus !
 
Maar omdat het verslag dus niet binnen een week af zal zijn wil ik hier toch alvast even reclame maken voor Lale. Als mensen binnenkort naar Macedonië vertrekken en via google op mijn weblog terecht komen, wil ik toch dat ze weten dat ze als ze het land echt willen ontdekken ze via Lale de excursies moeten boeken.
 
Pension Lale ligt in Pestani aan het meer van Ohrid. Gelukkig verzorgen ze niet alleen excursies voor hun gasten maar ook voor mensen die verblijven in andere plaatsjes rond het meer zoals Ohrid en Struga. Met kleine busjes en/of bootjes vertrek je naar de mooiste plekjes waar je met een grote touringcar niet komt. Verder krijg je heel veel informatie over het land en de cultuur. Allemaal in het Nederlands dus ook voor de kinderen goed te volgen.
 
Zo zijn wij naar Golem Grad geweest, het Pelikaneneiland en zijn we een dag naar Albanië geweest. Ook een ervaring op zich ! De laatste dag zijn we met de hele groep gaan varen, barbecuen, zwemmen en hebben de kinderen van rotsen gesprongen. Lale heeft onze vakantie echt onvergetelijk gemaakt !!
 
Christiaan, Christina, Dimitri, Coby en Nathalie dank jullie wel voor al de bijzonder mooie ervaringen in dat prachtige land ! Verder nog een speciaal bedankje voor Christiaan die ons zo goed geholpen heeft toen Rebecca haar ID kwijt raakte en die er voor gezorgd heeft dat Rebecca uiteindelijk met een noodpaspoort mee naar huis kon.
 
We komen zeker nog eens terug !
 
 
Reacties (1)
Om kwart over één kwamen mijn ouders ons ophalen en om half twee reden we weg naar het vliegveld. De reis verliep vlot omdat er 's nachts natuurlijk weinig verkeer op de weg is en om half drie waren we al op Schiphol. Veel te vroeg want we hoefden pas om half vier in te checken. Gelukkig was de incheckbalie al open. Ik vroeg naar zitplaatsen met een goed uitzicht omdat de kinderen nog nooit hadden gevlogen en de jongen achter de balie zorgde voor stoelen voor de vleugel, op Rij acht.
 
 
Erg bijzonder dat we nu met zijn drietjes met het vliegtuig op reis konden !  Meestal veel te duur maar nu heb ik via Corendon en met een korting via Ouder Alleen deze twee weken Macedonië kunnen boeken voor €1200 ! En dat voor drie personen incl. vlucht en logies ontbijt in een vier sterren hotel !
 
Het land is sowieso best bijzonder als vakantieland.... De meeste mensen die ik vertelde dat we naar Macedonië gingen vroegen 'Waar ligt dat dan ?'
 
 
Maar ook voor de Macedoniërs is het bijzonder dat er weer Nederlandse toeristen komen. Terwijl Joegoslavië toch ooit een populair vakantieland was !
30 April '11 kwam de eerste rechtstreekse vlucht Nederlanders aan op de luchthaven van Ohrid.
 
Op Schiphol kwam ik al snel Dick en zijn dochter Jacky tegen en niet veel later zag ik ook John en zijn dochters Amy en Romee toen ik bij de Mc Donalds een kop koffie ging halen. Ook Marjan met Jonno en Luuk zagen we daar. Met hen hadden we al kennis gemaakt op de OA dag. Best een raar idee om te bedenken dat het midden in de nacht was. Koffie drinken bij Mc Donalds, winkelen, alles gaat 24 uur door op Schiphol.
 
 
Om half zes, precies op tijd vertrok het vliegtuig. Het was een prima vlucht. We hadden inderdaad een goede plek wat het uitzicht betreft. Luuk zat bij het raam bij het opstijgen en Rebecca bij de landing. De landing was nog best heftig omdat er maar een hele korte landingsbaan is in Ohrid maar we zijn veilig aan de grond gekomen. We liepen de vliegtuigtrap af en stapten de regen in !! Kijk, daar hadden we nu niet op gerekend natuurlijk!
 
 
 
 
De paspoortcontrole duurde lang omdat er heel veel mensen een ID kaart bij zich hadden en ze dat nog helemaal niet gewend zijn in Macedonië. Voor Rebecca moesten we twee keer een heel formulier invullen. Ook hebben we een tijd op de koffers moeten wachten. Dit ook omdat de koffers van de mensen die nog in de rij stonden voor de controle tien keer voorbij kwamen. Pas nadat die koffers er af werden gehaald kwam er plek voor onze koffers.
 
 
Maar zijn we nu aangekomen in Macedonië of Albanië ?
 
 
Nadat we de koffers hadden liepen we naar buiten. Daar stond de bus klaar om ons naar ons hotel Drim te rijden. Toen we aan kwamen bij het hotel waren we even beduusd. 'Nee dit was toch niet het hotel van de website?' Wat is de buitenkant oud en vies... Maar wat een verrassing was het toen we het hotel in kwamen. Wat een prachtig hotel met een winkel, een kapper, restaurant, bar en natuurlijk het privéstrand, het zwembad, de prachtige tuin... Echt alles even mooi !!
 
In het hotel werden we welkom geheten met een borrel. Ik nam automatisch een glas wijn van het blad. Ineens realiseerde ik me dat het misschien voor mijn gevoel wel eind van de middag was, omdat wij er alweer een dag en nacht op hadden zitten, maar in real life het pas een uur of tien `s ochtends was. Ik heb mijn glas na een paar slokken dus maar weer neer gezet en ben naar de balie gelopen voor een kamersleutel.
 
 
Onze kamer was mooier dan ik had kunnen dromen. Wij hadden via Ouder Alleen een twee persoonskamer + een extra bed kunnen boeken dus ik had gerekend op een volgepropte kamer. Niets was minder waar. Het was echt een hele ruime kamer met drie prima bedden. Sterker nog thuis heb ik zelfs niet eens van die heerlijke boxsprings ! Verder nog een mooie badkamer met bad, airco op de kamer en gratis internet. Het internet was eerst nogal belabberd maar nadat we een gratis kabel hadden gehaald bij de receptie was het prima.
 
 
Om elf uur was er een informatiebijeenkomst van Fibula/Corendon over de excursies. Het klonk mij totaal niet aantrekkelijk in de oren. Veel te duur ook. Thuis had ik al informatie gevonden over pension Lale in Pestani en ik wist dat we daar ook excursies konden boeken. In kleine groepen en Nederlands gesproken in plaats van in Engels of Duits. Bovendien was de presentatie van Fibula langdradig en viel ik bijna in slaap. We waren inmiddels natuurlijk ook al ruim 24 uur wakker...
 
In het vliegtuig hadden we nog een paar veel te dure broodjes op als ontbijt maar inmiddels hadden we wel weer trek gekregen. En dus gingen we na de informatiebijeenkomst met John, Amy en Esmee Struga in om ergens een broodje te eten. Dat viel nog niet mee ! In veel tenten kon je warm eten of alleen wat drinken maar een simpel broodje ? Uiteindelijk kwamen we terecht bij een soort shoarmatent/snackbar waar we een Macedonische tosti en patat konden bestellen. Echt lekker en heel gezellig zo met elkaar.
 
 
In het hotel maakte ik ook kennis met de rest van de OAers.
Wat een leuke club mensen !
 
 
`s Avonds met John en de meiden, Clea met Thijmen en Yade, Arno met Jeroen en ik met de kids naar een naast het hotel gelegen strandtent gegaan. Wat zaten we daar heerlijk aan het strand. Een mooi gezicht dat glinsterende water in het donker... Het was best een sjiek restaurant met een uitgebreide kaart. Wij dachten omdat alles apart genoemd werd dat we Patat en sla erbij moesten bestellen. Bleek dit dus ook bij het gerecht te zitten !
 
De hele tafel stond op een gegeven moment vol met schalen en borden en er bleef veel over !! Echt zonde en ik voelde me ook best lullig tegenover de ober die de tafel later af kwam ruimen. Het was ook meteen de grootste rekening die we die vakantie hebben gehad volgens mij. Maar voor ons nog heel goed te betalen. Meestal was ik voor z'n drietjes €20 kwijt. En dan heb ik het over een maaltijd compleet met wijn en andere drankjes ! In Nederland ben ik in mijn eentje al meer kwijt !
 
 
 
Na het eten liep ik met John, Romee, Amy, Rebecca en Luuk nog een stuk over het strand. Altijd lekker zo'n loopje na het eten ! Onderweg kwamen we een kampvuur tegen met zingende jongeren, we zagen vuurvliegjes en vleermuizen en het werd helemaal spannend toen we vanaf het strand weer op de weg wilden komen en we eerst voor een hoog hek en daarna in een tuin terecht kwamen. Maar dit zijn toch de leuke dingen van een vakantie ! 
 
Romee & Rebecca op het strand
 
 
Tegenover ons hotel zat een supermarkt waar we ook onze flessen water en andere frisdrank haalden. Ze verkochten daar ook heerlijke ijsjes en de kinderen hadden nog wel trek in een toetje. Daarna hebben we met een groot gedeelte van het OA clubje in het hotel nog wat gedronken. Buiten natuurlijk ! Het was deze dag wel regenachtig geweest maar de temperatuur was verder prima. We hebben er allemaal een goed gevoel over.... Dit wordt een super vakantie !!
 
 
Reacties (1)
Die eerste ochtend hebben we eerst lekker uitgeslapen. Gelukkig werden we gewekt door een zonnetje ! Het ontbijt was tot tien uur dus half tien liepen we naar de ontbijtzaal. Wat was dit allemaal goed verzorgd ! Er was een vrouw die van zes tot tien eieren en pannenkoeken aan het bakken was, er waren verschillende broodjes, toast, zoete cake en koek en heel veel vers fruit.
Na zo'n lekker ontbijt konden we er weer even tegenaan !
 
 
Met Rebecca en Luuk wilde ik voordat we richting strand en zwembad zouden gaan eerst nog even naar de kraampjes lopen, vlakbij ons hotel. We hadden de zwembril van Luuk vergeten en hij wilde nog even kijken of hij een snorkel kon kopen. Bovendien konden we dan nog even wat van de directe omgeving van het hotel zien bij daglicht. Door de regen van de dag ervoor hadden we dat nog niet heel uitgebreid gedaan. Romee wilde ook wel graag mee 'winkelen' en John besloot ook mee te lopen met de meiden.
 
Met het zonnetje erbij zag alles er nog mooier uit !
 
 
Luuk kijkt naar het water van rivier de Drim.
Deze rivier komt uit in het meer van Ohrid.  
 
 
Romee en Rebecca aan het shoppen !
 
 
We moesten wel wennen aan het geld. Wat een berg geld kreeg je hier in je handen ! €1 was ongeveer 60 Macedonische Denar. Het was net Monopolygeld !
 
 
De rest van de dag brachten we door aan het meer, in de tuin onder de parasol en aan het zwembad. Wat een heerlijk hotel is dit toch. Vanuit het hotel loop je meteen het strand op. Pure luxe toch zo'n privéstrand ! In Italië hadden we twee jaar geleden ook een privéstrand maar daar moest je toch nog een heel stuk voor lopen. Heerlijk voor de kinderen ook want die liepen nu vaak heen en weer om iets van de kamer te pakken.
 
Het water in het meer was heerlijk ! Ik ben normaal niet zo'n waterrat maar dit was zo lekker.... Het water was ook helemaal niet koud dus ik bleef er soms een half uur in. Van te voren was ik bang dat we last zouden hebben van de steentjes en had voor alledrie waterschoenen meegenomen. Dit bleek op dit strand in ieder geval niet nodig te zijn.
 
 
Het eten in de hoteltuin/beachbar was heel goed en erg betaalbaar. Rebecca nam een pannenkoek met banaan en chocola, ik een broodje tonijn en Luuk een megagrote hamburger met friet. Hier mocht ik ongeveer drie euro voor afrekenen !
 
 
Het zwembadwater was wat kouder maar ook lekker.
 
 
Luuk vermaakte zich zowel in het water als op het zandveldje ernaast met voetballen. Geweldig toch al die speelkameraadjes ! Een groot voordeel van met OA op vakantie gaan...
 
 
Tja en ik heb een poging gedaan een boek te lezen deze vakantie. Ik ben niet ver gekomen... Het kwam er niet echt van. Overdag was ik meestal met anderen en bracht ik de tijd door met kletsen en zwemmen, `s avonds op de kamer vielen mijn ogen meestal na één bladzijde al dicht.
 
 
Die avond liepen we naar de boulevard langs rivier de Drim waar allemaal eettentjes zitten met de terrassen aan het water. Het eten was lekker en zo met heel de ploeg weer erg gezellig !
 
 
Er kwam nog een optocht voorbij met mensen in klederdracht en muziek.
Erg leuk om te zien vanaf het terras !
 
 
 
 
Ineens liep er een krab tussen de tafels door en iemand was zo dapper
om hem te vangen !
 
 
Na het eten liepen we weer terug naar het hotel waar we nog een tijd zijn blijven zitten. De kinderen gingen ondertussen op onderzoek in het hotel. Erg spannend met al die verdiepingen en al die verborgen hoekjes !
 
 
Een filmpje van onze eerste indrukken van Struga, Macedonië
 
Reacties (1)
Voor zondag hadden wij de ezeltocht geboekt via Fibula/Corendon. Ik was van plan deze tocht te boeken via Lale maar er waren al een aantal mensen van onze groep die de tocht hadden geboekt via Fibula en dus liet ik me overhalen ook via Corendon te boeken. Dat Luuk voor de kinderprijs mee mocht gaf de doorslag. We betaalden €35 per persoon en Luuk mocht dan voor de helft.
 
Om kwart over zeven zaten we al aan het ontbijt want een half uur later vertrok de bus al. Eerst reden we naar een ander hotel om nog wat mensen op te halen. Nou ja wat mensen ?? De bus werd voller en voller... Was dit de bedoeling ? Oké excuses van Fibula, er werd een nieuwe bus bij gevraagd. Uiteindelijk waren we met minimaal zestig man en vijftien ezels !
 
Dat werd voor een heel groot deel lopen dus want de ezels moesten gedeeld worden. Ik had open schoenen aan, net als veel andere mensen. Tegen sommige mensen was gezegd dat je goede schoenen aan moest trekken maar tegen de meeste niet. Het was nog een aardige klim tegen de berg op en toen het later begon te regenen werd de grond ook nog spekglad.
 
De overvolle bus...
 
 
Rebecca en Luuk zaten eerst samen op de ezels, later apart. Wij vonden het best zielig voor de ezels. Ze zagen er onverzorgd uit en sommigen zakten bijna door hun poten. Rebecca vond het zielig en wilde er af gaan. Ik zei haar dat ze beter kon blijven zitten en wees naar de man die haar plekje graag weer in wilde nemen. De man was echt een zwaargewicht en we hadden al eerder een ezel onder zijn gewicht zien buigen. Ze bleef dus nog maar even zitten. Ik heb heel even op een ezel gezeten maar ben daarna maar weer gaan wandelen.
 
 
 
De omgeving was prachtig ! We keken echt onze ogen uit.... Gelukkig hielden de bomen de meeste regen tegen en de temperatuur was prima. Een graad of 24.
De excursie zelf stelde niet veel voor. Er werd wat informatie gegeven in slecht engels. ' Kijk in dit uhhh ding bakken ze brood' Het meeste kon je niet verstaan want de groep was te groot om goed om de reisleidster heen te staan.
 
Vaak was ook helemaal niet duidelijk wat de bedoeling was. Zo kwamen we bij een huis met wat tafels en banken buiten. Zouden we hier de lunch gebruiken ? Het bleek dat je in het huis binnen kon kijken hoe een vrouw aan het weven was maar het duurde lang voordat we begrepen dat dit de bedoeling was. De meeste tijd bestond dus uit wachten....
 
We stopten ook nog bij een Raki stokerij. Met zoveel mensen ook niet echt te bezoeken. Veel mensen liepen dus meteen terug naar de bus. Ik duwde Rebecca naar voren zodat zij nog wat zag, Luuk liep al terug naar de bus. Ik geloofde het verder wel. Natuurlijk mochten we de Raki ook proeven ! Niet echt lekker maar ook niet vies.
 
De lunch vond ik wel geweldig ! De vrouwen uit het dorp waren vijf uur bezig geweest met de voorbereidingen van het eten. Het smaakte ook erg goed ! Ik kan alleen maar hopen dat de vrouwen een aardig bedrag hebben ontvangen van Fibula/Corendon voor al hun moeite maar ik ben er bang voor.
 
Of wij het dan niet naar onze zin hebben gehad ? We hebben een heerlijke dag gehad ! Maar wel door onze fantastische groep OA mensen en niet dankzij Fibula ! Van de andere mensen die mee waren, vooral ouderen, waren er een aantal echt boos. En ik kan me dat heel erg goed voorstellen. Voor zo'n groot bedrag mag je gewoon veel meer verwachten.
 
Dus als je in de buurt van Ohrid bent en je wilt op ezelsafari boek dan via Lale. Een kleine groep, iedereen een eigen ezel en veel informatie in het Nederlands. Ik hoorde van hen dan je zelfs mee mag helpen de maaltijd te bereiden met de vrouwen uit het dorp. Leuker kan niet toch ? Oja en voor dezelfde prijs vanaf de koffie t/m het laatste drankje inclusief ! Bij Corendon krijg je geen koffie en zelfs het drankje bij de lunch mag je zelf afrekenen.
 
Hier wordt ( of werd ?) de was gedaan door de mensen uit het dorp. Door de kracht van het water wordt de was schoon zonder wasmiddel. Dit hoorde ik van de mensen die achter mij liepen want Fibula gaf geen informatie bij deze waterval.
 
 
 
 
 
Amy vond de ezels heel eng en het was een hele overwinning toen ze er op een gegeven moment alleen op ging. De reisleidster en ik moesten er naast lopen van haar. Soms kwam ik daardoor half in de bosjes terecht wanneer het pad te smal werd maar het was een prachtig gezicht om Amy van het ritje te zien genieten.
 
 
 
 
Wachten..... maar waarop ??
 
 
Rebecca & Roos
 
 
Rebecca aan de Raki
 
 
 
De lunch was heerlijk !!
 
 
 
Na het eten mochten de kinderen een vuurtje maken !
 
 
Clea & ik aan de koffie
 
 
Hier nog een filmpje van de ezelsafari wat een leuk beeld geeft van de dag.
 
 
`s Avonds wilden we in het hotel eten omdat Sveto de reisleider van Fibula/Corendon een taart had geregeld voor Marjan omdat ze jarig was. Een heel lief gebaar natuurlijk ! We besloten dus in het hotel te eten. Helaas kregen we in het restaurant te horen dat de kinderen van het buffet moesten eten en de volwassenen alacarte. En patat voor de kinderen was ook niet mogelijk. We zijn dus weer opgestapt. Met Sveto spraken we af dat we ergens anders zouden eten en dan later in het hotel koffie zouden drinken.
 
Ik stelde voor om naar de overkant te lopen omdat ik van iemand had gehoord dat daar een heerlijk eettentje zat met ook veel voor de kinderen. Pannenkoeken, patat... Het restaurant heette Kaj Carli en bleek een goede zet ! Een hele aardige ober die meteen zijn terras verbouwde voor onze grote groep. Het werd een kindertafel en een tafel voor de volwassenen.
 
Ik nam lamsvlees en dat was niks. Alleen maar vet en geen vlees. Maar verder was al het eten goed. Rebecca had een heerlijke gegrilde forel en Luuk had kipfingers met patat. Van Clea die een mixgrill had kreeg ik heel veel vlees en dat was ook heel lekker. En het was weer heel erg gezellig zo met elkaar. Oja en de wijn smaakte ook heerlijk !
 
 
 
Na het eten liepen we weer naar hotel Drim waar Sveto ons al op stond te wachten. We namen plaats en bestelden koffie. En daar werd de taart binnen gereden ! Met vuurwerk erop ! Ik vond het heel bijzonder dat Sveto dit geregeld had en ook op ons wilde blijven wachten. Voor hem werd het op deze manier echt een latertje en hij moest toch de andere dag ook weer vroeg in het hotel zijn. De taart was heerlijk en de kinderen lagen natuurlijk weer allemaal veel te laat op bed !
 
 
Verjaardag Marjan
 
 
{youtube}pFAvhN0hSw0&NR{youtube}
Reacties (1)
Na de regenachtige zondag volgde gelukkig een heerlijk zonnige maandag ! Vooral fijn omdat we een rustig dagje bij het hotel hadden gepland na de ezeltocht van gister.
Met 26 graden was het goed toeven aan het zwembad en het meer.
 
Wat een heerlijk hotel is hotel Drim toch... Het zwembad, de tuin met de bomen en de parasols en aansluitend meteen het strand. Voor elk wat wils ! De jongens hebben weer veel tijd doorgebracht met voetballen en zwemmen, de meiden met zonnen en zwemmen en ik heb ook heerlijk gezwommen en in de tuin genoten van koffie, een lunch en de gezelligheid.
 
 
 
 
Maar een topper deze vakantie was toch wel de waterfiets ! Er zijn er heel wat gehuurd door ons. De eerste week was de huur voor een heel uur €1 ! De tweede week meestal wel iets meer maar nog heel goedkoop. En de kinderen lieten zien dat er echt heel veel kinderen op één waterfiets passen haha... Meestal werden er wel twee fietsen gehuurd en werd er doorlopend overgestapt bij elkaar.
 
Eén minpunt hebben we wel ontdekt.... De jetski's in het meer zijn levensgevaarlijk ! In Nederland heb je een vaarbewijs nodig voor een Jetski maar in Macedonië niet. Echt iedereen kan zo'n ding huren en naar leeftijd wordt niet gekeken. Ze vlogen vaak echt rakelings langs de zwemmers en de waterfietsen en het is echt een kwestie van tijd dat er een keer een ernstig ongeluk mee gebeurd.
 
 
 
 
 
Heel veel mensen hebben ons deze vakantie aangesproken met de vraag 'wat wij van elkaar waren'. Het viel op, zo'n grote groep volwassenen met kinderen die elkaar allemaal zo goed leken te kennen. Iedereen vond het ook zo leuk wanneer ze hoorden hoe het zat ! Eén vrouw kwam elke dag wel aan Clea vertellen hoe leuk ze onze groep vond en van haar kreeg Clea ook een kaartje van de pizzeria 'Roma 2'. 'Echt iets voor jullie met al die kinderen' vertelde ze erbij. We besloten het deze avond uit te proberen !
 
 
 
 
 
 
 
En de vrouw had niets teveel gezegd... het eten was echt geweldig ! Niet alleen hadden ze heel veel soorten pizza's maar ook andere gerechten. En niet alleen het eten was fantastisch, ook de bediening was super. Voor de kinderen was het bovendien heel leuk dat ze konden zien hoe de pizza's werden gemaakt. Alleen was de kaart in het Macedonisch en dus onleesbaar voor ons maar de ober beloofde dat snel te veranderen. Dit keer heeft hij netjes heel de kaart vertaald voor ons.
 
 
 
 
En nog een filmpje !
 
Reacties (1)
Dinsdag 5 Juli wilde ik naar Ohrid en vanaf daar de boot pakken naar het klooster van Naum. Als excursie via Corendon was deze boottocht ook te boeken voor €40 p.p. maar Regina die een paar dagen eerder in Ohrid was geweest had gezien dat je daar in de haven zelf ook de boot kon pakken maar dan voor €10 p.p. Oké dan zat er geen lunch bij maar voor een paar euro meer konden we die zelf ook wel regelen. Dick en Jacky hadden ook wel zin om mee te gaan.
 
We vertrokken al vroeg per taxi naar de Haven. Om tien uur vertrok de boot. Erg leuk dat de kapitein Nederlands sprak en dat ook liet zien door een oranje riem te dragen met 'Holland' erop. Hij vertelde alle informatie behalve in het Macedonisch, ook in het Engels en in het Nederlands. De boottocht duurde twee uur en ondertussen genoten we van de prachtige bergen, strandjes, het zomerhuis van president Tito en de dorpjes waar we langs kwamen. Onderweg kregen we nog een Raki. Jeetje ik begin er al bijna aan te wennen, drank in plaats van koffie.
 
 
 
 
Rond twaalf uur meerden we aan bij het Klooster van Naum. Het klooster is gebouwd op een rotsachtige heuvel boven het meer. Aan het eind van de negende eeuw heeft St. Naum zelf de locatie gekozen om zijn belangrijke missie voort te zetten, namelijk licht brengen aan de lokale bevolking van Ohrid in de Middeleeuwen. St. Naum werd beschouwd als wonderdokter en genezer en is afgebeeld op verschillende fresco's in de grafkapel. De kerk zelf is opgedragen aan de aartsengelen Michael en Gabriël.
 
 
Verder waren er allemaal kraampjes met souvenirs en eetentjes waar we even snel langs gelopen zijn. Helaas begon het ook weer te regenen en besloten we binnen in het hotel/restaurant wat te eten en drinken. Slechte keus bleek achteraf...
Het leek heel sjiek te zijn en de kaart was voor Macedonische begrippen ook heel prijzig.
 
We waren sowieso niet echt van plan uitgebreid te eten en bestelden alleen wat patat en salade. De patat kon met of zonder kaas alleen dat 'zonder' begreep de ober niet goed. Het aantal kwam ook niet echt over en zo hebben we bijna een uur gezeten en om de beurt gegeten. Steeds werd er weer een patat nabesteld...
 
We moesten wel lachen zoals de ober steeds met één bordje op een wagentje aan kwam rijden. Hij was ook niet echt in een best humeur en straalde dat van alle kanten uit. Toen Rebecca en ik naar de WC moesten kregen we een sleutel mee om te plassen in het hotel bij het restaurant. De pislucht hing al op de gang en in de WC zelf was het helemaal niet te harden. Geen aanrader dus ! Maar ik vond de patat met de kaas erg lekker en met elkaar was het ontzettend gezellig.
Bovendien zaten we droog !
 
De ober wilde helaas niet op de foto
 
 
Gelukkig was het na het eten weer droog
en genoten we nog even van de mooie omgeving van het klooster.
 
 
We hebben heel wat zwerfhonden gezien in Macedonië
maar deze hadden we zo mee willen nemen.
 
 
Om twee uur stapten we weer op de boot terug. Het was een stuk kouder dan op de heenweg en ik besloot binnen plaats te nemen. Helaas had Luuk wat anders in gedachten : 'Mam je zei dat ik op de terugweg op de boeg mocht als er plek was.' Tja...beloofd is beloofd en dus namen Rebecca en ik ook plaats op het dek. Dick en Jacky bleven wel binnen.
 
Uiteindelijk viel het nog best mee gelukkig. Het was fris maar nog net te doen. Wel jammer want het hoort natuurlijk gewoon warm weer te zijn in Macedonië ! Regina en de kinderen hebben deze tocht later in de week gemaakt en zij hebben toen zelfs van de boot af kunnen duiken. De kapitein legde de boot toen speciaal even stil in het meer om iedereen gelegenheid te geven even af te koelen.
 
 
 
 
 
Filmpje van het de boottocht en het klooster van St.Naum
 
 
Rond half vier waren we terug in de haven van Ohrid. Omdat de kinderen en ik nog niet eerder in Ohrid waren geweest wilde ik nog wel wat van het stadje zelf zien. Gelukkig ging ook de zon weer schijnen ! Wat een geweldig plaatsje is Ohrid ! Nu hadden we alleen tijd voor de winkelstraat en de markt maar ik wist dat ik snel terug zou gaan om door al die smalle steegjes te dwalen en uiteraard om de kasteelruïne en het amphitheater te bezoeken. Dick en Jacky waren Ohrid al in geweest toen wij op ezelsafari waren maar ze vonden het wel leuk om nog even mee te gaan.
 
 
 
We dronken wat op het terras van de Piano Bar. Rebecca wilde wel even spelen... Dick hield een heel verhaal tegen die ober dat zij een bekende pianiste was. 'Haar naam is... Ilse de Lange' floepte hij er uit. Wat hebben we gelachen ! De man knikte dat het goed was en zo nam Rebecca plaats achter de piano. Geen idee of de piano nog wel eens gebruikt wordt maar hij bleek heel oud en vals... Verder had Rebecca natuurlijk ook geen bladmuziek bij zich dus ze speelde een paar stukken die ze ( bijna) uit het hoofd kende. Maar het was wel even leuk !
 
 
Rebecca in de Pianobar in Ohrid
 
 
Aan het eind van de middag pakten we weer een taxi terug naar het hotel. Grappig dat de taxi terug ineens een stuk duurder was dan die van de heenweg. Slim bekeken ook want ze weten dat je toch terug moet !
In het hotel hoorden we dat de rest van de OA groep om zeven uur had afgesproken bij de bowlingbaan. Dit waren we al steeds van plan maar het kwam er maar niet van.  Echt luxe toch een bowlingbaan in je hotel ?!
 
Het was ook zo leuk met (bijna) heel de ploeg. Jongens tegen de meisjes....  Wel wennen, er zaten geen gaten in de ballen en ze waren een stuk kleiner. Meer kegelen eigenlijk ! Jammer dat de jongen die de bowlingbaan beheerde om de havenklap aan kwam rennen om boos te gebaren dat we de bal te hard op de baan zouden gooien. 'Je moet rollen !' Tja dat zal het verschil zijn met het bowlen zoals wij dat kennen.
 
 
Bowlen
 
 
Na het bowlen liepen we naar de overkant om weer te eten bij Kaj Carli.
Makkelijk, altijd plaats voor een grote groep en lekker ! De ober had er ook echt lol in als wij kwamen. Nu had hij ook een oogje op Rebecca en had haar dat de eerste keer al gezegd maar hij vond al die kinderen zo bij elkaar volgens mij ook wel heel gezellig.
 
Wij bleven nog lang na tafelen en de kinderen gingen op een gegeven moment terug naar het hotel. Daar werden Jonno, Luke en Lorenzo door de meiden omgetoverd tot vrouwen. En mooie ook ! Wat hebben we gelachen... Kasten waren leeg geplunderd, make-up was geleend maar het resultaat was verbluffend. De ober vond het ook geweldig leuk en wilde graag met de 'meiden' op de foto. Grappig was ook toen we later naar de overkant liepen. De taxichauffeurs voor het hotel keken hun ogen uit toen de jongens aan kwamen lopen op hun hoge hakken !
 
Gezellig eten bij Kaj Carli
 
 
 
Onze ober en de 'meiden'
 
 
Reacties
Woensdag 5 Juli wilde ik graag naar Bitola. Ook Clea, Arno en John wilden dat wel. We hadden geen idee van bustijden maar Clea had de bus naar Bitola wel een keer voorbij ons hotel zien rijden. Er was een bushalte vlak voor ons hotel en dus besloten we daar naar toe te lopen.
 
Nu rijden in Macedonië geen bussen zoals bij ons. De busjes zijn vaak alleen te herkennen als openbaar vervoer door een heel klein bordje met de eindbestemming die achter de voorruit is geplaatst. De bushalte was tegelijk een taxistandplaats en op een gegeven moment werden we gek van de taxichauffeurs die ons probeerden mee te krijgen. Ze vertelden ook dat de bus naar Bitola daar niet stopte en dat het busstation nog een heel stuk lopen was. We vonden het lastig om ze te geloven want ze wilden ons allemaal graag brengen. Bovendien had Clea de bus hier zien rijden...
 
Clea liep terug naar het hotel om te vragen waar het busstation was en we besloten daar dan maar heen te lopen. Onderweg moesten we het nog wel een paar keer vragen. Het was inderdaad wel een stuk lopen dus wat dat betreft hadden de taxichauffeurs wel gelijk gehad. Maar doordat we de weg niet precies wisten zijn we ook nog helemaal om gelopen. En ondanks dat er regen was voorspeld in Struga brandde de zon op ons lijf. Toen we al een hele tijd hadden gelopen en nog niet zeker wisten of we goed liepen haakten John en de kinderen af. Zij gingen terug naar het hotel om te gaan zwemmen. Arno, Clea en ik besloten door te gaan. Na al die moeite wilden we ook niet meer opgeven !!
 
Uiteindelijk kwamen we dan toch bij het busstation. Helaas bleek de bus naar Bitola al weg te zijn en de eerst volgende kwam pas uren later. We bekeken het bord. Welke bus ging nog wel ? De eerst volgende bus ging naar Debar. Clea keek in haar reisgids waar een paar regels in stond over Debar. Debar is een stadje in het uiterste westen van Macedonië waar veel Albanezen wonen ( 62,5% van de bevolking is Albanees, 21% Macedonisch, 13% zigeuners en 3,5 overige Nationaliteiten) De gemeente telt 19.542 inwoners. Verder ligt de stad zo'n 625 meter boven zeeniveau boven een stuwmeer in de Zwarte Drin. Verder stonden er niet veel bijzonderheden in. Maar dat zouden we dan zelf wel ontdekken.
 
Het was in ieder geval lekker koel in het busstation. We moesten nog even wachten voordat de bus vertrok maar nu hadden we in ieder geval tijd om onze mee gebrachte broodjes op te eten.
 
 
 
Het was druk in het kleine busje
maar gelukkig was er nog net voor iedereen een zitplek.
 
 
De chauffeur reed flink hard en het was erg warm in het busje. Helaas waren we de reispillen van Rebecca vergeten mee te nemen. Gelukkig stopte de chauffeur onderweg even zodat we een luchtje konden scheppen. Rebecca is niet echt ziek geworden maar echt lekker voelde ze zich niet toen we in Debar uitstapten. En ze was niet de enige, er waren er meer die er last van hadden. We besloten meteen een apotheek te zoeken om reispillen voor de terugweg te kopen.
 
Stop onderweg
 
 
Toen we uit het busje stapten wees de chauffeur naar ons terwijl hij wat tegen een groepje mannen bij het busstation zei. Ik kon natuurlijk niet alles verstaan maar ik ving wel het woord ' Toerist'op. Blijkbaar was het heel speciaal dat er toeristen naar Debar kwamen.
 
Wij hadden ook wel even zoiets van 'Jeetje waar zijn we terecht gekomen' toen we net uit de bus waren gestapt. Wat een oude gebouwen en een verlaten straten... Op goed geluk liepen we een richting uit en kwamen we inderdaad in het centrum terecht.
 
 
Na de warme busrit hadden we dorst gekregen en besloten we bij het eerste terras dat we tegen kwamen wat te drinken. Dat terras vonden we bij restaurant Gramos. Heerlijk in de schaduw want wat was het heet ! Achteraf bleek, zoals voorspeld, dat het in Struga inderdaad was gaan regenen maar wij hadden heel de middag stralend weer.
 
 
Ik had nog wel een heel vervelend akkefietje. Net aangekomen in Debar besloot ik even te pinnen. Kwam er geen geld uit ! Nu had ik ook geen bonnetje gekregen maar het was toch heel vervelend want ik wist niet zeker of er geld van mijn rekening was afgeschreven.
 
Natuurlijk ben ik meteen de bank binnen gegaan en probeerde ik met een medewerker in gesprek te gaan. Dat ging heel moeizaam met een paar woorden Engels, handen en voeten. Volgens de vrouw zat  er waarschijnlijk te weinig geld in de automaat en was de transactie daardoor afgebroken. Toch wilde ik zekerheid en in ieder geval haar naam en telefoonnummer van de bank. Daar deed de vrouw heel moeilijk over. Ze zou het later allemaal nakijken en mij daarna wel bellen in het hotel. Dit heeft ze uiteindelijk nooit gedaan. Gelukkig bleek later dat er inderdaad geen geld is afgeschreven in Debar.
 
Waar zijn we en waar gaan we naar toe ?
 
 
ijs !!
 
 
We hebben gewinkeld, het stadje bekeken, reispillen gehaald bij de apotheek...Was ook nog echt leuk ! Er waren twee apothekersassistentes aan het werk die meteen met ons in gesprek gingen. 'Waarom waren we in Debar ??' vroegen de vrouwen verbaasd. Ik vertelde dat we eigenlijk naar Bitola wilden gaan maar dat we de bus hadden gemist.  Het bleek dat één van hen in Bitola woonde en zij vertelde dat dit inderdaad een hele mooie plaats was die we zeker moesten bezoeken. Omdat ze niet genoeg wisselgeld hadden gaven ze me een ingepakte paracetamol.  
 
Ondanks dat Debar geen plaats is die wat schoonheid betreft een prijs verdiend, heeft deze stad toch veel indruk op ons gemaakt. We vonden het echt bijzonder om in deze plaats rond te lopen. Hier zagen we het echte Macedonië. Huizen die nog niet af zijn maar waar mensen alvast wonen. Als ze weer geld hebben gaan ze verder met bouwen maar soms komt dat geld er nooit.
 
Wat ik ook heel bijzonder vond is hoe de mensen op ons reageerden. Echt iedereen is vriendelijk en wil een gesprek aangaan. Toen ik in een verwilderd bloemperk een gedenksteen zag staan en daar wat langer naar keek kwam er meteen een man naar me toe. Hij haalde wat onkruid weg zodat de steen wat meer zichtbaar werd en vertelde een heel verhaal.
 
Ik probeerde er met wat vragen achter te komen waar hij het over had maar dat lukte niet. De man sprak geen Engels en bleef maar doorratelen in het Macedonisch. Jammer dat ik nooit zal weten waar die steen voor staat maar wat mooi dat die man er zo vol van was en mij er zo graag deelgenoot van wilde maken. Na de eerste reeks 'I'm sorry I don't understand you' heb ik maar wat geknikt en begrijpend gekeken en de man keek aan het eind heel tevreden. Zijn verhaal was over gekomen leek hij te denken.
 
 
 
Een zakje zonnepitten in een gevouwen krant. Leuk en lekker !
 
 
En ook hier weer zwerfhonden... Dit keer zagen we een moeder met pub uit een vuilcontainer springen. Blijkbaar waren ze daar op zoek naar voedsel of beschutting.
Dit went nooit ! Vreselijk om te zien hoe zij midden op de drukke weg liepen. Ook de dode kitten die zo te zien al even dood op straat lag maakte diepe indruk op de kinderen.
 
 
 
Voordat we weer op de bus stapten nam bijna iedereen nog even een reispil.
Dit keer was de bus een stuk voller dan op de heenweg ! Even waren we bang dat we zelfs niet mee konden omdat we als laatste aankwamen. Maar nee hoor in Macedonië vinden ze een bus niet snel te vol. Toen wij instapten maakten de mensen in de bus plaats voor ons. Was best vreemd om te zien dat ze allemaal opstonden voor ons !
 
Eén man vroeg Jeroen om te gaan staan waarna hij zelf plaats nam. Dit werd echt niet geaccepteerd door de andere mensen uit de bus ! Een jonge vrouw sprak de man streng toe en ik hoorde weer het woord 'toerist'vallen. De man negeerde haar en bleef zitten. Toen stapte er nog een vrouw in waardoor de voorstoel door de chauffeur ingeklapt werd en hij alsnog moest staan. Dit vonden we dan stiekem wel weer heel grappig.
 
Toch blijft het best raar dat iedereen zo maar op staat voor toeristen. Misschien omdat wij meer hebben betaald? Want dat laatste weet ik wel zeker. Wij hadden officiële kaarten en de anderen stopten de chauffeur wat geld toe. Ik vind het trouwens niet meer dan normaal dat wij meer betalen hoor ! Zelfs als ik er voor moet staan.
 
Eén moeder met kind stond voor mij op en wilde echt niet blijven zitten toen ik gebaarde dat ik wel bleef staan. Dus bood ik daarna de helft van mijn stoel aan voor het kind. Dat nam de vrouw dankbaar aan. Gelukkig kwamen er daarna snel weer twee plaatsen vrij voor ons waar de vrouw met het meisje kon gaan zitten.
 
 
Het meisje gluurde steeds naar ons en op een gegeven moment stak ze ook haar arm steeds naar achter en probeerde ze Rebecca aan te raken. Op een gegeven moment deed Rebecca één van haar armbandjes af en schoof dat om de pols van het meisje. Eerst wilde ze het teruggeven maar toen Rebecca nee schudde en ook haar moeder knikte dat het goed was begon ze te glimlachen. Ze vond het prachtig. Op een gegeven moment wees ze naar Rebecca's andere armbandjes. Ze wilde er nog wel één haha...
 
 
Terug in Struga besloten we eerst maar een hapje te eten voordat we terug liepen naar ons hotel. We namen plaats bij Antika. De mixgrill die ik nam was niet echt smakelijk en vééél !! Gelukkig kon ik het meeste kwijt aan de zwerfkatten op het terras. Wel heel leuk dat we bij de rekening nog een drankje van het huis kregen, een sinaasappellikeurtje. Rebecca mocht voor deze keer ook een keertje meedrinken.
 
 
In het hotel was het leuk om weer bij te kletsen met de rest en te horen wat zij die dag allemaal gedaan hadden.
De jongens speelden nog een spelletje poker
 
Reacties
Hoe leuk Debar ook was, we waren blij dat we de andere dag even niets hadden ! We waren best moe na zo'n dag hobbelen in de bus en slenteren door het stadje in de brandende zon.
 
Ik ben geen mens om elke dag bij een zwembad in de zon te bakken maar van zo'n dagje lummelen tussendoor kan ik best genieten. Heerlijk dobberen in het meer, lekker in de schaduw in de tuin van het hotel koffie drinken, lunchen...
Het was ook zo'n gezellige groep mensen, we raakten niet uitgepraat. Gelukkig maar want `s avonds zaten we ook noodgedwongen uuuuuuren aan tafel. Als je met zo'n grote groep uit eten gaat en iedereen besteld iets anders duurt het zelfs in het beste restaurant natuurlijk heel lang voordat iedereen zijn eten heeft.
 
De jongens, net uit het zwembad, genieten van hun lunch...
 
 
 
We ontmoetten ook twee Nederlandse mannen die hun vakantie combineerden met het  oefenen voor de Nijmeegse vierdaagse. Zij wandelden rond het meer en begonnen steeds weer op de plek waar ze de dag ervoor gestopt waren. De mannen waren ook naar Albanië geweest, met de bus, en zeiden dat dit goed te doen was.
 
Wij wilden ook naar Albanië maar twijfelden nog over de manier waarop. Sommige wilden een auto huren, ik zag meer in een excursie met Lale maar was ook bereid me aan te passen als de anderen met de bus of auto wilden gaan. Ik heb het idee dat je meer ziet als je met een excursie mee gaat. Ik houd zelf ook erg van avontuur maar weet dat je zelf vaak niet op de plekken komt die echt de moeite waard zijn. Niet in één dag tenminste... Verder is Albanië natuurlijk ook een heel ander land dan Macedonië, alleen de grens over kon al lastig zijn wist ik van een vriendin van mij.
 
Maar het was leuk om de verhalen van de mannen te horen en de foto's op hun camera te bekijken.
 
Leuk die verhalen over Albanië !
 
 
Die avond wilden de kinderen wel weer even bowlen. Rebecca haalde geld op en  met heel de club vertrokken ze naar de bowlingbaan in het hotel. Konden ze nog net even een uurtje bowlen voordat we gingen eten.
 
Rebecca verzamelt het geld voor het bowlen
 
 
Die avond wilde iedereen wel weer naar de pizzeria Rome 2. Er waren nog genoeg restaurantjes die we niet hadden uitgeprobeerd maar het was daar zo gezellig en lekker ! Binnen de ommuurde tuin overdekt met parasols was het goed toeven. En we hoefden niet meer aan de ober uit te leggen welke wijn we wilden drinken want daar kwam hij al meteen mee aan lopen. Dat had hij nog onthouden van de eerste keer !
 
Heerlijk aan de Alexandria wijn
 
 
 
 
Alleen Luuk had een verkeerde keus gemaakt... de patatpizza was minder lekker dan hij dacht. Het lijkt mij ook niet echt een combinatie !
 
 
Na de koffie van het huis vertrokken we weer naar het hotel. Daar dronken de volwassenen nog een drankje op het balkon van de hotellounge en de kinderen vermaakten zich ondertussen weer met elkaar. Op een gegeven moment hadden ze het over 'weer naar de speelkamer gaan' , tenminste dat verstond ik. Ik was meteen nieuwsgierig : 'Waar was die speelkamer dan ?'  Hotel Drim is zo groot ik was nog lang niet overal geweest.
 
Alleen bleek het niet over een speelkamer te gaan maar over een spookkamer ! Daar waren er zelfs meerdere van....De 'spookkamers' waren kamers in aanbouw die door de kinderen gebruikt werden als speelkamer dus zo erg verkeerd had ik het ook niet opgevangen.
 
De kamers waren met tape dichtgeplakt maar dat houdt een kind niet tegen natuurlijk. De kinderen hadden echt de tijd van hun leven daar, ze voelden zich een soort Zack & Cody in dit grote hotel met weinig ouderlijk toezicht. 'Goh wat waren onze kinderen toch lief aan het DSen.' 
 
Ik moet er wel bij zeggen dat er geen klachten zijn geweest over de kinderen ! En na twaalven lagen eigenlijk alle kinderen wel op bed. Ikzelf meestal ook trouwens....
 
Eén van de spookkamers
 
 
 
De meiden hadden zich deze avond ook nog als jongens uitgedost. Na de jongens vorige keer konden zij natuurlijk niet achterblijven....
 
Reacties
Het was weer een warme dag. De meesten wilden weer lekker een dagje bij het hotel blijven maar ik wilde graag wat gaan doen. Ik besloot met de kinderen naar Ohrid te gaan om o.a. het kasteel te bezoeken. Clea had het kasteel bezocht toen wij naar het klooster van Naum waren en volgens haar was het echt de moeite waard. Ik wilde vroeg vertrekken zodat we in de ochtend de klim naar het kasteel konden maken en we een groot deel van de dag weer aan het meer konden liggen. De kinderen waren wel een beetje aan het mopperen omdat iedereen in het hotel bleef maar ze moesten mee van mij. Een beetje cultuur hoort er toch bij en bovendien weet ik dat dit soort dingen toch ook wel hun interesse heeft.
 
Ik besloot dit keer de bus te pakken naar Ohrid. Het was erg druk en warm in het busje en ik was blij toen we er waren. Ik had de chauffeur gevraagd of hij een seintje wilde geven als we in het centrum waren maar toen we er waren wezen de andere mensen ons er ook al op dat we uit konden stappen. We besloten eerst op een terras wat te drinken. Ik was inmiddels wel toe aan koffie.
 
 
 
Daarna bekeken we wat winkels en liepen toen één van de smalle straatjes in die omhoogliepen. Clea had verteld dat we gewoon omhoog konden blijven lopen en dat we dan vanzelf bij het kasteel zouden uitkomen. En dat klopte ook. Eigenlijk was het al veel te warm voor deze klim !
 
 
Uiteindelijk kwamen we bij een kasteelmuur uit. Maar we moesten nog veel verder...
Wanneer we naar boven keken zagen we daar het kasteel van Ohrid van de ansichtkaarten liggen !
 
 
 
En dus liepen we verder... Tussendoor moesten we echt even uitrusten. Gelukkig had
ik nog een flesje water in mijn tas.
 
 
 
En ja hoor uiteindelijk kwamen we dan toch bij het kasteel. Of tenminste de resten ervan. Van 976 tot 1014 was Ohrid de hoofdstad van Macedonië. Dit was de tijd dat koning Samuel het fort bouwde. Blijf het een bijzonder idee vinden dat je op dezelfde trappen loopt en dezelfde muren aanraakt als mensen uit de 10e eeuw...
We waanden ons echt even terug in de tijd ! Vanaf alle kanten was de stad Ohrid beschermd door de 3 km lange wallen van 3 tot 16 meter hoog, behalve de zuidkant waar het meer ligt.
 
Eigenlijk was het inmiddels lunchtijd maar het enige in de buurt was een ijskraam. Bovendien moest ik ook nog ergens pinnen en echt honger hadden we alledrie niet... Dus haalden we maar drie ijsjes en namen plaats op de 10e eeuwse trap in de schaduw.  
 
Het was daar dat ik in gesprek kwam met een Engelsman. Toen hij vroeg waar wij vandaan kwamen schakelde hij over op Nederlands. Wat bleek, hij had een vriendin in Utrecht en vond het leuk het Nederlands weer even te oefenen. Vlaardingen kende hij ook wel vertelde hij want daar kwam hij altijd met de trein langs wanneer hij van Hoek van Holland kwam. Erg leuk ineens zo'n spontaan gesprek.
 
 
 
 
 
Na het bezoek aan het kasteel liepen we door naar het Amfitheater uit de 3e eeuw voor Christus. Oorspronkelijk was het gebouwd voor toneel-, musical- en dichtvoorstellingen en bood plaats aan 4000 toeschouwers. De belangrijkste personen uit Ohrid hadden daar een eigen zitplaats waar hun naam nog steeds staat in gegraveerd. Toen de Romeinen naar Ohrid kwamen in 148 na Christus werd het Amfitheater heringericht tot Gladiatorarena waar gevechten plaats vonden met Gladiatoren en gevechten met wilde dieren.
 
 
Na het bezoek aan het Amfitheater dronken we nog wat op een terras in de schaduw, daarna zochten we de halte van de bus weer op. Toen we bij de bushalte stonden kwamen er allemaal taxichauffeurs naar ons toe die ons naar Struga wilden brengen. Het lijkt wel of Hotel Drim het enige hotel in de buurt van Ohrid is want iedereen kent het en iedereen lijkt aan onze neus te kunnen zien dat we daar heen moeten. Ik had alleen dit keer geen zin om een taxi te betalen. Zo duur is het dan wel niet maar drie buskaartjes zijn veel goedkoper.
 
Alleen de chauffeurs gaven niet op. Eén chauffeur bleef met ons mee lopen en vroeg maar 100 denar voor een taxirit terwijl er meestal rond de 500 denar wordt gevraagd. Toen ik keek naar de taxi waar hij naar wees zag ik een normale personenauto zonder bordje of meter. Ik besloot niet in te stappen. Ik gunde die man best een bijverdienste maar was het betrouwbaar ? Wat als hij halverwege zou stoppen en me uit liet stappen zonder portemonnee ?
 
Toen ik een bus  in stapte om te vragen of dit de bus was naar Struga en hoorde dat het hem niet was kwam er weer een taxichauffeur naar me toe. Dit keer één van de officiele taxicentrale. Er zaten al twee vrouwen in de taxi en de chauffeur vroeg of wij ook mee wilden voor 200 denar. We besloten dan maar wel in te stappen. Het was een beetje krap op de achterbank met de vrouwen erbij maar in de bus was dat niet veel beter geweest en nu waren we wel heel snel bij het hotel.
 
In het hotel trokken we meteen onze badkleding aan en liepen naar het meer. Leuk om Jan daar te zien met zijn jongens ! Die ochtend vroeg waren Dick en Jacky helaas weer vertrokken en diezelfde ochtend was de nieuwe groep aangekomen. Jan kende ik al van de stapuitjes met OA
 
 
 
 
Later op de middag hoorden we dat er een jongetje kwijt was. Toen we de naam van het jongetje hoorden vertelde Regina dat het toch wel eng was want een jongetje dat vanmiddag via OA aangekomen was had dezelfde naam ! Toen een uur later duikers het meer ingingen om het jongetje te zoeken zaten wij ondanks de hitte met kippenvel. Dit was echt niet leuk meer...
 
We hoorden van mensen die rond het hotel aan het zoeken waren dat het inderdaad om een jongetje van OA ging. Ze waren al anderhalf uur aan het zoeken en de moeder was helemaal in paniek. Elk jongetje was erg geweest maar dit kwam wel erg dichtbij. We besloten mee te zoeken. De kinderen klopten bij iedereen die al naar de kamer was gegaan op de deur met de vraag om mee te zoeken.
 
Ik ging op zoek naar reisleider Sveto en vond hem in de lobby waar hij net met twee mensen in gesprek was die een excursie wilden boeken. Na een excuus dat ik hen moest storen begon ik mijn verhaal over een verdwenen jongetje. De Nederlandse mensen waarmee Sveto in gesprek was keken me verbaasd aan. ' Er lag een jongetje in ons bed op kamer 206 !' vertelde de vrouw. Snel vertelde ze dat ze de sleutel van deze kamer hadden gekregen maar toen ze de kamer binnen stapten lag er een jongetje in het bed te slapen. Omdat ze dachten dat de kamer bezet was hadden ze bij de receptie de sleutel van een andere kamer gekregen. 
 
Ik bedankte ze en rende naar de receptie waar de politie en de strandwacht bezig waren met het kopiëren van het paspoort van het jongetje voor een opsporingsbericht. 'I think I found him ! !' riep ik : 'room 206' waarna ik me omdraaide en de trap oprende naar de tweede etage, de politie en de baywatch erachter aan. Toen ik de deur opende zag ik gelukkig meteen het slapende koppie tussen de witte lakens. Ik vergeet nooit meer die verbaasde blik van het jongetje toen hij wakker werd. Met grote ogen keek hij rond naar al die mensen in de kamer.
 
Hij was samen met zijn moeder, moe na de vroege vliegreis, die middag naar bed gegaan. Blijkbaar was hij wakker geworden en slaapwandelend de gang op gegaan en een andere kamer ingelopen. Blijkbaar staan lege kamers gewoon open... Het is maar goed dat ik Sveto net aan sprak toen hij met die mensen in gesprek was want anders had het allemaal nog veel langer kunnen duren. Wie weet wanneer het jongetje uit zichzelf wakker geworden was !
 
Die avond aten we weer bij Kaj Carli aan de overkant. Heel leuk was dat er mannen langs kwamen die muziek begonnen te maken. De ober kwam netjes vragen of we bezwaar hadden.  Bezwaar ?? Helemaal niet natuurlijk, leuk juist !
Tenminste het was een tijdje leuk. Op een gegeven moment begonnen we er wel van te balen dat we elkaar niet meer konden verstaan. We vonden het niet zo heel erg toen ze op een gegeven moment een terras verder gingen.
 
 
 
Het filmpje van Ohrid en het eten bij Kaj Carli
 
Reacties
Elke ochtend na het ontbijt liep ik eerst naar de kamer om wat op te ruimen. Door te veel kleding en te weinig kastruimte bleef de kamer rommelig maar een beetje gladtrekken wilde ik het toch altijd wel. Het liefst voordat de schoonmaakster kwam. Dit laatste lukte heel vaak niet want vaak kwam ze al de kamer binnen als wij nog in bed lagen. Ze gaf altijd een snelle klop op de deur en zwaaide dan meteen de deur open. 'Sorry !!' riep ze dan als ze onze slaperige hoofden onder de dekens uit zag steken.
 
Vaak bleven de volwassenen na het ontbijt nog even zitten met een paar bakken koffie en gingen de kinderen alvast naar boven. Deze dag was onze kamer uitgekozen tot speelhonk zag ik toen ik boven kwam. Ik besloot het opruimen dan maar een keertje te laten en pakte in plaats daarvan maar mijn handdoek en mijn boek. Dan maar van het ochtendzonnetje genieten in een strandstoel aan het meer.
 
Later vroeg ik of de schoonmaakster nog was geweest.'Ja hoor ', vertelde Lorenzo:' ze was binnen geweest met de stofzuiger toen we met elkaar aan het gamen waren.' Ik moest er wel om lachen. Ze zal wel gedacht hebben ! We hadden een heel vriendelijke schoonmaakster die ons vaak op de gang begroette met: 'Hello how are you today ?!'  Volgens mij vond ze het wel leuk die chaos bij ons af en toe.
 
Luuk, Tijmen en Lorenzo zijn verder bijna de hele dag in het hotel gebleven. Lekker in de koele airco kamers. Op zich ook niet zo erg een dagje uit de zon.
 
onze (game) kamer
 
 
Luuk en Lorenzo hadden zelfs geen zin om mee te gaan varen eind van de middag. Marjan had een boot besproken om vijf uur. Voor €10 kon je de boot een uur huren. Je kon iemand mee krijgen om de boot te besturen maar je mocht ook zelf de motor bedienen. Zowel John als Marjan hadden ervaring met motorbootjes en zelfs Rebecca heeft zo'n ding wel eens alleen bestuurd want haar vriendin heeft een motorbootje. Dus durfden we het wel aan om de stuurman aan wal te laten.
 
Wat was het heerlijk op het water....echt genieten ! Eén keer kwam er een jetski voorbij die een hele golf water over ons heen spatte. Drijfnat waren we ! Gelukkig hadden Hellen en ik net onze camera weggestopt op dat moment dus we konden er wel om lachen. Wel vind ik nog steeds dat die jetski's daar niet tussen de zwemmende mensen horen en ze op een apart stuk moeten racen. Dit gaat nog een keer vreselijk fout !
 
een bootje huren
 
 
ons hotel gezien vanaf het water
 
 
 
Rebecca en Sanne aan het roer
 
 
Die avond bespraken Jan, John en ik waar we wilden gaan eten. Nu had ik gehoord dat er een heel goed restaurant bij een Olympisch zwembad zat, ik wist alleen niet precies waar dat was. Gelukkig wist Luuk het wel. Inderdaad hadden ze een oud zwembad wat nu gevuld was met water uit het meer en daar om heen waren allemaal terrasjes geplaatst. De meeste alleen om iets te drinken maar we vonden er ook een restaurant. Ze hadden niets te veel gezegd. Het eten was lekker en de locatie helemaal top !
 
Die avond maakten we het ook niet al te laat want de andere dag moesten we weer vroeg op. Om 8.26 zouden we voor ons hotel opgehaald worden door Lale voor de excursie naar Pelikaaneiland. Hier keken wij allemaal erg naar uit !
 
 
Varen op het meer
 
Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl